Περάστε αύριο

Θυμάμαι μια καθηγήτριά μου που μου έλεγε ότι επί Χούντας ακόμα και οι αμερικανοί συγγραφείς με ρώσικο όνομα αντιμετωπίζονταν με την υποψία του κομμουνισμού. Για να διαβάσει Μπουκόφσκι έπρεπε να συνεννοηθεί με ένα βιβλιοπώλη και να πάρει το βιβλίο με χίλιες προφυλάξεις. Δεν είναι να απορείς που το iq των χουντοφασιστών είναι τόσο χαμηλό. Βλέπω λοιπόν σήμερα το ίντερνετ να έχει γεμίσει σπυριάρηδες αγάμητους έφηβους, οπλολάγνους "χτισμένους", ομοφοβικούς "ελληνόψυχους", αμαθείς παπαγάλους εθνικιστικών αναμασημάτων που οργώνουν τα φόρα και τα μπλογκ προβάροντας την προβιά μίας ντεμέκ επαναστατικότητας με δανεισμένα σοσιαλιστικά τσιτάτα και με καθαρά ναζιστική φορά, να ωρύονται για προδότες, να οργανώνουν πογκρόμ μεταναστών, να κάνουν "ντου" σε αντιρατσιστικές συναντήσεις, να διαβάζουν σαν ευαγγέλιο κάτι σκατόγερους που γλείφαν τη χούντα και σκέφτομαι πως όλο το γαμημένο σύμπαν έχει στήσει μία stand-up comedy μαύρου χιούμορ. Μπατσόκαβλοι, φασιστολάγνοι, αμαθείς, βλαχαδερά, παιδιά μεγαλωμένα σε μια χώρα με επαρχιώτικη, εσωστρεφή, ομφαλοσκόπο νοοτροπία, αναθρεμμένα την τελευταία δεκαετία μέσα σε μοναχικά εφηβικά δωμάτια με μια σύνδεση ίντερνετ, μπόλικο πορνό, βαρώντας άπειρες μαλακίες, με doom, gta, call of duty, lineage2, wow, counterstrike άπειρες ώρες χαμένα στην ψηφιακή μαστούρα και με μια σειρά φανταστικά και μη αδιέξοδα στο σπίτι, στο σχολείο, στην κοινωνία. Ποια επανασταση έφερε το ίντερνετ σε αυτούς; Έφερε τζάμπα πορνό στο δωμάτιό τους και έριξε τα εμπόδια της επικοινωνίας στους κάθε είδους ακραίους μαλάκες δίνοντάς τους ένα ευρύ πεδίο δράσης και μια θάλασσα από υποψήφια ανερμάτιστα κορόιδα.

Δεν πιστεύω πια στη δύναμη του ίντερνετ. Δεν είμαι τεχνοφοβικός, αλλά το προτιμώ από το να είμαι τεχνόκαβλος και γκατζετάκιας. Το ίντερνετ για την ώρα την βουλιάζει στη μαυρίλα του φασισμού και της ηλιθιότητας. Κάποτε κοροϊδεύαμε αυτούς που πάσχιζαν απεγνωσμένα να γκομενίσουν στα σάιτ και τα προγράμματα κοινωνικής δικτύωσης. Μα, αυτό είναι απολύτως υγιές. Να πέφτει και κανα γαμησάκι, να ξεσκουριάζουν τα εργαλεία. Οι πιο ηλίθιοι είναι αυτοί που μέσα από το ίντερνετ έλαβαν τη φώτιση του χουντοφασισμού. Αποφάσισα λοιπόν να κάνω ένα διάλειμμα. Αποφάσισα να γυρίσω για λίγο καιρό την πλάτη μου στο "πλανητικό χωριό" γιατί θέλω να ξαναφανταστώ τον πλανήτη απέραντο. Όχι, δε θέλω να γκουγκλίσω το όνομα μιας ταινίας για να θυμηθώ τον πρωταγωνιστή της που συνέχεια ξεχνάω το όνομά του. Να πάει να γαμηθεί κι ο πρωταγωνιστής κι η ταινία του μαζί. Όχι, δε θέλω να πετάγομαι με ένα κλικ στη Μαδαγασκάρη και να χαζεύω φωτογραφίες με παραλίες ψάχνοντας φτηνό ξενοδοχείο. Όχι, δε θέλω να παραγγέλνω βιβλία και σιντί ονλάιν. Δεν έχω χρόνο να απολαύσω τα λίγα σιντί που έχω σπίτι, γιατί να πάρω κι άλλα; Βιβλία έχουν τα βιβλιοπωλεία και οι βιβλιοθήκες. Όχι, δε θέλω να έχω 500 φίλους στο facebook. Όχι, δε θέλω να λέω ό,τι μαλακία μου κατέβει στο τουίτερ, ούτε να διαβάζω τις μαλακίες άλλων. Δεν φτάνει που ανέχομαι τις μαλακίες του ταξιτζή, του φούρναρη, του ψιλικατζή κάθε μέρα; Όχι, δε θέλω να σας δείξω πού πήγα διακοπές και τι γαμάτες φωτογραφίες που έβγαλα. Όχι, δε θέλω να βλέπω τσόντες. Όχι, δε θέλω να κάνω τσατ με ξαναμένες Σουηδέζες που ψάχνουν μεσογειακό εραστή. Ούτε να βρω τζαμπατζήδες couchsurfers για να μου ξεχαρβαλώσουν τον καναπέ. Ούτε να κάνω bookcrossing κάποιο ωραίο βιβλίο που θα μου άρεσε να το έχω στη βιβλιοθήκη. Ούτε να βγάλω τα μάτια μου διαβάζοντας βιβλία στο πισί. Τα βιβλία τα θέλω στο χαρτί. Ούτε να παίζω τζόγο. Κάποτε σε ένα ίντερνετ καφέ είδα κάτι μπαρμπάδες που έπαιζαν σε ονλάιν καζίνα και στοιχηματζίδικα. Όχι. Τίποτε από αυτά δε θέλω. Ούτε θέλω να κατεβάζω ταινίες. Δεν θέλω ταινίες στο σκληρό μου, δε θέλω να ψάχνω υπότιτλους για να τους περάσω στις ταινίες, δε θέλω να χάνω το χρόνο μου. Αν θέλω μια ταινία τη βρίσκω και στο βιντεοκλάμπ, τη βλέπω μία, άντε δύο φορές, τελείωσε. Αν θέλω μία καινούργια ταινία πάω και τη βλέπω σινεμά με παρέα. Όχι, ούτε σε φόρουμ ξαναμπαίνω. Καλά ήμουν πριν: τώρα με ένα κλικ είσαι εκτεθειμένος στον κάθε φανατικό, ηλίθιο ή διεστραμμένο που ποστάρει μαλακίες. Κάπου τσίμπησα και έναν ψυχοπαθή που με παρακολουθεί από το 2003 στο διαδίκτυο. Απο μακριά, λοιπόν. Δε θέλω τον κάθε κρετίνο που νομίζει ότι μπορεί να μου μιλάει έτσι όπως δε θα τολμούσε να μου μιλήσει τετ-α-τετ. Τα θέλω έξω από το σπίτι μου όλα αυτά. Το σπίτι είναι ιερός χώρος, κλείνουμε κινητά, βγάζουμε το κλιπάκι από το σταθερό, δεν απαντάμε ούτε στο κουδούνι. Και κυρίως: δε φαντάστηκα ποτέ ότι στην υπόλοιπη ζωή μου θα είμαι κάποιος που μπλογκάρει, ότι το μπλογκ θα με συνοδεύει ισόβια, ότι θα εκθέτω σε αυτό ό,τι σκέφτομαι. Θέλω να κρατήσω τις σκέψεις μου για μένα. 6 χρόνια είναι υπεραρκετά. Φτάσαμε στο 2010, που σημαίνει ότι ο αιώνιος έφηβος Πίτερ Οφορίκουε κλείνει τα 30! Απομένουν μόνο 2 χρόνια ως τη συντέλεια του κόσμου. Συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι τα χρόνια πέρασαν, ότι χρειάζεται μία αλλαγή. Κλείνουμε προσωρινά (μερικά χρονάκια) για λόγους ανακαίνισης. Θα βρισκόμαστε για διακοπές στη ντάτσα μας στο Σότσι και θα μεταφράζουμε την αρχαία ελληνική γραμματεία στα αρβανίτικα. Το μπλογκ σάς ευχαριστεί για τις επισκέψεις και τα σχόλια. Θα είμαστε σύντομα κοντά σας.
Καληνύχτα σας.