Στο ATM της Tutunska Banka που πήγα για να σηκώσω λεφτά βρέθηκε ένας περαστικός και μας βοήθησε. Μας είχε ακούσει που μιλάγαμε ελληνικά και μας μίλησε σε σπαστά ελληνικά. Είχε δουλέψει στη Θεσσαλονίκη. Στο αρχαιολογικό μουσείο των Σκοπίων μία αρχαιολόγος μάς μίλησε επίσης στα ελληνικά και ήταν πολύ φιλική και ενθουσιασμένη από την επίσκεψή μας. Στο τρένο ένας συνεπιβάτης μας μας μίλησε κι αυτός στα ελληνικά, όταν μας άκουσε να μιλάμε. Και μ' αυτόν κάναμε μία πολιτισμένη και φιλική συζήτηση. Στο μέτωπό μου δε γράφει "Αναγνωρίζω το όνομα της Μακεδονίας", επομένως το ότι 3 άνθρωποι μου μίλησαν ελληνικά στα Σκόπια και μάλιστα ήταν ευγενικοί και φιλικοί μαζί μου δε συνάδει και τόσο με την εικόνα των φανατικών ανθελλήνων που πλασάρει ο προς εσωτερική κατανάλωση βλαχοεθνικισμός μας. Επίσης από αυτά που είδα καταλαβαίνω πως η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο βαλκανικό χώρο, αν σταματήσει να αναλώνεται σε αδιέξοδες κόντρες και να στενεύει όλη τη διπλωματική της παρουσία στο ζήτημα ενός ονόματος. (Αλλά την αφήνουν οι ελλαδέμποροι που βγάζουν το ψηφοκάματό τους με κινδυνολογίες;)