Έχει ο καιρός γυρίσματα

Θυμάμαι τα nineties. Σκάσαν μύτη οι πρώτοι εξαθλιωμένοι μετανάστες. Μάθαμε τα χάλια πίσω από το παραπέτασμα. "Ξεγυμνώθηκαν" οι αριστεροί. Αυτοί που υπερασπίζονταν λυσσαλέα τους Τσαουσέσκου, τους Χότζα, τους Στάλιν, τους... τους... τους... Είδαμε ρημαγμένους, ναυαγισμένους ανθρώπους. Όσοι ήρθαν από ΕΣΣΔ είχαν πληρωθεί σε είδος, είχαν βρει μια πατρίδα στην Ελλάδα χάρη σε κάποιον μακρινό πρόγονο και άπλωναν την πραμάτεια τους για να ζήσουν. Για χρόνια έβλεπε κανείς σοβιετικές φωτογραφικές μηχανές, κυάλια, παράσημα, χαρτονομίσματα, θρύψαλα της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Πολύ λυπάμαι που δεν αγόρασα ένα παράσημο. Να το φορώ με το άλλοθι της αποκριάς κάθε χρόνο και να προσπαθώ να μπω στην μενταλιτέ αυτών των ανθρώπων που ζήσαν τον υπαρκτό.
Το ότι ανοίξαν τα μάτια μας με την πτώση του υπαρκτού το θεωρώ κέρδος. Θα μπορούσαμε να διδαχτούμε κάτι. Δυστυχώς όμως αυτή η ιστορική περίσταση μας έκανε πιο ψωροπερήφανους, αλαζόνες, πιο μονόχνωτους, πιο εσωστρεφείς, πιο ομφαλοσκόπους.
Θυμάμαι τους συμμαθητές που καμαρώναν για την κατάντια των πάλαι ποτέ. Γόνοι δεξιών οικογενειών. Όχι αστοί, δεν υπάρχει τέτοιο στα βαλκάνια. Απλοί γυμνοσάλιαγκες. Αυτής της χώρας που μισό αιώνα καμάρωνε ως "κιβωτός" της ορθοδοξίας, επειδή όλες οι ορθόδοξες χώρες είχαν αθεϊστικά καθεστώτα. Τι σαπίλα να χαίρεσαι με την κατάντια του άλλου. Πολλοί βίωναν την πτώση του σοσιαλισμού σαν προσωπική τους νίκη.
Κι ύστερα ήρθαν οι πουτάνες. Γυναίκες αναγκεμένες έρχονταν καραβιές στις πόλεις και στα χωριά. Πάνω τους ξέδινε ο βλαχοΑθηναίος κι ο χωριατόβλακας. Πάνω τους έμαθαν να γαμούν χιλιάδες σπυριάρικα μουνόπανα. Ένα τριχίλιαρο κι ένα γαμήσι τούς είχε κάνει μάγκες. Είχαν άποψη, την κατάντια που εκμεταλλεύονταν με το χαρτζιλίκι του μπαμπά την είχαν κάνει επίκεντρο της πολιτικής τους σκέψης: η Αριστερά όπου κυβερνά κάνει τις γυναίκες πουτάνες, γονατίζει τον κόσμο. Έγινες γαμιάς και μάγκεψες. Το γαμημένο το χιλιάρικο, οι άφθονες οι πουτάνες, οι εξαθλιωμένοι οι ανασφάλιστοι μετανάστες στα χωράφια και στις οικοδομές κάναν τον μαλακοΈλληνα να χαίρεται για την κατάντια του άλλου, να νιώθει μεγιστάνας.
Κι ύστερα μεγαλοπιαστήκαμε: μετάλλια της ντόπας, είσοδος στην ΟΝΕ, λαοσυνάξεις για το ...μείζον πρόβλημα του θρησκεύματος στις ταυτότητες, Ολυμπιάδα, Γιούρο, ο Χριστόδουλος να υποδέχεται τους Πρωταθλητές της Ευρώπης, πανηγυρισμοί, η Βανδή να τραγουδάει τη νίκη του Έθνους, τα μυαλά στα κάγκελα, Ζήτω η Ελλάς, περηφανής νίκη στη γιουροβίζιον, πανευρωπαϊκό στο μπάσκετ, οι Έλληνες γεννήθηκαν για να είναι πρώτοι και... "δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ..." Στον πούτσο του, ρε μαλάκα. Δεν κατάλαβες, έτσι; Τώρα που σε πάει γαμιώντας η Ευρώπη, τι έχεις να πεις στον Αλβανό που δε θα γίνει Έλληνας ποτέ; Τώρα που χώρες από το παραπέτασμα έχουν πιο σταθερή οικονομία (όπως η Πολωνία) τι έχεις να πεις στους Πολωνούς μετανάστες; Θα τους πεις ότι δε θα γίνουν Έλληνες; Στα παπάρια τους. Θα τους πεις πάλι για τις γυναίκες τους; Τώρα που βλέπεις ότι τόσα "κονδύλια" της Ευρώπης πήγαν σε κωλοτρυπίδες, τώρα που μείναμε ο πάτος της Ε.Ε. και τώρα που η χώρα σέρνεται κι ικετεύει για στήριξη και κοντεύει να βγει από το ευρώ πώς νιώθεις, ψωριάρη; Το ίδιο καμαρώνεις; Τώρα που δεν έχεις λεφτά για να πληρώνεις τους Πακιστανούς να σου μαζέψουν τις ελιές τι θα κάνεις; Θα συνεχίσεις να σηκώνεις κεφάλι λες κι είσαι ο γαμιάς των Βαλκανίων; Τώρα που μιλάνε για πτώχευση της Ελλάδας θα έχεις το ίδιο αλαζονικό υφάκι για τις ξένες πουτάνες και τους ανασφάλιστους αλλοδαπούς και τις χώρες τους; Έχει ο καιρός γυρίσματα λοιπόν. Θα βάλεις μυαλό ή πάλι οι άλλοι θα σου φταίνε; Πάλι το ίδιο αλαζονικό υφάκι θα πουλήσεις;