Πώς παρκάρει ο νεοέλληνας

Πειραιάς. Μία κόλαση αυτοκινήτων. Αν θες να πας κάπου γρήγορα πρέπει να πας με τα πόδια. Η κίνηση είναι απελπιστικά αργή και ...έπεται συνέχεια. Σε φρακαρισμένες και πυκνοκατοικημένες γειτονιές υπάρχουν ακόμα μονοκατοικίες που δίνονται αντιπαροχή και χτίζονται πολυκατοικίες. Οι θέσεις πάρκινγκ στις πιλοτές είναι λίγες, οι οικογένειες με 2, 3 και 4 αυτοκίνητα πολλαπλασιάζονται. Πρώτα οι Έλληνες είχαμε πολλά παιδιά, τώρα έχουμε πολλά αμάξια. Θυμάμαι ότι στη γειτονιά που έμενα παίζαμε μπάλα. Τότε είχαν αρχίσει να μας ψιλοκυνηγάνε για να μην τους χαλάσουμε τα αμάξια. Τώρα είναι τόσα πολλά τα αμάξια που ούτε να παίξει μπορεί ένα παιδί, αλλά ούτε πρόκειται να το αφήσουν. Περιττά λοιπόν τα παιδιά. Τώρα χαλάμε τόσα λεφτά για τα αμάξια (τα κινητά, τα γκατζετάκια και τις μαλακίες) που δε μένουν για να αναθρέψουμε παιδιά.
Στην παλιά μου γειτονιά μερικοί έβγαιναν για να πλύνουν το αμάξι τους τις Κυριακές. Οι σαπουνάδες στη ...θάλασσα. Κι ας ξέρουν ότι αυτό είναι παράνομο, ότι τα λύματα πρέπει να μην καταλήξουν στη θάλασσα. Πώς όμως θα έχει ο Ελληναράς το αμάξι του καθαρό χωρίς να ξοδέψει; Ακόμα κι αν είχε λεφτά για να μεγαλώσει παιδί λοιπόν, σίγουρα δε θα είχε χρόνο. Αντί να το πηγαίνει τις Κυριακές βόλτες στην Πειραϊκή και στο ΣΕΦ για μπασκετάκι, θα πλένει το αμάξι. Κι ύστερα γκρινιάζουμε που έχουμε υπογεννητικότητα. Το να κάνεις παιδιά και να τους αφιερώνεις το χρόνο σου, το να μην έχεις αμάξι, το να πηγαίνεις στο σουπερ-μάρκετ με τα πόδια ή με το ποδήλατο μοιάζει με επανάσταση.
Παλιότερα είχα γκρινιάξει για τον αυτοκτονικό τρόπο οδήγησης του Ελληνάρα. Σήμερα θα ασχοληθώ με τον τρόπο παρκαρίσματος. Στον Πειραιά τα δεδομένα είναι τραγικά. Το 2006, όταν πρωτοβγήκε δήμαρχος ο Φασούλας, βάλθηκε να καθαρίσει δυο κεντρικές λεωφόρους του Πειραιά από παρκαρισμένα αμάξια ώστε να απελευθερωθεί λιγάκι η κυκλοφορία. Δεκάδες δημοτικοί αστυνομικοί είχαν βγει στους δρόμους και σφύριζαν, έκοβαν κλήσεις και οι δρόμοι είχαν ανασάνει πραγματικά. Μετά από 2 χρόνια ξανά η ίδια κατάσταση. Χαλάρωσε η επιτήρηση, αρχίσαν πάλι όλοι να παρκάρουν στην Ηρώων Πολυτεχνείου. Δρόμοι που κάποτε ήξερα ότι θα έχουν μια θέση πάρκινγκ ελεύθερη, σήμερα είναι απελπιστικά γεμάτοι. Όσοι έχουν λεφτά αγοράζουν ή νοικιάζουν μια θέση σε πιλοτή πολυκατοικίας ή σε πάρκινγκ και καθαρίζουν. Οι υπόλοιποι...
Οι υπόλοιποι είναι οι περισσότεροι. Υπάρχουν κάποιοι που έχουν δικό τους πάρκινγκ και το νοικιάζουν. Το δικό τους αμάξι το έχουν αμολύσει. Σε τι κόλπα καταφεύγουν;

1. Το μηχανάκι-αυτοκίνητο. Κάποιοι βάζουν μονίμως μπροστά από το σπίτι τους μία μηχανή να πιάνει θέση αυτοκινήτου, δηλαδή παράλληλα και όχι κάθετα προς το πεζοδρόμιο. Φεύγουν το βράδυ για βόλτα, βάζουν τη μηχανή στη θέση του αμαξιού κι όταν γυρνούν την ξαναπαρκάρουν στο πεζοδρόμιο...
2. Το σαραβαλάκι-παρκαδόρος. Έχεις παλιό αμάξι που μπορεί να κινείται (1η-όπισθεν); Το χρησιμοποιείς για να πιάνεις θέση. Επαναλαμβάνεις ό,τι και με το μηχανάκι, με μοναδικό μειονέκτημα ότι πρέπει έπειτα να βρεις καπου να παρκάρεις το σαράβαλο. (Ακολουθεί ημίωρη αναζήτηση.)
3. Η παλέτα. Το έχω δει συνήθως σε πεζοδρόμια συνοικιακών καταστημάτων. Βάζουν μια παλέτα στο δρόμο κι έτσι έχουν σίγουρη τη θέση πάρκινγκ. Ποιος θα κατέβαινε από το αμάξι του για να μετακινήσει την παλέτα; (Δήμος, τροχαία, πουθενά. Πρέπει να γίνεις ρουφιάνος για να κάνει τη δουλειά του το κράτος.)
4. Ο κώνος. Εξελιγμένη μορφή σε σχέση με την παλέτα. Ο κώνος μετακινείται πιο εύκολα, αλλά έχει συμβολική δύναμη, παραμπέμπει σε δημόσια έργα, τροχαία. Βέβαια για τις περιπτώσεις 3 και 4 οι γείτονες ξέρουν ότι είναι λαμογιά, αλλά ποιος θα τα βάλει με το λαμόγιο; Εξάλλου μπορεί την επομένη να βρει το αμάξι του με τρύπια λάστιχα, χαρακιές, σπασμένα φώτα κλπ.
5. Η συνεργασία. Δύο γείτονες έχουν τακιμιάσει. Φεύγει ο ένας, ο άλλος κάνει το αμάξι λίγο πιο πίσω ή λίγο πιο μπρος ώστε να πιάσει με το δικό του αμάξι τις δύο θέσεις. Καλό κόλπο, το οποίο λειτουργεί μόνο όταν δεν έρχεται smartάκι για να παρκάρει στον ελάχιστο ελεύθερο χώρο ή όταν δε φεύγει κάποιο άλλο πιο μπροστά ή πιο πισω αμάξι, απελευθερώνοντας όλο το χώρο.
6. Το πεζοδρόμιο μονοκατοικίας: ο τυχερός που έχει μονοκατοικία τσιμεντώνει το ρείθρο για να παρκάρει πάνω στο πεζοδρόμιο. Οι πεζοί τον πούλο.
7. Το πεζοδρόμιο μπροστά από είσοδο πάρκινγκ: αφού πήραμε 4 αμάξια για την τριμελή οικογένειά μας, συνειδητοποιήσαμε πως το 4ο περισσεύει. Κανένα πρόβλημα. Δεν πειράζει που γέμισε το πάρκινγκ: θα γεμίσουμε και το πεζοδρόμιο μπροστά από το πάρκινγκ. Οι πεζοί τον πούλο.
8. Μισό αμάξι στο δρόμο: είναι στενός ο δρόμος και παρκαρισμένος μόνο από τη μία πλευρά; Βρέθηκε η λύση. Παρκάρουμε το μισό αμάξι πάνω στο πεζοδρόμιο, μειώνοντας κι άλλο το πλάτος του δρόμου. Μπορούν ωστόσο να περνούν ακόμα αμάξια. Δε συνίσταται για κλειστοφοβικούς. Εμπόδιο: τα κωλόδεντρα του δήμου. Εμποδίζουν το παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο.
9. Ο κώλος/ η μούρη να προεξέχει: σε μια γωνία δύο δρόμων έχουν παρκάρει τα αμάξια έτσι ώστε στον ένα δρόμο να υπάρχει λίιιγος χώρος. Προσθέτουμε αυτόν τον λίιιγο χώρο στο πλάτος του αμαξιού που είναι παρκαρισμένο στον άλλο δρόμο (και άρα μας προστατεύει) και αν είμαστε τυχεροί και είναι μονόδρομος τότε παρκάρουμε γιατί τα αμάξια δε στρίβουν από αυτήν την πλευρά, άρα δε θα μας χτυπήσει κανείς στρίβοντας, άρα όλα ok. Το πρωί που θα ξεπαρκάρει ο τύπος του άλλου δρόμου, το δικό μας χάσκει στη γωνία σαν παραφωνία.
10. Διπλοπαρκάρισμα-συνεργασία: είμαστε τυχεροί και μένουμε σε δρόμο που είναι φαρδύτερος από το συνηθισμένο; Κάνουμε φιλίες με άλλους οδηγούς και συμφωνούμε να διπλοπαρκάρουμε. Ανταλλάσσουμε τηλέφωνα για να μπορεί να φύγει ο παρκαρισμένος από τη μέσα πλευρά και έτσι ένας ολόκληρος δρόμος έχει διπλοπαρκαρισμένη τη μια πλευρά σε όλο το μήκος του.
    

Θυμάμαι τότε που έπαιρνα το αμάξι για να βγω βραδινή βόλτα και δεν με ένοιαζε πού θα παρκάρω. Θυμάμαι να τριγυρίζω 1:00, 2:00, 3:00 τα ξημερώματα σαν την άδικη κατάρα και να μην μπορώ να βρω θέση και παράλληλα να βλέπω μόνο τα φώτα τον αμαξιών που τριγυρνούσαν κι αυτά ψάχνοντας θέση για να παρκάρουν. Το ρεκόρ μου ήταν τρία τέταρτα. Έψαχνα για 45 λεπτά! Τώρα, εκεί, είναι χειρότερα. Ακόμα και το πρωί, όταν όλοι φεύγουν για τις δουλειές τους, υπάρχουν δρόμοι όπου δεν πρόκειται να βρεις να παρκάρεις. Αυτοκίνητα μονάκριβα, πολυαγαπημένα, παρκαρισμένα κάτω από το μπαλκόνι για να βλέπει ο Ελληνάρας το τετράτροχό του, την προέκταση του Εγώ του (που 'σαι Φρόιντ να περιγράψεις την ψυχή του Νεοέλληνα). Μόνη ευχάριστη νότα οι σκύλοι -αδέσποτοι και μη- που τριγυρίζουν, μυρίζουν το αμάξι και του αμολάνε μία κατουρισιά, στα μούτρα του σαπιοκοιλιά που βρομίζει την πόλη με τις κωλολαμαρίνες του.