Παρακολουθώ τις εξελίξεις ξώφαλτσα, από μια εφημερίδα στο περίπτερο, ένα δελτίο ειδήσεων στο ραδιόφωνο του κινητού, ένα-δυο ελληνικά μπλογκ. Βγήκαμε, λέει, και «την είπαμε» στους γερμαναράδες, ότι δεν έχουν δικαίωμα να μας πιέζουν για τα χρέη μας γιατί κι εμείς τούς έχουμε ράμματα για τη γούνα τους, που δε μας δώσαν τις αποζημιώσεις για την Κατοχή...

Κουφάθηκα.
Να γελάσω;
Να οργιστώ;

Μα, αξιαγάπητοι συμπατριώτες μου, αν υπάρχει ένας λόγος που οι Γερμανοί μάς χρωστάνε πολλά, αυτός δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι, όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εκείνοι παίζανε το πουλάκι τους κρεμασμένοι από κωνοφόρα. Τρώγανε βελανίδια, Συνέλληνες, όταν ο Πλάτων έγραφε την Πολιτεία! Οι γυναίκες τους ακόμη δεν ξυρίζουν τις μασχάλες τους! Όλα τα άλλα είναι πούτσες μπλε. Αν είναι να τους παπαριάσουμε, ας τους παπαριάσουμε με κάποια γερή παπαριά. Εξάλλου αν αρχίσουμε να μιλάμε για αποζημιώσεις, θα μας ζητάνε λεφτά οι Τσάμηδες κι οι Μακεδόνες που έφυγαν με τον Εμφύλιο. Είναι καιρός για τέτοια;
Πότε θα σταματήσουμε να επικαλούμαστε αυτές τις γελοίες δικαιολογίες όποτε κάποιος μας στριμώχνει;
Γιατί δεν τους λέμε επιτέλους: "Βάλτε την Ενωμένη Ευρώπη στον κώλο σας, εμείς φεύγουμε, πτωχεύουμε, προτιμάμε να ζήσουμε ξυπόλητοι παρά να σερνόμαστε στην κωλοΕυρώπη σας και να κάνουμε τον χατζηαβάτη, όποτε κρίνετε ότι πρέπει να μας συνετίσετε και να μας συμμορφώσετε." Καλήτερα, καλήτερα / διασκορπισμένοι οι Έλληνες / να τρέχωσι τον κόσμον, / με εξαπλωμένην χείρα / ψωμοζητούντες· / Παρά προστάτας 'νάχωμεν.