Λίγηρας

Φωτογραφία από το Λίγηρα, πηγαίνοντας προς Μπλουά. Η συγκεκριμένη, δεν ξέρω πώς, αλλά μου έμοιαζε σχεδόν ζωγραφικός πίνακας -γι' αυτό την ξεχώρισα.

Σχόλιο στο σχόλιο

πώς δύνασαι λέγειν τω αδελφώ σου: αδελφέ, άφες εκβάλω το κάρφος το εν τω οφθαλμώ σου, αυτός την εν τω οφθαλμω σου δοκόν ου βλέπων;

Κατά Λουκάν 6,42

Διάβασα ένα σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτησή μου και θέλησα να το σχολιάσω με ανάρτηση. Όταν στην Πόλη γινόταν φωτογραφική έκθεση για το πογκρόμ του 1955 κατά των Ελλήνων εισέβαλαν Γκρίζοι Λύκοι που κατέστρεψαν τις φωτογραφίες και πέταξαν αβγά. Στην Ελλάδα αυτό το γεγονός είχε μεγάλη απήχηση και το υποδεχτήκαμε ως τυπική τουρκική συμπεριφορά με βάση το στερεότυπο για τον Τούρκο, ο οποίος είναι εθνικιστής, εχθρός του ελληνισμού κλπ. Στην Ελλάδα πιστεύουμε ότι οι Τούρκοι έχουν πρόβλημα με το παρελθόν τους (και δεν έχουμε άδικο): δεν αποδέχονται τις γενοκτονίες, τα πογκρόμ, όλα τα εγκλήματα που διέπραξαν σε βάρος των μειονοτήτων. Βέβαια στην Ελλάδα δεν λέμε τίποτα για τις δικές μας μαύρες σελίδες. Μία διαδήλωση Γκρίζων Λύκων κατά του Πατριάρχη στολίζει τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών εφημερίδων. Μια επίθεση Χρυσαυγιτών στην παρουσίαση του ελληνομακεδονικού λεξικού μπαίνει στα ψιλά γράμματα. Επαινούμε τον Ορχάν Παμούκ, ο οποίος είχε το θάρρος να μιλήσει για τα τουρκικά εγκλήματα, αλλά για τα δικά μας ακολουθούμε την πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών: η πλειοψηφία των Ελλήνων έχει μάθει να μισεί τους Μακεδόνες που προσπαθούν να "κλέψουν" μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, της ιστορίας και του έθνους μας. Ο αντίλογος είναι φιμωμένος και στιγματισμένος: όποιος τους αποκαλέσει "Μακεδόνες" και όχι "Σκοπιανούς" θεωρείται προδότης. Μέσα σε αυτό το κλίμα η επίθεση των νεοναζί χρυσαυγιτών δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, ούτε καταδικάζεται στη συνείδησή μας. Αν και ακραίοι, οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής ταυτίζονται με την άποψη της πλειοψηφίας, που λέει ότι οι "Σκοπιανοί" δεν έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Όπως οι Τούρκοι ενοχλούνται από την υπενθύμιση του πογκρόμ του 1955, έτσι και οι Έλληνες ενοχλούμαστε από την υπενθύμιση της εθνοκάθαρσης σε βάρος των Τσάμηδων και των Αιγαιατών Μακεδόνων, ή από το δικαίωμα ενός λαού να αυτοπροσδιορίζεται όπως επιθυμεί. Έχουμε ακριβώς το ίδιο πρόβλημα με τους Τούρκους: μία κοινή γνώμη που δεν έχει συμφιλιωθεί με τα αρνητικά του παρελθόντος και η οποία προσφέρει ανοχή και άλλοθι σε εγκληματίες, όπως οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Στη χώρα που βαυκαλίζεται ότι είναι το λίκνο της δημοκρατίας, οι -στα χνάρια των S.A.- Χρυσαυγίτες και οι όμοιοί τους τρομοκρατούν, τραμπουκίζουν και προσπαθούν να επιβάλουν τον εθνικιστικό τους μονόλογο. Ακριβώς όπως στην Τουρκία των Γκρίζων Λύκων.

ΥΓ: Ο Καρατζαφέρης βαράει μουσική κι ο Καραμανλής χορεύει. Αν τώρα μπορούν (παρακάμπτοντας την αξιοκρατία) να υπαγορεύουν κριτήρια εθνικοφροσύνης για την αξιολόγηση των καθηγητών στα πανεπιστήμια, μπορούμε να φανταστούμε τι θα γίνει αν μελλοντικά ΛΑΟΣ και ΝΔ συνεργαστούν σε μία κυβέρνηση στην οποία το υπουργείο παιδείας θα πάει σε ακροδεξιό υπουργό του ΛΑΟΣ.

Εδώ είναι Ελλάδα...

Οι τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής δείχνουν τη δική τους αντίληψη για την "ελευθερία του λόγου" και τη "δημοκρατία". Αυτούς καλούσε ο Καρατζαφέρης για να συνεργαστούν σε μία μελλοντική κυβέρνηση της ΝΔ.

Η αδιάσπαστη συνέχεια του ελληνικού γένους

Και θα σου πω βασίλισσα την πάσα αλήθεια.
Όταν εκεί που σμίγανε οι τρεις δρόμοι
είδα ένα κήρυκα κι ένα που καβαλίκευε σ’ ένα πουλάρι,
ως λέγεις, μ’ απαντήσανε. Κι από τον δρόμο
με βία γυρεύανε να μ’ αποδιώξουν
κι ο οδηγός κι ο γέροντας. Χτυπώ εγώ τότε
τον ηνίοχο, όπου ήθελε να με διώξει·
καθώς με βλέπει ο γέροντας να πλησιάζω
το άρμα, παραφυλάγοντας με το καμουτσίκι,
με χτυπά κατακέφαλα, αλλά όμως
δεν ήταν δυνατό το χτύπημα. Κι από το χέρι μου
ετούτο κυλιέται στου άρματος τη μέση ξαπλωτός.
Και τους σκοτώνω όλους εγώ.
Οιδίπους Τύραννος, στ. 800-813


Από την εποχή του Οιδίποδα μέχρι σήμερα οι Έλληνες οδηγοί αποδεικνύουν την αδιάσπαστη συνέχεια της ελληνικής φυλής (και του πολιτισμού της)!

Ήρθαν απρόσκλητοι

Μπήκαν στη χώρα μας απρόσκλητοι. Ήρθαν χωρίς διαβατήριο. Έχτισαν ένα αυθαίρετο, μια τρώγλη, με το έτσι θέλω. Γέννησαν εδώ τα παιδιά τους και τώρα κάνουν φασαρία όλη την ώρα. Το αυθαίρετό τους δεν έχει τουαλέτα κι έτσι λερώνουν συνέχεια απ' έξω. Το κράτος δεν κάνει τίποτα.

Αποχή και ΛΑΟΣ κέρδισαν από την κρίση

Η κρίση του κοινοβουλευτικού συστήματος συνάντησε την οικονομική συγκυρία ώστε αποχή και ΛΑΟΣ να αναδειχτούν, mutatis mutandis, σε μεγάλους νικητές των ευρωεκλογών του 2009. Ο Καρατζαφέρης έκανε μία πολύ επιτυχημένη λαϊκίστικη επικοινωνιακή πολιτική. Είναι ένα κόμμα-γέννημα της κοινοβουλευτικής κρίσης: ξέρει να τρέφεται από αυτήν αναπαράγοντάς τη. Επικοινωνιακά θα του έδινα άριστα, παρά τα βλακώδη συνθήματα του στιλ "δίνει αγώνες, κερδίζει μάχες", σα να ήταν απορρυπαντικό πιάτων. Πόνταρε στη δυσαρέσκεια πολλών πολιτών ενάντια στον κοινοβουλευτισμό και στη συντηρητική στροφή της κοινωνίας. Το κλισέ της εποχής μας είναι "όλοι τα παίρνουν, κανένας δεν αξίζει" κι ο Καρατζαφέρης το άκουσε. Γι' αυτό όταν πήρε τη θέση ευρωβουλευτή το 2004 υποσχέθηκε ότι θα δώσει την αποζημίωσή του για τον ιατρικό εξοπλισμό ενός ακριτικού νησιού, γι' αυτό το 2009 έδωσε στους "φτωχούς συμπολίτες μας" τα χρήματα που του χορήγησε το κράτος για διαφήμιση. Οι κινήσεις του είναι επιθέσεις στον κοινοβουλευτισμό, ο οποίος μας "κοστίζει πολύ", μολονότι στην ουσία οι δαπάνες αυτές είναι λιγότερες π.χ. από τα έξοδα του στρατού. Δήλωσε ότι η προβολή ενός τηλεοπτικού σποτ ισοδυναμεί με μία σύνταξη. Δεν θα δήλωνε ποτέ ότι μία πτήση F-16 κοστίζει όσο 100 συντάξεις, ότι η αποστολή στρατιωτών στο Αφγανιστάν ισοδυναμεί με το χτίσιμο 2 νέων νοσοκομείων στην περιφέρεια, ούτε ότι οι σπατάλες της εκκλησιαστικής ΜΚΟ "Αλληλεγγύη" ισοδυναμούν με 1.000 συντάξεις και το σκάνδαλο του Βατοπεδίου με 10.000 συντάξεις. Οι δημοσκοπήσεις που έρχονται κατά καιρούς στο φως της δημοσιότητας το λένε ξεκάθαρα: ο πολύς κόσμος έχει στο απυρόβλητο την Εκκλησία και τον Στρατό, αλλά περιφρονεί τους πολιτικούς. Ο Καρατζαφέρης ποντάρει στη δυσαρέσκεια του λαού, στην κρίση του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτικού συστήματος και την εκμεταλλεύεται όσο μπορεί, ενώ πολλοί από το ΠΑΣΟΚ τρίβουν τα χέρια τους που ένα κόμμα κόβει ψήφους από το γαλάζιο μαντρί. Στην απλουστευτική λογική πολλών η "νοικοκυρίστικη" πρόταση για περικοπή των δαπανών των κομμάτων έχει μεγαλύτερη απήχηση από οποιοδήποτε κομματικό πρόγραμμα. Μία παρόμοια επίθεση στο κοινοβουλευτικό σύστημα είχε επιχειρήσει άλλοτε ο Σαμαράς με την ΠΟΛΑΝ, όταν προεκλογικά είχε προτείνει τη μείωση των βουλευτών από 300 σε 200, αλλά δεν είχε απήχηση. Ίσως ήταν το λάθος πρόσωπο, ίσως ήταν η λάθος στιγμή.

Αφ' αίμα, όπως αφαίμαξη

"Χάρη στην δασεία, ο Έλληνας ήξερε αν αλλοιώνεται ή όχι το σύμφωνο του πρώτου συνθετικού: εφάμιλλος αλλά επακριβής, καθημερινή αλλά κατήχηση. Η κατάργηση της δασείας δεν μπορεί παρά να έχει δύο συνέπειες για τον μονοτονίζοντα Νεοέλληνα: (α) την αποφυγή δημιουργίας νέων συνθέτων λέξεων, (β) την λανθασμένη σύνθεση λέξεων (όπως πενταήμερη αντί για πενθήμερη, ενώ συνεχίζουμε να λέμε δεκαπενθήμερη."

Αυτά λένε τα καρντάσια οι πολυτονιστανοί. Κάποιος πρέπει να τους πει ότι ο Νεοέλληνας έχει καταργήσει τη δασεία στην πράξη πολύ πριν αυτή καταργηθεί από τη γραφή. Διαφορετικά δε θα έλεγε πάπλωμα, αντιαρματικός, αντηλιά, αντηλιακό, υπογλυκαιμία, γλυκοαίματος, αντιεβραϊκός, αντιύλη, αντιυπερτασικά φάρμακα, αυτοΰπνωση, αντιαιρετικός, αντιήρωας, αλλά θα έλεγε (ε)φάπλωμα, ανθαρματικός, ανθηλιά, ανθηλιακό, υπογλυχαιμία, γλυχαίματος, ανθεβραϊκός, ανθύλη, ανθυπερτασικά φάρμακα, αυθύπνωση, ανθαιρετικός, ανθήρωας και το Δεκαήμερο του Βοκκάκιου θα ήταν Δεχήμερο. Η "λανθασμένη σύνθεση λέξεων" είναι κάτι που συμβαίνει ούτως ή άλλως και δεν είναι καθόλου λανθασμένη, ούτε η απουσία της εμποδίζει τη "σύνθεση λέξεων", όπως βλέπουμε και στο μεσαιωνικό λεξικό του Κριαρά. Εκεί βρίσκουμε λέξεις όπως κατορκίζω (αντί καθορκίζω) και καταϊστορίζω, κατυποτάσσω, κατυφαίνω (αντί καθιστορίζω, καθυποτάσσω, καθυφαίνω). Ποιος κανόνας ποιας γλώσσας λέει ότι η απουσία της δασείας εμποδίζει τη σύνθεση νέων λέξεων;
Και δεν είναι μόνο η σύνθεση. Αν τηρούσαμε τη δασεία θα λέγαμε: αφ' όπου, αφ' ό,τι μου είπανε, αφ' όλους (όπως λέμε αφότου, εφόσον, εφ' όλης της ύλης). Ας πάρουνε λοιπόν φόρα κι ας τους διορθώσουνε όλους, ξεκινώντας από τον ποιητή: "Άμμετε, μην αφήσετε/ ζώντα κανένα απ' αίμα/ τα αιγαία νερά βαμμένα/ κύματ΄ ας έχουν γέμοντα/ από σφαγάδια".

ΥΓ: Παρακάτω έχουν περισσότερη πλάκα οι πολυτονιστανοί: λένε ότι το πολυτονικό διώχνει το στρες. Το νέο φενγκ σούι, το νέο ρέικι, τρέχτε κι όσοι προλάβετε, το αφεντικό τρελάθηκε κι άρχισε τις προσφορές, πολυτονικό για το άγχος, τη δυσλεξία και τη στυτική δυσλειτουργία.

Πάγωσ' η καπνοδόχος.

"Εργάτες ενωμένοι ποτέ ηττημένοι" έγραφε η αφίσα δια τον εορτασμόν της Πρωτομαγιάς και έτριβα τα μάτια μου. Εδώ και καιρό όμως εκπλήσσομαι όλο και λιγότερο. Γιατί όμως περιορίστηκαν στην αλλαγή μιας λέξης; Μπορούν -για την επόμενη φορά- να διακηρύσσουν: "Εργάται ηνωμένοι ποτέ ηττημένοι". Να το γράψουν και με πολυτονικό -αφού το πολυτονικό θεραπεύει τη δυσλεξία, ίσως να κάνει και πιο παραγωγικούς τους "αηττήτους εργάτας".

Ρατσιστικό επεισόδιο - ΝΕΟΝ Ομόνοιας

Συνέβη το απόγευμα της 5ης του Μάη έξω από το ΝΕΟΝ. Ένας νεαρός είχε κάτσει αραχτός δίπλα στη τζαμαρία του μαγαζιού που βρίσκεται στον πεζόδρομο της οδού Δώρου. Ο σεκιουριτάς του ΝΕΟΝ του ζήτησε να φύγει. Σκέφτηκα ότι δε θέλανε την παρουσία των τοξικομανών να τους "χαλά" τη βιτρίνα. Λίγο πιο μετά τρεις άντρες με ψώνια κατευθύνθηκαν προς την είσοδο του ΝΕΟΝ. Ο σεκιουριτάς τους απαγόρευσε να μπουν. Οι άντρες έμοιαζαν ξένοι, είχαν πιο σκούρο δέρμα και αυτό τους στέρησε την είσοδο στο κατάστημα. Ο ένας από αυτούς άρχισε να διαμαρτύρεται. Διαμαρτυρόταν, έλεγε ότι δεν τον άφηναν να μπει επειδή είναι μαύρος, τους είπε ρατσιστές, φώναζε ότι είναι 17 χρόνια στην Ελλάδα και πληρώνει φόρους και έχει δικαίωμα να κάτσει στο μαγαζί. Τελικά δεν κατάφερε τίποτα. Με τη φασαρία που έγινε βγήκαν δυο γκαρσόνια του ΝΕΟΝ και του έλεγαν ότι δεν γίνεται να μπει. Τους απειλούσε ότι θα πάει στις εφημερίδες και στα κανάλια κι έφυγε φωνάζοντας. Οι άλλοι δύο παρακολουθούσαν την σκηνή σιωπηλά και είδα πως δεν είχαν τη διάθεση να διαμαρτυρηθούν ή να συγκρουστούν για το αυτονόητο δικαίωμά τους να πιουν τον καφέ τους όπως όλοι οι άνθρωποι. Αρκέστηκα να βγάλω μία φωτογραφία με το φόβο ότι μπορεί να είχα μπελάδες με το σεκιουριτά και τους δύο σερβιτόρους και κατέληξα σε αυτήν την ανάρτηση, ελπίζοντας ότι το γεγονός θα μαθευτεί και η διεύθυνση του καταστήματος θα συμμορφωθεί. Δεν πρόκειται για μία απλή πολιτική του καταστήματος, είναι ποινικό αδίκημα.

Εθνικισμός και μπάλα στα Βαλκάνια

Μίλαν Γκούροβιτς. Ένας από τους πολλούς μπασκετικούς “μπουμπλήδες” που πλημμύρισαν τα ελληνικά παρκέ. Με το ελληνοπρεπέστερο όνομα Μίλαν Μαλατράς πήρε ελληνικό διαβατήριο και έτσι δεν είχε κανένα εμπόδιο να παίζει ως ελληνοποιημένος στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Το ίδιο συνέβη άλλωστε και με τον Μάρκο Γιάριτς (έχει διαβατήριο με το επώνυμο Λάτσης!), με τον Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς (Πρέντραγκ Κινής), με τον Ράτοσλαβ Νεστέροβιτς (Μακρής), τον Αλέξη Αμανατίδη (Αλεξέι Σαβρασένκο) τον Τάρλατς, τον Τόμιτς και πολλούς άλλους. Ο Γκούροβιτς είναι ειδική περίπτωση “Έλληνα”. Όταν έπαιζε με την KK Partizan δεν τον άφησαν να μπει στην Κροατία για να παίξει σε αγώνα, επειδή είχε χτυπήσει στο μπράτσο του τατουάζ με τη μορφή του αρχηγού των Τσέτνικ, Ντράζα Μιχαίλοβιτς. Η Σέρβα συγγραφέας και ακτιβίστρια Μπιλιάνα Σερμπλιάνοβιτς τον χαρακτήρισε “ηλίθιο με τατουάζ”. Ο μπασκετμπολίστας απάντησε με ένα σεξιστικό σχόλιο που επιβεβαίωσε τη νοημοσύνη του.

Ζβόνιμιρ Μπόμπαν. Οι Κροάτες εθνικιστές τον έχουν ίνδαλμα από τότε που κλώτσησε ένα Γιουγκοσλάβο αστυνομικό (μουσουλμάνο βοσνιάκο). Ήταν 13 Μαΐου 1990 στο Μάξιμιρ του Ζάγκρεμπ όπου έπαιζε η Ντιναμό εναντίον του Ερυθρού Αστέρα. Δύο κορυφαίες ομάδες δύο εθνών που μισούνται θανάσιμα, αλλά που επί 70 χρόνια μοιράζονταν το ίδιο κράτος και την ίδια “ταυτότητα”. Οι οπαδοί είχαν μπει στο γήπεδο, ο αστυνομικός επιτέθηκε σε έναν οπαδό και ο 22χρονος Μπόμπαν ορμά στον αστυνομικό και τον κλωτσά στο στήθος. Η ομοσπονδία ποδοσφαίρου τον τιμωρεί με 6μηνο αποκλεισμό και εκείνος την επόμενη χρονιά βρίσκεται στην Ιταλία και ξεκινά μία σημαντική καριέρα στη Μίλαν, ενώ η γιουγκοσλαβική ομοσπονδία ποδοσφαίρου διαλύεται μαζί με την ενωμένη Γιουγκοσλαβία και ενώ οι συνομήλικοί του Σέρβοι και Κροάτες αλληλοσκοτώνονται στην Κράινα και στη Βοσνία. Ο ίδιος δηλώνει πατριώτης και πρόθυμος ακόμη και να πεθάνει για την πατρίδα του. Δε θα χρειαστεί. Ο πόλεμος τέλειωσε, όσοι πέθαναν πέθαναν.

Βλάντε Ντίβατς: ένας από τους κορυφαίους παίχτες που έβγαλε η Γιουγκοσλαβία, αστέρι -μέχρι πρόσφατα- του NBA- και σφοδρός επικριτής των νατοϊκών βομβαρδισμών τον καιρό που έπαιζε στις ΗΠΑ. Έχει ιδρύσει μία φιλανθρωπική οργάνωση για τους 500.000 Σέρβους πρόσφυγες που ζουν στη Σερβία. Το 1990 στο Μπουένος Άιρες, μετά την κατάκτηση του παγκοσμίου πρωταθλήματος από τη Γιουγκοσλαβία με νίκη κόντρα στην ΕΣΣΔ (92-75), ένας οπαδός τρέχει προς το μέρος του και πανηγυρίζει με την κροατική σημαία στα χέρια. Ο Ντίβατς αρπάζει τη σημαία και την πετά κάτω. Λένε ότι ο Κροάτης Ντράζεν Πέτροβιτς δεν του το συγχώρεσε ποτέ. Εκείνο ήταν το τελευταίο μουντομπάσκετ της μεγαλύτερης εθνικής ομάδας που υπήρξε ποτέ στην Ευρώπη. Το 1991 οι Γιουγκοσλάβοι κέρδισαν το πανευρωπαϊκό και επέστρεψαν σε μία χώρα που δεν υπήρχε πια.

Ράτκο Ντόστανιτς: προπονητής της Βάρνταρ Σκοπίων από την αρχή της σεζόν 2008-09. Δεν τα κατάφερε να μείνει αρκετό καιρό σε αυτή τη θέση, όχι λόγω κακών αποτελεσμάτων, ούτε για αθλητικούς, αγωνιστικούς ή διοικητικούς λόγους. Η αναγνώριση της Δημοκρατίας του Κοσόβου από τη Μακεδονία τον ανάγκασε να παραιτηθεί (Οκτώβριος 2008) διαμαρτυρόμενος για την κίνηση της μακεδονικής κυβέρνησης, ενώ η ομάδα του ήταν στην πρώτη θέση της βαθμολογίας έπειτα από 7 αγωνιστικές.

Πέταρ Ναούμοσκι. Μακεδόνας, παίχτης της τουρκικής Εφές Πίλσεν, είχε κάνει την αντίστοιχη πορεία των Σερβοελλήνων στην Τουρκία: πήρε τούρκικο διαβατήριο με το τουρκικότατο όνομα Namık Polat. Στον τελικό του κυπέλλου κυπελλούχων το 1993 συναντά τον Άρη. Το τέλος του αγώνα στο Τορίνο βρίσκει τον Άρη κυπελλούχο με 50-48, αφού λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος ο Ναουμόσκι αστόχησε σε σουτ που θα οδηγούσε τις ομάδες σε παράταση. Ακολουθεί γερό ξύλο ανάμεσα σε οπαδούς των δύο ομάδων με τους παίχτες στη μέση. Οι προαιώνιοι εχθροί, Έλληνες και Τούρκοι, εκρηκτικός συνδυασμός με την προσθήκη ενός μακεδόνα, πιο πρόσφατου εχθρού.Η ιστορία ωστόσο έχει λεπτομέρειες που αφήνουν περιθώρια για πολλές ερμηνείες: ο Ναουμόσκι είχε θελήσει 2 χρόνια πριν να έρθει στον Άρη και να πάρει ελληνικό διαβατήριο. Λέγεται πως ο πρόεδρος Μητρούδης δε θέλησε να προχωρήσει τη μεταγραφή.

Τελευταίος ο αγώνας της Γιουγκοσλαβίας με την Λιθουανία για το Ευρωμπάσκετ του 1995 στην Αθήνα. Όταν οι Σέρβοι σηκώνουν το τρόπαιο, οι "Έλληνες αδελφοί" γιουχάρουν και τους παίχτες και τον εθνικό ύμνο. Στο Βελιγράδι γίνονται διαδηλώσεις έξω από την ελληνική πρεσβεία. Στα Βαλκάνια δε χρειάζεται και πολύ για να ξεκινήσει ένας καβγάς, ακόμα κι ανάμεσα σε "φίλους".