Έχουμε γεμίσει χέστηδες. Άλλος φοβάται ότι οι Εβραίοι συνωμοτούν σε βάρος μας, άλλος φοβάται το Σόρος, άλλος φοβάται που βγήκε το θρήσκευμα από τις ταυτότητες, άλλος φοβάται ότι επιχειρείται αποχριστιανισμός της χώρας επειδή δεν υπάρχουν σταυροί στα διαβατήρια, άλλος φοβάται ότι κάποια λέσχη Μπίλτεμπεργκ εξυφαίνει συνωμοσίες αφελληνισμού, άλλος φοβάται ότι το μπαρ κόουντ είναι το χάραγμα του σατανά, άλλος φοβάται τη νέα τάξη πραγμάτων, άλλος θεωρεί ότι η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 είχε "αλβανικό δάχτυλο", άλλος φοβάται ότι οι Αλβανοί σχεδιάζουν να κάνουν κόμμα, άλλος φοβάται ότι η νομιμοποίηση των μεταναστών είναι ένα πλήγμα κατά τους έθνους και της εθνικής ομοιογένειας, άλλος τα φοβάται όλα μαζί.
Έθνος χέστηδων.
Από την άλλη δεν υπάρχει μια δύναμη που να οραματίζεται δυνατή Ελλάδα. Όσοι έχουν κάτι σοβαρό να πούνε για το μεταναστευτικό ψελλίζουν κάτι για ανθρώπινα δικαιώματα και σωπαίνουν. Η ιθαγένεια δε γίνεται μέρος εθνικού σχεδιασμού. Κανείς δεν εμπνέεται από την Ελλάδα, κανείς δε σκέφτεται πώς θα ωφεληθεί η χώρα από αυτό. Μα θα δοθεί η ιθαγένεια μόνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Τι ωραίο κίνητρο, τι νόστιμα λογάκια που λέτε, κύριοι αντιρατσιστές, πόσο πειστικά! Είναι τόσο παράταιρο να υπάρχει ένας τεχνοκράτης με όραμα για την Ελλάδα; Είναι αδιανόητο να υπάρξει πατριωτισμός ξέχωρος από αυτόν που μονοπωλούν οι τηλεπλασιέ και οι ξενόφοβοι αναδελφιστές εργολάβοι του εθνικισμού; Είναι τόσο δύσκολο να υπάρχει κάποιος ρεαλιστής που θα βάλει στην πολιτική ατζέντα του τη χορήγηση της ιθαγένειας και να πείσει τους πολίτες ότι αυτό θα ωφελήσει όλους μας;
Νομίζω πως μπορούμε να κάνουμε δύο χοντρικές κατηγοριοποιήσεις των ανθρώπων. Από τη μια έχουμε το ρεαλιστή και από την άλλη το ρομαντικό. Για ένα παράδειγμα ρομαντικού πάρτε τον Περικλή Γιαννόπουλο. Ό,τι πρέσβευε στη ζωή του εκφράζεται από το θεατρινίστικο τέλος του: καβάλησε ένα άλογο, μπήκε στη θάλασσα, έπαιξε πάνω του μια κουμπουριά και πάει καλιά του, για να "Ενωθεί με την Ελληνική Φύση". Λοιπόν, η Ελλάδα πίστεψε πολύ σε Aνερμάτιστες Mαλακίες (Γράφονται Με Κεφαλαίο Για Να Νομίζεις Ότι Είναι Κάτι Ξεχωριστό). Αν θέλετε ένα ρεαλιστή με όραμα, πάρτε τον Ψυχάρη. Πίστεψε στη δύναμη του νέου ελληνισμού και αποφάσισε να εμπιστευτεί τη γλώσσα του. Ο Ψυχάρης δημιούργησε τον ψυχαρισμό και τους ψυχαριστές. Ο Βενιζέλος τους βενιζελικούς. Τι δημιούργησαν οι άλλοι;
Ο Ψυχάρης έγραψε στο Ταξίδι (1888) του αυτό:
Πολύ πιο αποτελεσματικός από τις Υψηλές Παπαριές του Περίκλα.
Προτιμώ τον ρεαλιστή πολιτικό. Τι εννοώ; Έχουμε χειροπιαστό παράδειγμα από το Μακεδονικό.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε το θάρρος να κάνει εμπάργκο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Δεν πιστεύω ότι ενεργούσε από αγνό πατριωτισμό, εξάλλου η πολιτική δε θέλει συναισθηματικούς τύπους, πόσο μάλλον κάποιον φανατισμένο εθνικισταρά, τουρκοφάγο ή βουλγαροκτόνο. Ξέροντας ότι ο χρόνος κυλούσε προς όφελος της μακεδονικής πλευράς, η μόνη λύση για να σταματήσει αυτήν την εξέλιξη ήταν το εμπάργκο. Το αποτέλεσμα: πήγαμε στην ενδιάμεση συμφωνία και η Μακεδονία άλλαξε και τη σημαία και τις αλυτρωτικές συνταγματικές διατάξεις της. Κρίμα που δεν μπόρεσε να κλείσει και το θέμα του ονόματος.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου έδωσε ένα νέο περιεχόμενο στον ελληνικό πατριωτισμό. (Ηθελα να χρησιμοποιήσω τον εθνικισμό εδώ ως terminus technicus, αλλά ξέρω πως όλοι θα το παρεξηγούσαν.) Από τη σημαία που σιχαινόσουν, γιατί ερχόταν ο χουντικός κωλόμπατσος να σου θυμίσει να την υψώσεις λόγω εθνικής εορτής, περάσαμε στη σημαία του Πολυτεχνείου. Από τον εθνικισμό των δεξιών, από το χωρισμό ανάμεσα σε μιάσματα και σε εθνικόφρονες, περάσαμε στον εθνικιστικό αντιαμερικανισμό (και αντιδυτικισμό), στο "η Ελλάδα στους Έλληνες", στο "βυθίσατε το χόρα" το 1975 και στο εμπάργκο, περάσαμε στον πρώτο στρατηγό με καταγωγή από τα σλαβόφωνα χωριά της δυτικής Μακεδονίας, περάσαμε στη συμφιλίωση, στον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων -δυστυχώς όχι των εθνικά Μακεδόνων. Σήμερα ο Ανδρέας Παπανδρέου θα πολιτογραφούσε και τους μετανάστες, όπως κάποτε αγκάλιασε τους πολίτες που ήταν β κατηγορίας στα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους.
Το εμπάργκο ήταν αντικειμενικά η πιο ρεαλιστική και αποτελεσματική διπλωματική κίνηση στα 20 χρόνια που μαλακιζόμαστε με τη διπλανή χώρα. Υπάρχει όμως μία διαφορά: ο Παπανδρέου δεν το έκανε από συναισθηματισμό και κανείς από τους "ελληναράδες" πολιτικούς δε θα είχε τα κότσια σήμερα για μία ανάλογη κίνηση. Όλοι τους αναλώνονται σε λεονταρισμούς και από πράξεις είναι κο-κο-κο.
Πιστεύω ότι αν ήταν εκείνος πρωθυπουργός θα είχαμε α) χωρισμό κράτους-εκκλησίας, β) αναγνώριση της δημοκρατίας της Μακεδονίας, γ) ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών. Πιστεύω ότι θα είχε αφουγκραστεί την εποχή. Η Ελλάδα χρειάζεται έναν νέο ελληνικό πατριωτισμό, πατριωτισμό της Ελλάδας και της δημοκρατίας, όχι εθνικισμό του αίματος. Πιστεύω ότι θα είχε τσακίσει ξανά τη σημερινή μετεξέλιξη της Δεξιάς, τους Χριστοδουλικούς, τους ΛΑΟτιανούς, τους "οργισμένους" κατοίκους του Αγ. Παντελεήμονα, τους σκοπιανοφάγους, τους μεταναστοφάγους κι όλους τους κινδυνολάγνους.
Σήμερα όμως μας έχουν πνίξει τα σκατά.
Των χέστηδων, φυσικά.
Έθνος χέστηδων.
Από την άλλη δεν υπάρχει μια δύναμη που να οραματίζεται δυνατή Ελλάδα. Όσοι έχουν κάτι σοβαρό να πούνε για το μεταναστευτικό ψελλίζουν κάτι για ανθρώπινα δικαιώματα και σωπαίνουν. Η ιθαγένεια δε γίνεται μέρος εθνικού σχεδιασμού. Κανείς δεν εμπνέεται από την Ελλάδα, κανείς δε σκέφτεται πώς θα ωφεληθεί η χώρα από αυτό. Μα θα δοθεί η ιθαγένεια μόνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Τι ωραίο κίνητρο, τι νόστιμα λογάκια που λέτε, κύριοι αντιρατσιστές, πόσο πειστικά! Είναι τόσο παράταιρο να υπάρχει ένας τεχνοκράτης με όραμα για την Ελλάδα; Είναι αδιανόητο να υπάρξει πατριωτισμός ξέχωρος από αυτόν που μονοπωλούν οι τηλεπλασιέ και οι ξενόφοβοι αναδελφιστές εργολάβοι του εθνικισμού; Είναι τόσο δύσκολο να υπάρχει κάποιος ρεαλιστής που θα βάλει στην πολιτική ατζέντα του τη χορήγηση της ιθαγένειας και να πείσει τους πολίτες ότι αυτό θα ωφελήσει όλους μας;
Νομίζω πως μπορούμε να κάνουμε δύο χοντρικές κατηγοριοποιήσεις των ανθρώπων. Από τη μια έχουμε το ρεαλιστή και από την άλλη το ρομαντικό. Για ένα παράδειγμα ρομαντικού πάρτε τον Περικλή Γιαννόπουλο. Ό,τι πρέσβευε στη ζωή του εκφράζεται από το θεατρινίστικο τέλος του: καβάλησε ένα άλογο, μπήκε στη θάλασσα, έπαιξε πάνω του μια κουμπουριά και πάει καλιά του, για να "Ενωθεί με την Ελληνική Φύση". Λοιπόν, η Ελλάδα πίστεψε πολύ σε Aνερμάτιστες Mαλακίες (Γράφονται Με Κεφαλαίο Για Να Νομίζεις Ότι Είναι Κάτι Ξεχωριστό). Αν θέλετε ένα ρεαλιστή με όραμα, πάρτε τον Ψυχάρη. Πίστεψε στη δύναμη του νέου ελληνισμού και αποφάσισε να εμπιστευτεί τη γλώσσα του. Ο Ψυχάρης δημιούργησε τον ψυχαρισμό και τους ψυχαριστές. Ο Βενιζέλος τους βενιζελικούς. Τι δημιούργησαν οι άλλοι;
Ο Ψυχάρης έγραψε στο Ταξίδι (1888) του αυτό:
Να ένας Έλληνας που δεν ήταν χέστης.«Δεν ταιριάζει να κάμνουμε τους περήφανους με τις λέξες κι όχι με τους αθρώπους, να μη θέλουμε τούρκικα και να καλοπιάνουμε τους Τούρκους. Είναι περιττό να καθαρίζουμε τη γλώσσα που δεν τόχει ανάγκη και δε βρωμά• κάλλια να καθαρίσουμε την Ανατολή. Το τουφέκι από τη γλώσσα μας να το βγάλουμε, δε γίνεται, γιατί σκοτώνει Τούρκο• πολύ πιο φρόνιμο να βγάλετε τον Τούρκο από τα νησιά κι από τις επαρχίες, γιατί ο Τούρκος μπορεί να σκοτώση Χριστιανούς. Σκοτώνει Χριστιανούς ο καταραμένος και τι βγαίνει τότες; Ας λέμε όσο θέλουμε πυροβόλον κι άλλες τέτοιες νοστιμάδες. Αχ! Τάπιστα τα σκυλιά, τους συχαμένους τους βαρβάρους! Ποιος είναι Γραικός και μπορεί άλλο να γυρέβη, άλλο να ποθή μέρα και νύχτα παρά να πάρη την ψυχή τους; Ποιος μπορεί σήμερα να λέγεται άθρωπος, ποιος μιλεί για πολιτισμό κι αφίνει τέτοια ζώα στον κόσμο; Ομπρός, λοιπό, τα παιδιά• ορμήστε παλληκάρια, στο κριάς, στο πετσί! Χτυπάτε όσο μπορείτε, -κι όταν μπορείτε. Αν έχετε ντουφέκια, πάρτε τα ντουφέκια• αν τα ντουφέκια σάς λείψουν, πάρτε πέτρες• αν και πέτρες δε βρεθούν, πολεμήστε με τα νύχια• αν τα νύχια σπάσουν και κείνα, με το στόμα, με τη γλώσσα, με τα δόντια, ρουφήξτε αίμα, δαγκάστε πρόσωπο, φάτε κόκκαλα.»
Πολύ πιο αποτελεσματικός από τις Υψηλές Παπαριές του Περίκλα.
Προτιμώ τον ρεαλιστή πολιτικό. Τι εννοώ; Έχουμε χειροπιαστό παράδειγμα από το Μακεδονικό.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε το θάρρος να κάνει εμπάργκο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Δεν πιστεύω ότι ενεργούσε από αγνό πατριωτισμό, εξάλλου η πολιτική δε θέλει συναισθηματικούς τύπους, πόσο μάλλον κάποιον φανατισμένο εθνικισταρά, τουρκοφάγο ή βουλγαροκτόνο. Ξέροντας ότι ο χρόνος κυλούσε προς όφελος της μακεδονικής πλευράς, η μόνη λύση για να σταματήσει αυτήν την εξέλιξη ήταν το εμπάργκο. Το αποτέλεσμα: πήγαμε στην ενδιάμεση συμφωνία και η Μακεδονία άλλαξε και τη σημαία και τις αλυτρωτικές συνταγματικές διατάξεις της. Κρίμα που δεν μπόρεσε να κλείσει και το θέμα του ονόματος.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου έδωσε ένα νέο περιεχόμενο στον ελληνικό πατριωτισμό. (Ηθελα να χρησιμοποιήσω τον εθνικισμό εδώ ως terminus technicus, αλλά ξέρω πως όλοι θα το παρεξηγούσαν.) Από τη σημαία που σιχαινόσουν, γιατί ερχόταν ο χουντικός κωλόμπατσος να σου θυμίσει να την υψώσεις λόγω εθνικής εορτής, περάσαμε στη σημαία του Πολυτεχνείου. Από τον εθνικισμό των δεξιών, από το χωρισμό ανάμεσα σε μιάσματα και σε εθνικόφρονες, περάσαμε στον εθνικιστικό αντιαμερικανισμό (και αντιδυτικισμό), στο "η Ελλάδα στους Έλληνες", στο "βυθίσατε το χόρα" το 1975 και στο εμπάργκο, περάσαμε στον πρώτο στρατηγό με καταγωγή από τα σλαβόφωνα χωριά της δυτικής Μακεδονίας, περάσαμε στη συμφιλίωση, στον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων -δυστυχώς όχι των εθνικά Μακεδόνων. Σήμερα ο Ανδρέας Παπανδρέου θα πολιτογραφούσε και τους μετανάστες, όπως κάποτε αγκάλιασε τους πολίτες που ήταν β κατηγορίας στα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους.
Το εμπάργκο ήταν αντικειμενικά η πιο ρεαλιστική και αποτελεσματική διπλωματική κίνηση στα 20 χρόνια που μαλακιζόμαστε με τη διπλανή χώρα. Υπάρχει όμως μία διαφορά: ο Παπανδρέου δεν το έκανε από συναισθηματισμό και κανείς από τους "ελληναράδες" πολιτικούς δε θα είχε τα κότσια σήμερα για μία ανάλογη κίνηση. Όλοι τους αναλώνονται σε λεονταρισμούς και από πράξεις είναι κο-κο-κο.
Πιστεύω ότι αν ήταν εκείνος πρωθυπουργός θα είχαμε α) χωρισμό κράτους-εκκλησίας, β) αναγνώριση της δημοκρατίας της Μακεδονίας, γ) ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών. Πιστεύω ότι θα είχε αφουγκραστεί την εποχή. Η Ελλάδα χρειάζεται έναν νέο ελληνικό πατριωτισμό, πατριωτισμό της Ελλάδας και της δημοκρατίας, όχι εθνικισμό του αίματος. Πιστεύω ότι θα είχε τσακίσει ξανά τη σημερινή μετεξέλιξη της Δεξιάς, τους Χριστοδουλικούς, τους ΛΑΟτιανούς, τους "οργισμένους" κατοίκους του Αγ. Παντελεήμονα, τους σκοπιανοφάγους, τους μεταναστοφάγους κι όλους τους κινδυνολάγνους.
Σήμερα όμως μας έχουν πνίξει τα σκατά.
Των χέστηδων, φυσικά.
3 σχόλια:
Συμφωνώ για την ανάγκη να υπάρχει πολιτική, διαφωνώ πλήρως ότι μια πολιτική σαν αυτή που περιγράφετε θα την εφάρμοζε ο Α.Π. Το εμπάργκο, αντίθετα με όσα πιστεύετε, θεωρώ ότι ήταν η πιο επικίνδυνη και επιθετική κίνηση που θα μπορούσε να γίνει, το λάθος μέσο για το λάθος μήνυμα. Τυχοδιωκτική πολιτική με εμπνευστή τον Βενιζέλο και φορέα τον Α.Π. Όσο για την πολιτική που θα εφάρμοζε ο μακαρίτης για την εκκλησία, την είδαμε στο θέμα της περιουσίας ή του πολιτικού γάμου και πώς έκανε πίσω μετά τις αντιδράσεις. Εκεί που θα μπορούσαμε να συμφνωήσουμε είναι ότι υπήρξε όντως μεγάλος οραματιστής: οραματίστηκε έναν λαϊκισμό χωρίς όρια και τον έκανε πράξη.
Αυτά και χωρίς διάθεση αντιδικίας
Για τα σκατά που μας πνίγουν πάντως, έχει μεγάλη ευθύνη ο Ανδρέας.
Ίσως όμως να αφουγκραζόταν την εποχή,
ίσως και να μη φέρονταν σα χεσμένος γλείφτης, όπως ο γιος του που δε μυρίστηκε καν πως γινόμαστε επίσημα και με ταχείς ρυθμούς το πειραματόζωο μπανανία της Ευρώπης.
Για την ιθαγένεια, μην ανησυχείς διόλου. Σε λίγο, σ' αυτή τη χώρα θα έχουμε όλοι δικαιώματα μεταναστών και σκυμμένο κεφάλι
..α! και πράσινη ανάπτυξη ..
Το σενάριο του Ανδρεά Παπανδρέου ως καλού πατριώτη με βάση μια realpolitik οπτική μπάζει από διάφορα σημεία. Το λαϊκιστικό εθνικιστικό ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα αποτελεί κομμάτι του σημερινού προβλήματος "ελληνική ακροδεξιά". Ο Παπαθεμελής του Παμακεδονικού Μετώπου προέρχεται από το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ όπως και ο Χρυσανθακόπουλος του ΛΑΟΣ όπως και ο Ναξάκης του ΔΙΚΤΥΟΥ 21 και της υπόθεσης Οτσαλάν όπως βέβαια και ο Χατζάρας της Πασοκικής ΕΡΤ και του Χέτζιφλντ που τώρα βολτάρει στην Πλατεία του Αγιού Παντελεήμονα και φωνάζει για τους ήρωες της Χ.Α. και τους πατριώτες του ΣΤΟΧΟΥ και της ΕΛ.ΩΡ.. Σε επίπεδο βάσης ένα μέρος των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ ανήκε στο λεγόμενο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, αναγνώστες της ΑΥΡΙΑΝΗΣ και του ΠΑΡΟΝ που νιώθουν προδομένοι από το εβραιομασωνικό ΠΑΣΟΚ του Σόρος και της Δραγώνας. Κοινώς πατριωτισμός με καλές προθέσεις δεν υπάρχει στην πράξη, τουλάχιστον όχι έτσι όπως τον φαντάστηκε ο Αντρέας στα 80s.
Enregistrer un commentaire