τουκιθεμπλομ

Περάστε αύριο

2010-03-01T23:41:00.001+02:00

Θυμάμαι μια καθηγήτριά μου που μου έλεγε ότι επί Χούντας ακόμα και οι αμερικανοί συγγραφείς με ρώσικο όνομα αντιμετωπίζονταν με την υποψία του κομμουνισμού. Για να διαβάσει Μπουκόφσκι έπρεπε να συνεννοηθεί με ένα βιβλιοπώλη και να πάρει το βιβλίο με χίλιες προφυλάξεις. Δεν είναι να απορείς που το iq των χουντοφασιστών είναι τόσο χαμηλό. Βλέπω λοιπόν σήμερα το ίντερνετ να έχει γεμίσει σπυριάρηδες αγάμητους έφηβους, οπλολάγνους "χτισμένους", ομοφοβικούς "ελληνόψυχους", αμαθείς παπαγάλους εθνικιστικών αναμασημάτων που οργώνουν τα φόρα και τα μπλογκ προβάροντας την προβιά μίας ντεμέκ επαναστατικότητας με δανεισμένα σοσιαλιστικά τσιτάτα και με καθαρά ναζιστική φορά, να ωρύονται για προδότες, να οργανώνουν πογκρόμ μεταναστών, να κάνουν "ντου" σε αντιρατσιστικές συναντήσεις, να διαβάζουν σαν ευαγγέλιο κάτι σκατόγερους που γλείφαν τη χούντα και σκέφτομαι πως όλο το γαμημένο σύμπαν έχει στήσει μία stand-up comedy μαύρου χιούμορ. Μπατσόκαβλοι, φασιστολάγνοι, αμαθείς, βλαχαδερά, παιδιά μεγαλωμένα σε μια χώρα με επαρχιώτικη, εσωστρεφή, ομφαλοσκόπο νοοτροπία, αναθρεμμένα την τελευταία δεκαετία μέσα σε μοναχικά εφηβικά δωμάτια με μια σύνδεση ίντερνετ, μπόλικο πορνό, βαρώντας άπειρες μαλακίες, με doom, gta, call of duty, lineage2, wow, counterstrike άπειρες ώρες χαμένα στην ψηφιακή μαστούρα και με μια σειρά φανταστικά και μη αδιέξοδα στο σπίτι, στο σχολείο, στην κοινωνία. Ποια επανασταση έφερε το ίντερνετ σε αυτούς; Έφερε τζάμπα πορνό στο δωμάτιό τους και έριξε τα εμπόδια της επικοινωνίας στους κάθε είδους ακραίους μαλάκες δίνοντάς τους ένα ευρύ πεδίο δράσης και μια θάλασσα από υποψήφια ανερμάτιστα κορόιδα.

Δεν πιστεύω πια στη δύναμη του ίντερνετ. Δεν είμαι τεχνοφοβικός, αλλά το προτιμώ από το να είμαι τεχνόκαβλος και γκατζετάκιας. Το ίντερνετ για την ώρα την βουλιάζει στη μαυρίλα του φασισμού και της ηλιθιότητας. Κάποτε κοροϊδεύαμε αυτούς που πάσχιζαν απεγνωσμένα να γκομενίσουν στα σάιτ και τα προγράμματα κοινωνικής δικτύωσης. Μα, αυτό είναι απολύτως υγιές. Να πέφτει και κανα γαμησάκι, να ξεσκουριάζουν τα εργαλεία. Οι πιο ηλίθιοι είναι αυτοί που μέσα από το ίντερνετ έλαβαν τη φώτιση του χουντοφασισμού. Αποφάσισα λοιπόν να κάνω ένα διάλειμμα. Αποφάσισα να γυρίσω για λίγο καιρό την πλάτη μου στο "πλανητικό χωριό" γιατί θέλω να ξαναφανταστώ τον πλανήτη απέραντο. Όχι, δε θέλω να γκουγκλίσω το όνομα μιας ταινίας για να θυμηθώ τον πρωταγωνιστή της που συνέχεια ξεχνάω το όνομά του. Να πάει να γαμηθεί κι ο πρωταγωνιστής κι η ταινία του μαζί. Όχι, δε θέλω να πετάγομαι με ένα κλικ στη Μαδαγασκάρη και να χαζεύω φωτογραφίες με παραλίες ψάχνοντας φτηνό ξενοδοχείο. Όχι, δε θέλω να παραγγέλνω βιβλία και σιντί ονλάιν. Δεν έχω χρόνο να απολαύσω τα λίγα σιντί που έχω σπίτι, γιατί να πάρω κι άλλα; Βιβλία έχουν τα βιβλιοπωλεία και οι βιβλιοθήκες. Όχι, δε θέλω να έχω 500 φίλους στο facebook. Όχι, δε θέλω να λέω ό,τι μαλακία μου κατέβει στο τουίτερ, ούτε να διαβάζω τις μαλακίες άλλων. Δεν φτάνει που ανέχομαι τις μαλακίες του ταξιτζή, του φούρναρη, του ψιλικατζή κάθε μέρα; Όχι, δε θέλω να σας δείξω πού πήγα διακοπές και τι γαμάτες φωτογραφίες που έβγαλα. Όχι, δε θέλω να βλέπω τσόντες. Όχι, δε θέλω να κάνω τσατ με ξαναμένες Σουηδέζες που ψάχνουν μεσογειακό εραστή. Ούτε να βρω τζαμπατζήδες couchsurfers για να μου ξεχαρβαλώσουν τον καναπέ. Ούτε να κάνω bookcrossing κάποιο ωραίο βιβλίο που θα μου άρεσε να το έχω στη βιβλιοθήκη. Ούτε να βγάλω τα μάτια μου διαβάζοντας βιβλία στο πισί. Τα βιβλία τα θέλω στο χαρτί. Ούτε να παίζω τζόγο. Κάποτε σε ένα ίντερνετ καφέ είδα κάτι μπαρμπάδες που έπαιζαν σε ονλάιν καζίνα και στοιχηματζίδικα. Όχι. Τίποτε από αυτά δε θέλω. Ούτε θέλω να κατεβάζω ταινίες. Δεν θέλω ταινίες στο σκληρό μου, δε θέλω να ψάχνω υπότιτλους για να τους περάσω στις ταινίες, δε θέλω να χάνω το χρόνο μου. Αν θέλω μια ταινία τη βρίσκω και στο βιντεοκλάμπ, τη βλέπω μία, άντε δύο φορές, τελείωσε. Αν θέλω μία καινούργια ταινία πάω και τη βλέπω σινεμά με παρέα. Όχι, ούτε σε φόρουμ ξαναμπαίνω. Καλά ήμουν πριν: τώρα με ένα κλικ είσαι εκτεθειμένος στον κάθε φανατικό, ηλίθιο ή διεστραμμένο που ποστάρει μαλακίες. Κάπου τσίμπησα και έναν ψυχοπαθή που με παρακολουθεί από το 2003 στο διαδίκτυο. Απο μακριά, λοιπόν. Δε θέλω τον κάθε κρετίνο που νομίζει ότι μπορεί να μου μιλάει έτσι όπως δε θα τολμούσε να μου μιλήσει τετ-α-τετ. Τα θέλω έξω από το σπίτι μου όλα αυτά. Το σπίτι είναι ιερός χώρος, κλείνουμε κινητά, βγάζουμε το κλιπάκι από το σταθερό, δεν απαντάμε ούτε στο κουδούνι. Και κυρίως: δε φαντάστηκα ποτέ ότι στην υπόλοιπη ζωή μου θα είμαι κάποιος που μπλογκάρει, ότι το μπλογκ θα με συνοδεύει ισόβια, ότι θα εκθέτω σε αυτό ό,τι σκέφτομαι. Θέλω να κρατήσω τις σκέψεις μου για μένα. 6 χρόνια είναι υπεραρκετά. Φτάσαμε στο 2010, που σημαίνει ότι ο αιώνιος έφηβος Πίτερ Οφορίκουε κλείνει τα 30! Απομένουν μόνο 2 χρόνια ως τη συντέλεια του κόσμου. Συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι τα χρόνια πέρασαν, ότι χρειάζεται μία αλλαγή. Κλείνουμε προσωρινά (μερικά χρονάκια) για λόγους ανακαίνισης. Θα βρισκόμαστε για διακοπές στη ντάτσα μας στο Σότσι και θα μεταφράζουμε την αρχαία ελληνική γραμματεία στα αρβανίτικα. Το μπλογκ σάς ευχαριστεί για τις επισκέψεις και τα σχόλια. Θα είμαστε σύντομα κοντά σας.
Καληνύχτα σας.

Καλή άνοιξη

2010-03-01T08:18:00.002+02:00

Πήρα μερικά πολύ ενδιαφέροντα σχόλια για το χτεσινό ποστ. Βέβαια επικεντρώθηκαν στον Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ ο στόχος μου ήταν ευρύτερος. Έπρεπε να είχα δηλώσει εκ των προτέρων ότι δε μιλώ ως "θαυμαστής" του Ανδρέα Παπανδρέου (δε θαυμάζω κανένα πολιτικό ή άλλο πρόσωπο). Μιλάω ως θαυμαστής της αποτελεσματικής πολιτικής. Μιλούσα πεισμένος πως η πολιτική (μόνο) με αρχές ή με απαρέγκλιτες αρχές δεν μπορεί να είναι πολιτική ή μάλλον δεν έχει θέση στο πολιτικό πεδίο. Αν θέλουμε αποτελέσματα, δεν μπορούμε να στηριζόμαστε στα επιχειρήματα. Τα επιχειρήματα π.χ. δεν είχαν καμία αποτελεσματικότητα όταν οι ΗΠΑ βομβάρδιζαν το Ιράκ γιατί δήθεν είχε... όπλα μαζικής καταστροφής και ....εξόπλιζε ισλαμιστές τρομοκράτες.
Με την ίδια λογική έχω πάψει να πιστεύω ότι οι αριστερές / ακτιβιστικές / επιδοτούμενες από την Ε.Ε. / φιλανθρωπικές / αναρχικές / δενξερωγωτι ομάδες μπορούν να θέσουν σε ρεαλιστική βάση το θέμα της μετανάστευσης, ούτε να φέρουν αποτελέσματα. Οι ακραίοι δεν μπορούν να το κάνουν γιατί απλώς είναι μπάχαλοι. Το σύνθημά τους είναι "μετανάστες, μη μας αφήνετε μόνους με τους Έλλήνες", επειδή όλη τους η πολιτική ταυτότητα εξαντλείται στο να κάνει αυτοσκοπό τη σύγκρουση με την κοινωνία και τους θεσμούς. Η επιθετικότητά τους καταστρέφει την προσπάθεια να γίνουν οι μετανάστες μέρος της κοινωνίας μας και στοχοποιεί τον Έλληνα νοικοκύρη-κακομοίρη. Τον ενοχοποιεί, τον γαμάει στα μπινελίκια, δεν τον κάνει μέρος της λύσης. Κι εκείνος με τη σειρά του μαλάκας είναι να δει θετικά το θέμα της ιθαγένειας των μεταναστών; Οι άλλες ομάδες λίγο ως πολύ κινούνται ακολουθώντας ανεδαφικές πολιτικές του στιλ: κοιτάξτε τον Χαμπίμπ, γεννήθηκε στην Ελλάδα ήταν καλός μαθητής, όλα άριστα, ακούει Πέγκυ Ζήνα, είναι ΑΕΚτσής σαν τον Βαγγέλακα, δουλεύει τίμια στο ντελίβερι της πιτσαρίας του κυρ-Μήτσου και πηγαίνει πίτσες στον Βαγγέλακα, αλλά δουλεύει με το φόβο της απέλασης, ε... και θέλει απελπισμένα να γίνει Έλληνας. Τι σύμπτωση! Όλες οι ιστορίες μεταναστών που έρχονται στην επιφάνεια είναι ιστορίες επιτυχίας και πόθου για αφομοίωση, ελληνοποίηση. (Συγνώμη, είμαι ο μόνος που βλέπει εδώ το ρατσιστικό στερεότυπο;) Καλά παιδάκια, ατσαλάκωτα, θέλουν να τα αγαπήσουμε και βάζουν τα δυνατά τους να παίξουν το ρόλο "εδώ_ο_καλός_μετανάστης". Από την άλλη κάποιοι έχουμε ξεσκιστεί να ωρυόμαστε ότι οι μετανάστες δεν κλέβουν δουλειές από τους Έλληνες, επειδή οι δουλειές που κάνουν οι μετανάστες δεν είναι δουλειές που θα έκαναν οι Έλληνες. Αν δεν καταλαβαίνουμε πόσο ρατσιστικό είναι αυτό το επιχείρημα, τότε εκπλήσσομαι. Δηλαδή ο μετανάστης είναι μόνο για να ξεσκατίζει γέρους, να μαζεύει ελιές και να δουλεύει οικοδομή; Ω, τι εύστοχα επιχειρήματα, ο μετανάστης σάς ευχαριστεί που τον προορίζετε για αυτά τα σπουδαία επαγγέλματα! Κι ύστερα ενοχλούμαστε με τον κολλητό μας επειδή του ξέφυγε και μας είπε ότι αγόρασε σιντί από αράπη... Το μάνατζμεντ της μετανάστευσης στην Ελλάδα μπάζει. Δηλαδή τι μπάζει, έχει πατώσει. Ξενόφοβος λαός, ανύπαρκτο κράτος που ανέχεται την παρανομία 20 χρόνια τώρα, παρατημένες συνοικίες που γίνονται γκέτο, ομάδες πίεσης άχρηστες και χωρίς απήχηση στην κοινωνία, "ακτιβιστές" του κώλου.
Άχρηστοι όλοι. Στην ιστορία της Α γυμνασίου τα παιδιά διδάσκονται ότι ο Μεγαλέξανδρος πάντρεψε τους Μακεδόνες με Περσίδες και έτσι ήταν ο πρώτος αντιρατσιστής στην ιστορία. Τι μαλακίες είναι αυτές; Μιλάμε για ανιστόρητους αναχρονισμούς που κάνουν κακό στην υπόθεση αντί να ωφελούν. Ok, η γνωστή νεοελληνική προχειρότητα: μας δίνει το ΕΚΤ πόρους στο 75% για τα σχολικά βιβλία, ας βάλουμε και μία αντιρατσιστική κοτσάνα κι είμαστε εντάξει, την εκπαιδεύσαμε την κοινωνία.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα χρειάστηκε να τα επινοήσουμε, να τα σκεφτούμε και έπειτα έπρεπε να ασκηθούν πιέσεις για την πραγμάτωσή τους. Δεν υπήρχαν νόμοι που να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο μόνος νόμος που υπάρχει και δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε είναι αυτός της βαρύτητας. Το να φανταζόμαστε ότι εμείς είμαστε ίσοι με τους Σομαλούς βοσκούς ή τους Αβορίγινες είναι μία κατάκτηση. Δεν αρκεί όμως μόνο να το φανταστείς. Πρέπει να το κάνεις κτήμα της κοινότητας. Ο Αντιφώντας στην αρχαιότητα κήρυσσε την απόλυτη ισότητα Ελλήνων και βαρβάρων, αλλά ούτε οι απόψεις των σοφιστών οδήγησαν στην κατάργηση της δουλείας, ούτε το χωρίο του Απ. Παύλου περί ισότητας, ούτε η εξάπλωση του Χριστιανισμού, της θρησκείας της "αγάπης". Οι αλλαγές που θα γίνουν στην ελληνική κοινωνία χρειάζονται ένα όραμα που θα τους αγκαλιάσει όλους. Ένα παραμύθι θα αρέσει σε όλους. Ψάχνουμε τον πετυχημένο παραμυθά και το παραμύθι του.

ΥΓ: Διάβασα κάτι για "ακραίους" στο Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Αυτοί οι υπερσυντηρητικοί δεν υπαγόρευαν την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Δυσάρεστη η παρουσία τους, αλλά τουλάχιστο δεν ήταν κάτω από την ομπρέλα του ΛάΟΣ. Κάντε μια κουβέντα με τους γνωστούς και τους φίλους σας που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ. Οι μισοί από αυτούς θα έχουν πιο συντηρητικές και ξενοφοβικές απόψεις κι από τη Χρυσή Αυγή. Αν είχαμε ένα άλλο εκλογικό σύστημα, πιο αναλογικό, τα στιλ ΛάΟΣ κόμματα θα είχαν 15-20% και θα ψηφίζανε όλοι οι αριστεροί κάποιον Σιράκ για να μη χρειαστεί να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με κάποιον Λεπέν. Στην ιατρική θα διδάσκονταν πως το πολυτονικό θεραπεύει τη δυσλεξία και θα είχαμε διδασκαλία αρχαίων από το δημοτικό για να ενισχυθούν οι δενδρίτες και τα συνδετόνια του εγκεφάλου μας.
ΥΓ2: Ήταν πολύ χρήσιμη η διαδρομή αυτού του μπλογκ. Με έχει μάθει κάποια πράγματα. Ελπίζω να έχω την ευκαιρία να τα αξιοποιήσω. Ίσως το πιο χρήσιμο κομμάτι ήταν τα σχόλια των αναγνωστών (με εξαίρεση κάποιους βλαμμένους που τελικά συμπέρανα πως αξίζει να τους λογοκρίνεις) και για αυτό το λόγο ευχαριστώ όσους έχουν συνεισφέρει με σχόλια.

Έθνος Χέστηδων

2010-02-28T11:00:00.003+02:00

Έχουμε γεμίσει χέστηδες. Άλλος φοβάται ότι οι Εβραίοι συνωμοτούν σε βάρος μας, άλλος φοβάται το Σόρος, άλλος φοβάται που βγήκε το θρήσκευμα από τις ταυτότητες, άλλος φοβάται ότι επιχειρείται αποχριστιανισμός της χώρας επειδή δεν υπάρχουν σταυροί στα διαβατήρια, άλλος φοβάται ότι κάποια λέσχη Μπίλτεμπεργκ εξυφαίνει συνωμοσίες αφελληνισμού, άλλος φοβάται ότι το μπαρ κόουντ είναι το χάραγμα του σατανά, άλλος φοβάται τη νέα τάξη πραγμάτων, άλλος θεωρεί ότι η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 είχε "αλβανικό δάχτυλο", άλλος φοβάται ότι οι Αλβανοί σχεδιάζουν να κάνουν κόμμα, άλλος φοβάται ότι η νομιμοποίηση των μεταναστών είναι ένα πλήγμα κατά τους έθνους και της εθνικής ομοιογένειας, άλλος τα φοβάται όλα μαζί.
Έθνος χέστηδων.
Από την άλλη δεν υπάρχει μια δύναμη που να οραματίζεται δυνατή Ελλάδα. Όσοι έχουν κάτι σοβαρό να πούνε για το μεταναστευτικό ψελλίζουν κάτι για ανθρώπινα δικαιώματα και σωπαίνουν. Η ιθαγένεια δε γίνεται μέρος εθνικού σχεδιασμού. Κανείς δεν εμπνέεται από την Ελλάδα, κανείς δε σκέφτεται πώς θα ωφεληθεί η χώρα από αυτό. Μα θα δοθεί η ιθαγένεια μόνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Τι ωραίο κίνητρο, τι νόστιμα λογάκια που λέτε, κύριοι αντιρατσιστές, πόσο πειστικά! Είναι τόσο παράταιρο να υπάρχει ένας τεχνοκράτης με όραμα για την Ελλάδα; Είναι αδιανόητο να υπάρξει πατριωτισμός ξέχωρος από αυτόν που μονοπωλούν οι τηλεπλασιέ και οι ξενόφοβοι αναδελφιστές εργολάβοι του εθνικισμού; Είναι τόσο δύσκολο να υπάρχει κάποιος ρεαλιστής που θα βάλει στην πολιτική ατζέντα του τη χορήγηση της ιθαγένειας και να πείσει τους πολίτες ότι αυτό θα ωφελήσει όλους μας;
Νομίζω πως μπορούμε να κάνουμε δύο χοντρικές κατηγοριοποιήσεις των ανθρώπων. Από τη μια έχουμε το ρεαλιστή και από την άλλη το ρομαντικό. Για ένα παράδειγμα ρομαντικού πάρτε τον Περικλή Γιαννόπουλο. Ό,τι πρέσβευε στη ζωή του εκφράζεται από το θεατρινίστικο τέλος του: καβάλησε ένα άλογο, μπήκε στη θάλασσα, έπαιξε πάνω του μια κουμπουριά και πάει καλιά του, για να "Ενωθεί με την Ελληνική Φύση". Λοιπόν, η Ελλάδα πίστεψε πολύ σε Aνερμάτιστες Mαλακίες (Γράφονται Με Κεφαλαίο Για Να Νομίζεις Ότι Είναι Κάτι Ξεχωριστό). Αν θέλετε ένα ρεαλιστή με όραμα, πάρτε τον Ψυχάρη. Πίστεψε στη δύναμη του νέου ελληνισμού και αποφάσισε να εμπιστευτεί τη γλώσσα του. Ο Ψυχάρης δημιούργησε τον ψυχαρισμό και τους ψυχαριστές. Ο Βενιζέλος τους βενιζελικούς. Τι δημιούργησαν οι άλλοι;
Ο Ψυχάρης έγραψε στο Ταξίδι (1888) του αυτό:

«Δεν ταιριάζει να κάμνουμε τους περήφανους με τις λέξες κι όχι με τους αθρώπους, να μη θέλουμε τούρκικα και να καλοπιάνουμε τους Τούρκους. Είναι περιττό να καθαρίζουμε τη γλώσσα που δεν τόχει ανάγκη και δε βρωμά• κάλλια να καθαρίσουμε την Ανατολή. Το τουφέκι από τη γλώσσα μας να το βγάλουμε, δε γίνεται, γιατί σκοτώνει Τούρκο• πολύ πιο φρόνιμο να βγάλετε τον Τούρκο από τα νησιά κι από τις επαρχίες, γιατί ο Τούρκος μπορεί να σκοτώση Χριστιανούς. Σκοτώνει Χριστιανούς ο καταραμένος και τι βγαίνει τότες; Ας λέμε όσο θέλουμε πυροβόλον κι άλλες τέτοιες νοστιμάδες. Αχ! Τάπιστα τα σκυλιά, τους συχαμένους τους βαρβάρους! Ποιος είναι Γραικός και μπορεί άλλο να γυρέβη, άλλο να ποθή μέρα και νύχτα παρά να πάρη την ψυχή τους; Ποιος μπορεί σήμερα να λέγεται άθρωπος, ποιος μιλεί για πολιτισμό κι αφίνει τέτοια ζώα στον κόσμο; Ομπρός, λοιπό, τα παιδιά• ορμήστε παλληκάρια, στο κριάς, στο πετσί! Χτυπάτε όσο μπορείτε, -κι όταν μπορείτε. Αν έχετε ντουφέκια, πάρτε τα ντουφέκια• αν τα ντουφέκια σάς λείψουν, πάρτε πέτρες• αν και πέτρες δε βρεθούν, πολεμήστε με τα νύχια• αν τα νύχια σπάσουν και κείνα, με το στόμα, με τη γλώσσα, με τα δόντια, ρουφήξτε αίμα, δαγκάστε πρόσωπο, φάτε κόκκαλα.»

Να ένας Έλληνας που δεν ήταν χέστης.
Πολύ πιο αποτελεσματικός από τις Υψηλές Παπαριές του Περίκλα.

Προτιμώ τον ρεαλιστή πολιτικό. Τι εννοώ; Έχουμε χειροπιαστό παράδειγμα από το Μακεδονικό.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε το θάρρος να κάνει εμπάργκο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Δεν πιστεύω ότι ενεργούσε από αγνό πατριωτισμό, εξάλλου η πολιτική δε θέλει συναισθηματικούς τύπους, πόσο μάλλον κάποιον φανατισμένο εθνικισταρά, τουρκοφάγο ή βουλγαροκτόνο. Ξέροντας ότι ο χρόνος κυλούσε προς όφελος της μακεδονικής πλευράς, η μόνη λύση για να σταματήσει αυτήν την εξέλιξη ήταν το εμπάργκο. Το αποτέλεσμα: πήγαμε στην ενδιάμεση συμφωνία και η Μακεδονία άλλαξε και τη σημαία και τις αλυτρωτικές συνταγματικές διατάξεις της. Κρίμα που δεν μπόρεσε να κλείσει και το θέμα του ονόματος.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου έδωσε ένα νέο περιεχόμενο στον ελληνικό πατριωτισμό. (Ηθελα να χρησιμοποιήσω τον εθνικισμό εδώ ως terminus technicus, αλλά ξέρω πως όλοι θα το παρεξηγούσαν.) Από τη σημαία που σιχαινόσουν, γιατί ερχόταν ο χουντικός κωλόμπατσος να σου θυμίσει να την υψώσεις λόγω εθνικής εορτής, περάσαμε στη σημαία του Πολυτεχνείου. Από τον εθνικισμό των δεξιών, από το χωρισμό ανάμεσα σε μιάσματα και σε εθνικόφρονες, περάσαμε στον εθνικιστικό αντιαμερικανισμό (και αντιδυτικισμό), στο "η Ελλάδα στους Έλληνες", στο "βυθίσατε το χόρα" το 1975 και στο εμπάργκο, περάσαμε στον πρώτο στρατηγό με καταγωγή από τα σλαβόφωνα χωριά της δυτικής Μακεδονίας, περάσαμε στη συμφιλίωση, στον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων -δυστυχώς όχι των εθνικά Μακεδόνων. Σήμερα ο Ανδρέας Παπανδρέου θα πολιτογραφούσε και τους μετανάστες, όπως κάποτε αγκάλιασε τους πολίτες που ήταν β κατηγορίας στα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους.
Το εμπάργκο ήταν αντικειμενικά η πιο ρεαλιστική και αποτελεσματική διπλωματική κίνηση στα 20 χρόνια που μαλακιζόμαστε με τη διπλανή χώρα. Υπάρχει όμως μία διαφορά: ο Παπανδρέου δεν το έκανε από συναισθηματισμό και κανείς από τους "ελληναράδες" πολιτικούς δε θα είχε τα κότσια σήμερα για μία ανάλογη κίνηση. Όλοι τους αναλώνονται σε λεονταρισμούς και από πράξεις είναι κο-κο-κο.
Πιστεύω ότι αν ήταν εκείνος πρωθυπουργός θα είχαμε α) χωρισμό κράτους-εκκλησίας, β) αναγνώριση της δημοκρατίας της Μακεδονίας, γ) ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών. Πιστεύω ότι θα είχε αφουγκραστεί την εποχή. Η Ελλάδα χρειάζεται έναν νέο ελληνικό πατριωτισμό, πατριωτισμό της Ελλάδας και της δημοκρατίας, όχι εθνικισμό του αίματος. Πιστεύω ότι θα είχε τσακίσει ξανά τη σημερινή μετεξέλιξη της Δεξιάς, τους Χριστοδουλικούς, τους ΛΑΟτιανούς, τους "οργισμένους" κατοίκους του Αγ. Παντελεήμονα, τους σκοπιανοφάγους, τους μεταναστοφάγους κι όλους τους κινδυνολάγνους.
Σήμερα όμως μας έχουν πνίξει τα σκατά.
Των χέστηδων, φυσικά.

2010-02-28T00:07:00.002+02:00

Παρακολουθώ τις εξελίξεις ξώφαλτσα, από μια εφημερίδα στο περίπτερο, ένα δελτίο ειδήσεων στο ραδιόφωνο του κινητού, ένα-δυο ελληνικά μπλογκ. Βγήκαμε, λέει, και «την είπαμε» στους γερμαναράδες, ότι δεν έχουν δικαίωμα να μας πιέζουν για τα χρέη μας γιατί κι εμείς τούς έχουμε ράμματα για τη γούνα τους, που δε μας δώσαν τις αποζημιώσεις για την Κατοχή...

Κουφάθηκα.
Να γελάσω;
Να οργιστώ;

Μα, αξιαγάπητοι συμπατριώτες μου, αν υπάρχει ένας λόγος που οι Γερμανοί μάς χρωστάνε πολλά, αυτός δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι, όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εκείνοι παίζανε το πουλάκι τους κρεμασμένοι από κωνοφόρα. Τρώγανε βελανίδια, Συνέλληνες, όταν ο Πλάτων έγραφε την Πολιτεία! Οι γυναίκες τους ακόμη δεν ξυρίζουν τις μασχάλες τους! Όλα τα άλλα είναι πούτσες μπλε. Αν είναι να τους παπαριάσουμε, ας τους παπαριάσουμε με κάποια γερή παπαριά. Εξάλλου αν αρχίσουμε να μιλάμε για αποζημιώσεις, θα μας ζητάνε λεφτά οι Τσάμηδες κι οι Μακεδόνες που έφυγαν με τον Εμφύλιο. Είναι καιρός για τέτοια;
Πότε θα σταματήσουμε να επικαλούμαστε αυτές τις γελοίες δικαιολογίες όποτε κάποιος μας στριμώχνει;
Γιατί δεν τους λέμε επιτέλους: "Βάλτε την Ενωμένη Ευρώπη στον κώλο σας, εμείς φεύγουμε, πτωχεύουμε, προτιμάμε να ζήσουμε ξυπόλητοι παρά να σερνόμαστε στην κωλοΕυρώπη σας και να κάνουμε τον χατζηαβάτη, όποτε κρίνετε ότι πρέπει να μας συνετίσετε και να μας συμμορφώσετε." Καλήτερα, καλήτερα / διασκορπισμένοι οι Έλληνες / να τρέχωσι τον κόσμον, / με εξαπλωμένην χείρα / ψωμοζητούντες· / Παρά προστάτας 'νάχωμεν.

Palavras para Julia

2010-02-27T13:42:00.001+02:00

Tú no puedes volver atrás
porque la vida ya te empuja
como un aullido interminable.

Hija mía es mejor vivir
con la alegría de los hombres
que llorar ante el muro ciego.

Te sentirás acorralada
te sentirás perdida o sola
tal vez querrás no haber nacido.

Yo sé muy bien que te dirán
que la vida no tiene objeto
que es un asunto desgraciado.

Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti como ahora pienso.

La vida es bella, ya verás
como a pesar de los pesares
tendrás amigos, tendrás amor.

Un hombre solo, una mujer
así tomados, de uno en uno
son como polvo, no son nada.

Pero yo cuando te hablo a ti
cuando te escribo estas palabras
pienso también en otra gente.

Tu destino está en los demás
tu futuro es tu propia vida
tu dignidad es la de todos.

Otros esperan que resistas
que les ayude tu alegría
tu canción entre sus canciones.

Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti
como ahora pienso.

Nunca te entregues ni te apartes
junto al camino, nunca digas
no puedo más y aquí me quedo.

La vida es bella, tú verás
como a pesar de los pesares
tendrás amor, tendrás amigos.

Por lo demás no hay elección
y este mundo tal como es
será todo tu patrimonio.

Perdóname no sé decirte
nada más pero tú comprende
que yo aún estoy en el camino.

Y siempre siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti como ahora pienso.

José Agustín Goytisolo

...το κρατίδιο της Κομμαγηνής

2010-02-26T11:39:00.002+02:00

Ο Αντίοχος Δ΄ ο επιφανής είχε σκοτωθεί πολεμώντας τους Πάρθους το 164 π.Χ., ενώ οι Μακκαβαίοι ξεσηκώνονταν εναντίον των Σελευκιδών και εγκαθίδρυαν τη δυναστεία των Ασαμοναίων. Την επόμενη χρονιά ο αρμενικής καταγωγής Πτολεμαίος, σατράπης της Κομμαγηνής, περιφέρειας του βασιλείου των Σελευκιδών, αποφάσισε να ξεσηκωθεί εναντίον της Σελευκιδικής αυτοκρατορίας και να γίνει βασιλιάς, ιδρύοντας μία δυναστεία της οποίας οι τελευταίοι απόγονοι υποχωρώντας στην ρωμαϊκή προέλαση μπόρεσαν να κρατήσουν μόνο το προνόμιο να διοικούν την περιοχή. Το ποίημα του Καβάφη Επιτύμβιον Αντιόχου, Βασιλέως Κομμαγηνής μάλλον αναφέρεται στον Αντίοχο Α΄ τον Θεό, Δίκαιο, Επιφανή, Φιλορωμαίο, Φιλέλληνα, που καυχιόταν για την καταγωγή του από τον Μέγα Αλέξανδρο, καθώς ήταν γιος μιας Ελληνίδας πριγκίπισσας των Σελευκιδών και ενός Αρμένιου βασιλιά, λάτρη, όπως λέγεται, των ελληνικών γραμμάτων. Στα χρόνια του, "το κρατίδιο της Κομμαγηνής" γνώρισε μεγάλη ακμή. Ο Καβάφης επινοεί έναν Εφέσιο σοφιστή Καλλίμαχο, ο οποίος "από τον οίκον τον βασιλικόν ασμένως κ' επανειλημμένως φιλοξενηθείς" γράφει "τη υποδείξει Σύρων αυλικών" ένα επιτύμβιο όπου τον κολακεύει γιατί "υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός - ιδιότητα δεν έχ' η ανθρωπότης τιμιοτέραν". Ο τάφος του πάνω στο βουνό Nemrut με τις ύψους 10 μέτρων προτομές θεών μαρτυρεί την ανατολίτικη, φαραωνική δυναστική συνήθεια να αποθεώνεται ένας ηγεμόνας. Στο ποίημά του Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου• ποιητού εν Κομμαγηνή• 595 μ.Χ. ο Καβάφης δίνει χρονολογία λίγο πριν οι Άραβες καταλάβουν την Κομμαγηνή. "Εις σε προστρέχω, Τέχνη της Ποιήσεως" γράφει από το κρατίδιο της Κομμαγηνής που 'σβησε σαν το μικρό λυχνάρι, όπως μας λέει κι ο Σεφέρης στον Τελευταίο Σταθμό. Η πρωτεύουσα της Κομμαγηνής, τα Σαμόσατα, πατρίδα του Λουκιανού, βυθίστηκε στα νερά του φράγματος Ατατούρκ. Τι απέγινε όμως η Κομμαγηνή ύστερα από τόση συμβολική εξύψωση στην νεοελληνική ποίηση;
Βρέθηκα στη Σκεπαστή Αγορά (Kapalıçarşı -Καπαλί Τσαρσί) της Πόλης, που πρωτοχτίστηκε έπειτα από εντολή του Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή. Λίγο πριν το δρομάκι που οδηγεί στην είσοδό της από την οδό των Γενιτσάρων (λεωφόρος Γενιτσεριλέρ, Yeniceriler caddesi) συνάντησα το Komagene, μια ...αλυσίδα τούρκικων φαστφουντάδικων με όλες τις ανατολίτικες και πικάντικες νοστιμιές. Κεμπαπτσίδικο λοιπόν!

Έχει ο καιρός γυρίσματα

2010-02-25T21:27:00.000+02:00

Θυμάμαι τα nineties. Σκάσαν μύτη οι πρώτοι εξαθλιωμένοι μετανάστες. Μάθαμε τα χάλια πίσω από το παραπέτασμα. "Ξεγυμνώθηκαν" οι αριστεροί. Αυτοί που υπερασπίζονταν λυσσαλέα τους Τσαουσέσκου, τους Χότζα, τους Στάλιν, τους... τους... τους... Είδαμε ρημαγμένους, ναυαγισμένους ανθρώπους. Όσοι ήρθαν από ΕΣΣΔ είχαν πληρωθεί σε είδος, είχαν βρει μια πατρίδα στην Ελλάδα χάρη σε κάποιον μακρινό πρόγονο και άπλωναν την πραμάτεια τους για να ζήσουν. Για χρόνια έβλεπε κανείς σοβιετικές φωτογραφικές μηχανές, κυάλια, παράσημα, χαρτονομίσματα, θρύψαλα της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Πολύ λυπάμαι που δεν αγόρασα ένα παράσημο. Να το φορώ με το άλλοθι της αποκριάς κάθε χρόνο και να προσπαθώ να μπω στην μενταλιτέ αυτών των ανθρώπων που ζήσαν τον υπαρκτό.
Το ότι ανοίξαν τα μάτια μας με την πτώση του υπαρκτού το θεωρώ κέρδος. Θα μπορούσαμε να διδαχτούμε κάτι. Δυστυχώς όμως αυτή η ιστορική περίσταση μας έκανε πιο ψωροπερήφανους, αλαζόνες, πιο μονόχνωτους, πιο εσωστρεφείς, πιο ομφαλοσκόπους.
Θυμάμαι τους συμμαθητές που καμαρώναν για την κατάντια των πάλαι ποτέ. Γόνοι δεξιών οικογενειών. Όχι αστοί, δεν υπάρχει τέτοιο στα βαλκάνια. Απλοί γυμνοσάλιαγκες. Αυτής της χώρας που μισό αιώνα καμάρωνε ως "κιβωτός" της ορθοδοξίας, επειδή όλες οι ορθόδοξες χώρες είχαν αθεϊστικά καθεστώτα. Τι σαπίλα να χαίρεσαι με την κατάντια του άλλου. Πολλοί βίωναν την πτώση του σοσιαλισμού σαν προσωπική τους νίκη.
Κι ύστερα ήρθαν οι πουτάνες. Γυναίκες αναγκεμένες έρχονταν καραβιές στις πόλεις και στα χωριά. Πάνω τους ξέδινε ο βλαχοΑθηναίος κι ο χωριατόβλακας. Πάνω τους έμαθαν να γαμούν χιλιάδες σπυριάρικα μουνόπανα. Ένα τριχίλιαρο κι ένα γαμήσι τούς είχε κάνει μάγκες. Είχαν άποψη, την κατάντια που εκμεταλλεύονταν με το χαρτζιλίκι του μπαμπά την είχαν κάνει επίκεντρο της πολιτικής τους σκέψης: η Αριστερά όπου κυβερνά κάνει τις γυναίκες πουτάνες, γονατίζει τον κόσμο. Έγινες γαμιάς και μάγκεψες. Το γαμημένο το χιλιάρικο, οι άφθονες οι πουτάνες, οι εξαθλιωμένοι οι ανασφάλιστοι μετανάστες στα χωράφια και στις οικοδομές κάναν τον μαλακοΈλληνα να χαίρεται για την κατάντια του άλλου, να νιώθει μεγιστάνας.
Κι ύστερα μεγαλοπιαστήκαμε: μετάλλια της ντόπας, είσοδος στην ΟΝΕ, λαοσυνάξεις για το ...μείζον πρόβλημα του θρησκεύματος στις ταυτότητες, Ολυμπιάδα, Γιούρο, ο Χριστόδουλος να υποδέχεται τους Πρωταθλητές της Ευρώπης, πανηγυρισμοί, η Βανδή να τραγουδάει τη νίκη του Έθνους, τα μυαλά στα κάγκελα, Ζήτω η Ελλάς, περηφανής νίκη στη γιουροβίζιον, πανευρωπαϊκό στο μπάσκετ, οι Έλληνες γεννήθηκαν για να είναι πρώτοι και... "δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ..." Στον πούτσο του, ρε μαλάκα. Δεν κατάλαβες, έτσι; Τώρα που σε πάει γαμιώντας η Ευρώπη, τι έχεις να πεις στον Αλβανό που δε θα γίνει Έλληνας ποτέ; Τώρα που χώρες από το παραπέτασμα έχουν πιο σταθερή οικονομία (όπως η Πολωνία) τι έχεις να πεις στους Πολωνούς μετανάστες; Θα τους πεις ότι δε θα γίνουν Έλληνες; Στα παπάρια τους. Θα τους πεις πάλι για τις γυναίκες τους; Τώρα που βλέπεις ότι τόσα "κονδύλια" της Ευρώπης πήγαν σε κωλοτρυπίδες, τώρα που μείναμε ο πάτος της Ε.Ε. και τώρα που η χώρα σέρνεται κι ικετεύει για στήριξη και κοντεύει να βγει από το ευρώ πώς νιώθεις, ψωριάρη; Το ίδιο καμαρώνεις; Τώρα που δεν έχεις λεφτά για να πληρώνεις τους Πακιστανούς να σου μαζέψουν τις ελιές τι θα κάνεις; Θα συνεχίσεις να σηκώνεις κεφάλι λες κι είσαι ο γαμιάς των Βαλκανίων; Τώρα που μιλάνε για πτώχευση της Ελλάδας θα έχεις το ίδιο αλαζονικό υφάκι για τις ξένες πουτάνες και τους ανασφάλιστους αλλοδαπούς και τις χώρες τους; Έχει ο καιρός γυρίσματα λοιπόν. Θα βάλεις μυαλό ή πάλι οι άλλοι θα σου φταίνε; Πάλι το ίδιο αλαζονικό υφάκι θα πουλήσεις;

Γιόβανο, Γιόβανκε

2010-02-24T21:16:00.001+02:00

Γιάννα, Γιαννούλα μου, ή Γιόβανο, Γιόβανκε, όπως λένε στα νάσιτε. Είναι ένα δημοτικό τραγούδι που μιλά για τον πόθο ενός ερωτευμένου για μια Γιαννούλα που κάθεται στις όχθες του Βαρδάρη και πλένει τα ρούχα της. Όπως ο Ίμπαρ, έτσι κι ο Βαρδάρης κυλά τα νερά του κι εμπνέει ερωτικά τραγούδια, τραγούδια που σμίγουν τους ανθρώπους. Το καλοκαίρι του 2007 είχα την ευκαιρία να δω τον Βαρδάρη στα Σκόπια και να δω ανθρώπους ερωτευμένους δίπλα στα νερά του.
Όπως όλα, έτσι και τούτο το ερωτικό τραγούδι είχε τις ερμηνευτικές του προσεγγίσεις από τους εραστές του εθνικισμού. Το διασκεύασε ο Σλάβι Τριφόνοφ για την βουλγαρική πλευρά με ένα βιντεοκλιπ που παρέπεμπε σε Τζέιμς Πάρις και αισθητική Χούντας: γυρισμένο μέσα στα χιόνια δείχνει στρατιώτες του βουλγαρικού στρατού από τη μάχη της Δοϊράνης που –παρά την ήττα των Βουλγάρων- θεωρείται μία ηρωική σελίδα της βουλγαρικής ιστορίας.
Τελικά τι εθνικότητα είχε η Γιάννα, η Γιαννούλα; Τι εθνικότητα είχε ο ερωτευμένος μαζί της νέος; Τι μας νοιάζει; Ο Βαρδάρης που γίνεται Αξιός στην Ελλάδα είναι το ίδιο ποτάμι. Έχουν εθνικότητα τα νερά; Έχουν ιδιοκτήτη; Έχει εθνικότητα ο έρωτας;

Јовано, Јованке,
Крај Вардарот седиш мори,
Бело платно белиш,
Бело платно белиш душо,
Си на горе гледаш.
Јовано, Јованке,
Јас тебе те чекам мори,
Дома да ми дојдеш,
А ти не доаѓаш душо,
Срце мое Јовано.
Јовано, Јованке,
Твојата мајка мори,
Тебе не те пушта,
Кај мене да дојдеш душо,
Срце мое, Јовано.

Γιάννα μου, Γιαννούλα μου,
κάθεσαι δίπλα στο Βαρδάρη, βρε,
τ’ ασπρόρουχά σου πλένεις
κι όλο πέρα μακριά κοιτάς,
Γιαννούλα μου, καρδούλα μου.

Γιάννα μου, Γιαννούλα μου,
στο σπίτι μου σε περιμένω να ‘ρθεις, βρε,
μα εσύ δεν έρχεσαι,
Γιαννούλα μου, καρδούλα μου.

Γιάννα μου, Γιαννούλα μου,
η μάνα σου δε σ’ αφήνει βρε,
να έρθεις σε μένα, μωρό μου,
Γιαννούλα μου, καρδούλα μου.

Γιάννα μου, Γιαννούλα μου,
στο σπίτι μου σε περιμένω να ‘ρθεις, βρε,
μα εσύ δεν έρχεσαι, μωρό μου,
Γιαννούλα μου, καρδούλα μου.
(η μετάφραση είναι αρκετά ελεύθερη κι έγινε –από ποιον άλλο;- από τον τουκιθεμπλομ)

Famous blue raincoat

2010-02-24T13:46:00.002+02:00

2010-02-23T11:14:00.002+02:00

Την περασμένη Τετάρτη περνούσα από την Πειραιώς στο ύψος της Κουμουνδούρου περπατώντας. Στη διασταύρωση είδα ένα πρεζόνι που μετά βίας στεκόταν στα πόδια του. Ταλαντευόταν αργά πάνω κάτω και ήταν στον κόσμο του. Εκείνη τη στιγμή σταμάτησε δίπλα ένας με μηχανάκι. Έβγαλε το κινητό και τον φωτογράφισε. "Τώρα θα πάει να το μπλογκάρει", σκέφτηκα.
...τελικά μπορεί και να μην το μπλόγκαρε, αλλά το σίγουρο είναι ότι πριν εμφανιστούν οι ψηφιακές μηχανές και πριν χωθούνε στα κινητά μας, δεν τριγυρνούσαμε φωτογραφίζοντας ό,τι βλέπαμε.
Γίναμε όλοι φωτορεπόρτερ, μπλόγκερ, σχολιαστές της επικαιρότητας. Δεν κρατάμε τίποτα για τον εαυτό μας, για την παρέα μας. Κι ύστερα μας φταίνε οι κάμερες στους δρόμους, μας φταίει ο ιδρυτής του facebook που δήλωσε ότι οι άνθρωποι δεν επιθυμούν να κρατήσουν μυστικά τα προσωπικά τους στοιχεία, κατηγορούμε την τηλεόραση ότι εκμεταλλεύεται τον ανθρώπινο πόνο κι εμείς το κάνουμε μέσα σε μισή ωρίτσα με ένα τζάμπα μπλογκ και χωρίς εκπαίδευση σε αυτό που λέγεται δεοντολογία.
Κι ύστερα μας φταίει η τιβί και οι δημοσιογράφοι!

Η Δεξιόστροφη αμορφωσιά

2010-02-23T10:27:00.002+02:00

Είχα κάποτε σχολιάσει την αμορφωσιά που επικρατεί στους δεξιούς. Για μένα αυτό είναι κάτι αυτονόητο, για έναν Δεξιό όχι. Θέλω να προλάβω την κατηγορία ότι είμαι αριστερός. Δεν είμαι αριστερός. Απλώς ξέρω ότι δεν είμαι δεξιός και αυτό με κάνει να νιώθω καλύτερα. Γιατί, πείτε μου, έχει κάποια διανόηση η Δεξιά; Υπάρχει κάποιος δεξιός διανοούμενος και δεν το γνωρίζω; Οι δεξιοί συνεχώς ωρύονται ότι τα πανεπιστήμια αριστεροκρατούνται. Χαρακτηριστικό είναι το σχετικό άρθρο του Χαρίτου. Πρόκειται για ένα άθλιο άρθρο. Πρώτα απαξιώνει τους καθηγητές πανεπιστημίων επειδή είναι αριστεροί και έχουν δημιουργήσει κατεστημένο. Έπειτα μας πληροφορεί για έναν δεξιό καθηγητή, τον Γούδη, και... του προσφέρει αφειδώς την υποστήριξή του ...επειδή είναι δεξιός!!! Έχετε δει πιο ξεκάθαρη οργουελιανή "διπλή σκέψη"; Λογική που παραπέμπει σε πιστοποιητικά φρονημάτων. Είσαι δεξιός επιστήμονας, άρα είσαι επιστήμονας. Είσαι αριστερός επιστήμονας, άρα οφείλεις την ακαδημαϊκή θέση σου στις πεποιθήσεις σου. Δε μας ενδιαφέρουν οι σπουδές σου και οι έρευνές σου, μόνο το πιστοποιητικό φρονημάτων σου. Ιδού οι νέας κοπής δεξιοί, ρέπλικες των παλαιών.
Το θέμα όμως δεν είναι τα δύο μέτρα και σταθμά του Χαρίτου, αλλά η αμορφωσιά των δεξιών.
Πώς να ορίσω την αμορφωσιά;
Πώς να ορίσω τους δεξιούς;
Ας ξεκινήσω με τη δεξιά. Το πολιτικό φάσμα δεν είναι για μένα ξεκάθαρα χωρισμένο, αλλά είναι μάλλον ένα συνεχές. Μόνο έτσι μπορώ να εξηγήσω την παρουσία απόψεων "δεξιών" σε "αριστερά" σχήματα και προσώπατα. Δεξιά είναι οι εθνικιστικοί μύθοι. Δεξιά είναι να πιστεύεις στο Κρυφό Σχολειό, να πιστεύεις ότι για τη Μικρασιατική Καταστροφή φταίνε οι Εβραίοι, ότι ο κομμουνισμός είναι μία σιωνιστική (ο Μάρξ ήταν Εβραίος) πλεκτάνη για να πληγεί η Ορθοδοξία μας, να πιστεύεις ότι το πολυτονικό θεραπεύει τη δυσλεξία, ότι η ελληνική είναι η σούπερ ανώτερη γλώσσα του κόσμου, ότι όλοι μας μισούν και θέλουν να μας επιβάλουν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, ότι οι φωτιές το 2007 ήταν μία "ασύμμετρη απειλή", ότι οι υπολογιστές μιλάνε ελληνικά, ότι "επί Χούντας όλοι δούλευαν", ότι η χώρα χρειάζεται έναν συνταγματάρχη, ότι το να καταργηθούν τα αρχαία στο γυμνάσιο είναι εθνική μειοδοσία, ότι η μετάβαση από το πολυτονικό στο μονοτονικό ήταν (κι αυτό) εθνική μειοδοσία, ότι όλα είναι ελληνικά (το ξανάπα αυτό νομίζω), ότι οι πυραμίδες της Αιγύπτου είναι ελληνικής εμπνεύσεως, το ρωμαϊκό νομικό σύστημα είναι copy paste αρχαίων ελληνικών νόμων, ότι ο Αϊνστάιν έκανε κι αυτός copy paste τη θεωρία της σχετικότητας από τον Καραθεοδωρή, ότι ο Γλέζος δεν κατέβασε τη σημαία από την Ακρόπολη, ότι δε φταίνε οι Ναζί για την λιμοκτονία των Ελλήνων, αλλά ο βρετανικός αποκλεισμός, ότι ο Σόρος χρηματοδοτεί τους πάντες για να βλάψει την Ελλάδα, ότι οι Εβραίοι πάνε να μας κάνουν να αρνηθούμε την πατρίδα μας, ξένες δυνάμεις αγοράζουν τις κυβερνήσεις, νομιμοποιούν τους μετανάστες, αλλοιώνουν την εθνική μας σύσταση και κολοκύθια τούμπανα. Το να πιστεύεις ότι όλο το Σύμπαν ασχολείται με την κωλοτρυπίδα του Νεοέλληνα, πως όσοι δεν είναι ορθόδοξοι εθνικιστές είναι εχθροί, το να θεωρείς την επιστήμη έργο προδοτών όταν δεν επιβεβαιώνει τους εθνικούς σου μύθους, όλα αυτά είναι δείγμα της βλαχιάς, του επαρχιωτισμού, της ημιμάθειας του συντηρητικού, εθνικιστάκου Νεοέλληνα. Όσο πιο δεξιά κινούμαστε στο πολιτικό φάσμα τόσο πιο πολλοί βρίσκονται να τα πιστέψουν. Πώς λοιπόν να μην θεωρώ τους Δεξιούς αμόρφωτους;

Η μπασταρδεμένη φυλή

2010-02-22T12:19:00.000+02:00

Τελευταίες ώρες στην Κωνσταντινούπολη και χάζευα τις πραμάτειες διαφόρων μαγαζιών για να πάρω δωράκια. Σε ένα μαγαζί με σουβενίρ κοντά στην πλατεία Τακσίμ άρχισα να ρωτάω την τιμή στα αγγλικά κι ο νεαρός που με εξυπηρετούσε απαντούσε στα ελληνικά. Τον ρώτησα πώς κατάλαβε ότι είμαι Έλληνας. "Επειδή μοιάζεις με Τούρκο", μου απάντησε. Ρώτησα πώς τον λένε κι από πού είναι. Ορχάν από την Τραπεζούντα, μου συστήθηκε.
Θα μπορούσα να πάρω ως δείγμα καλής φιλίας αυτό που είπε: Έλληνες και Τούρκοι μοιάζουμε τόσο πολύ, άρα γιατί να μην είμαστε φίλοι; Θα μπορούσα όμως να το δω αρνητικά: μοιάζεις με Τούρκο γιατί γαμούσαμε τις Ελληνίδες επί 400-500 χρόνια. Αν κρίνω από τις μαλακίες που διάβασα στο βιβλίο του Τζοράλ, ο μέσος Τούρκος (υπάρχει κάτι τέτοιο;) πρέπει να πιστεύει ότι οι μισοί Έλληνες είναι απόγονοι Τούρκων.
...πράγμα που δε στέκει. Δεν είναι συμπέρασμα που οφείλεται σε εθνικιστικές αντιλήψεις, είναι συμπέρασμα που απορρέει από την ιστορία. Οι αλβανόφωνοι, σλαβόφωνοι και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι των Βαλκανίων που συνέρρευσαν ως πρόσφυγες στην Τουρκία καθώς κατέρρεε η Οθωμανική αυτοκρατορία αποδεικνύουν ότι μάλλον οι Τούρκοι είναι ένα ανακάτεμα φυλών. Ακόμα και μετά τον Β παγκόσμιο οι κοσοβάροι Αλβανοί που έφευγαν υπό τις πιέσεις της γιουγκοσλαβικής εξουσίας, πρώτο προορισμό είχαν την Τουρκία. Εξάλλου ακόμα και μαύροι Τούρκοι υπάρχουν, σουβενίρ του αυτοκρατορικού παρελθόντος. Τελικά μαλάκας ήταν ο νεαρός, αλλά μάλλον το νεαρό της ηλικίας παίζει ρόλο. Εξάλλου τι να περιμένω από έναν τυπικό Τούρκο, να είναι ένας κοσμοπολίτης; Η Πόλη δεν κατοικείται από αντίγραφα του Παμούκ.
Κι ερχόμαστε στην σχέση πάθους, τη σχέση Ελλήνων και Τούρκων. Μακάρι να είχαμε κερδίσει τη Μικρασιατική εκστρατεία, γιατί ο Νεοέλληνας το φέρει βαρέως που δεν πήραμε την Πόλη και που χάσαμε την Ιωνία. Ό,τι έγινε έγινε όμως. Πάμε παραπέρα. Πρώτα σιχάθηκα τους δικούς μας μαλάκες εθνικιστές που μισούν τους Τούρκους. Θανάσιμο μίσος, παράλογο, ηλίθιο, το οποίο στρέφεται και εναντίον των Ελλήνων που δεν το συμμερίζονται. Μετά σιχάθηκα όλους αυτούς που πάνε να χτίσουν μία φιλία Ελλάδας και Τουρκίας στηριγμένη στις ομοιότητες των λαών. Γιατί ντε και καλά να θεωρήσω φίλους μου τους Τούρκους; Επειδή τρώμε ιμάμ μπαϊλντί; Έλεος. Έχω σιχαθεί αυτές τις "εκστρατείες φιλίας": τη μια οι Σέρβοι είναι φίλοι μας, την άλλη οι Τούρκοι... Προτιμώ να επιλέγω προσωπικά τους φίλους μου. "Φίλος" είναι πολύ μεγάλη κουβέντα για να την αποδώσεις σε έναν ολόκληρο λαό.

2010-02-21T20:59:00.000+02:00

Στο ATM της Tutunska Banka που πήγα για να σηκώσω λεφτά βρέθηκε ένας περαστικός και μας βοήθησε. Μας είχε ακούσει που μιλάγαμε ελληνικά και μας μίλησε σε σπαστά ελληνικά. Είχε δουλέψει στη Θεσσαλονίκη. Στο αρχαιολογικό μουσείο των Σκοπίων μία αρχαιολόγος μάς μίλησε επίσης στα ελληνικά και ήταν πολύ φιλική και ενθουσιασμένη από την επίσκεψή μας. Στο τρένο ένας συνεπιβάτης μας μας μίλησε κι αυτός στα ελληνικά, όταν μας άκουσε να μιλάμε. Και μ' αυτόν κάναμε μία πολιτισμένη και φιλική συζήτηση. Στο μέτωπό μου δε γράφει "Αναγνωρίζω το όνομα της Μακεδονίας", επομένως το ότι 3 άνθρωποι μου μίλησαν ελληνικά στα Σκόπια και μάλιστα ήταν ευγενικοί και φιλικοί μαζί μου δε συνάδει και τόσο με την εικόνα των φανατικών ανθελλήνων που πλασάρει ο προς εσωτερική κατανάλωση βλαχοεθνικισμός μας. Επίσης από αυτά που είδα καταλαβαίνω πως η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο βαλκανικό χώρο, αν σταματήσει να αναλώνεται σε αδιέξοδες κόντρες και να στενεύει όλη τη διπλωματική της παρουσία στο ζήτημα ενός ονόματος. (Αλλά την αφήνουν οι ελλαδέμποροι που βγάζουν το ψηφοκάματό τους με κινδυνολογίες;)

Αδρανής λογαριασμός

2010-02-20T13:48:00.000+02:00

Έχεις ξεχάσει κάτι ψιλά σε έναν τραπεζικό λογαριασμό. Η τράπεζα σού στέλνει γράμμα ότι είναι αδρανής. Έτσι τον λέει. Τι την πειράζει; Αν δηλαδή ήταν αδρανής και είχες 500 χιλιάρικα θα την πείραζε; Βάζει έναν υπάλληλο να σου στέλνει γράμματα. Στο πρώτο σου λέει ότι είναι αδρανής και να περάσεις από κάποιο υποκατάστημα. Το πετάς στην ανακύκλωση, αλλά αυτή η γαμιόλα επιμένει. Περνάνε τρεις μήνες και σου στέλνει άλλο ένα γράμμα για να σε ειδοποιήσει ότι τους τελευταίους δύο μήνες σού σηκώνει λεφτά από το λογαριασμό, γιατί είναι "αδρανής" και γιατί η τράπεζα θέλει μία "προμήθεια" για να συνεχίσει να τον διαχειρίζεται. Σκέφτεσαι: "πάρτε τα όλα, ρε μαλάκες, τι μου το λέτε;", αλλά μετά ξανασκέφτεσαι "ρε λες να με χρεώνουν κι όταν ο λογαριασμός μηδενίσει; Λες να μου ζητάνε να τους δώσω λεφτά;" Τότε είναι που αποφασίζεις να περάσεις από το "υποκατάστημα" για να τελειώνεις με το λογαριασμό που είναι αδρανής. Για να χάσεις λίγο πολύτιμο χρόνο από τη ζωή σου με μαλακίες. Αναρωτιέσαι: "τι σκατά τους κοστίζει ο λογαριασμός μου; Ένα κλικ στον κεντρικό υπολογιστή τους είναι, ας το ξεχάσουν, όπως τον ξέχασα κι εγώ." Αλλα όχι. Αυτοί επιμένουν. Βάζουν κάποιον ταλαίπωρο να τυπώνει επιστολές, να τις ταχυδρομεί, να ενημερώνει εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπους ότι έχουν αδρανείς λογαριασμούς. Και μόνο που μπαίνουν σε αυτόν τον κόπο πρέπει να χαλάνε πιο πολλά λεφτά από αυτά που τσιμπάνε κάθε μήνα από το λογαριασμό. Φτάνεις να λυπάσαι τον κακομοίρη που στέλνει τις επιστολές. Κάποια μέρα λέω να πάω στο υποκατάστημα. Θα ανοίξω κουβέντα με κάποιον ταλαίπωρο γραβατωμένο. Πλάκα θα 'χει. Αναρωτιέμαι τι θα μου πει.

Ιθαγένεια

2010-02-19T12:20:00.002+02:00

Τελευταία γίνεται πολλή συζήτηση για την ιθαγένεια και για το μέλλον των μεταναστών σε αυτόν τον τόπο. Προσωπικά θεωρώ δύσκολο ο πολύς κόσμος να συνηθίσει να αποδέχεται ως Έλληνα το παιδί των μεταναστών, κι ας μεγάλωσε εδώ, κι ας πήγε σε ελληνικό σχολείο, κι ας πονά τον τόπο, κι ας μην έχει άλλη πατρίδα (πέρα ίσως από μια συμπάθεια προς τη χώρα καταγωγής του), κι ας πληρώνει φόρους, κι ας είναι οι περισσότεροι φίλοι του Έλληνες, κι ας είναι ο γκόμενος/γκόμενα Έλληνας/Ελληνίδα. Εδώ αντιμετωπίζαμε ως τουρκόσπορους τους Μικρασιάτες πρόσφυγες, πώς είναι δυνατό να αποδεχτούμε τους μετανάστες ως Έλληνες; Πορεία μέσα από ναρκοπέδιο λοιπόν, με λαϊκιστές κινδυνολάγνους πολιτικούς που θέλουν να αρμέξουν ψήφους παίζοντας το χαρτί του άγριου, κατάμαυρου εθνικισμού σε ένα ευαίσθητο θέμα.
Όταν λοιπόν ακούω να μιλάνε για την ιθαγένεια σκέφτομαι όλα αυτά τα λαμόγια που μολύνουν τη χώρα, που κλέβουν τα χρήματα του δημοσίου, που παίρνουν γρηγορόσημα, φακελάκια, μίζες, που οικοπεδοποιούν καμένα δάση, που χτίζουν πάνω σε αρχαία. Είστε σίγουροι ότι ο κάθε μετανάστης που θα ελληνοποιηθεί θα είναι χειρότερος κι από το χειρότερο Έλληνα; Είστε σίγουροι ότι αν ελληνοποιηθεί θα βλάψει την Ελλάδα περισσότερο από ό,τι πολλοί Ελληναράδες; Αποκλείεται. Επομένως ποιος ο λόγος να κινδυνολογούμε και να ανησυχούμε; Μήπως αλλοιωθεί η εθνική φυσιογνωμία των Ελλήνων; Τι σημαίνει αλλοίωση όμως; Το ότι απόγονοι ξένων θα θεωρούνται Έλληνες; Μα το ίδιο έγινε και με τους Αρβανίτες και με τους Γραικομάνους Σλάβους και Κύριος οίδε με πόσους άλλους! Το ότι θα γεμίσουμε με μουσουλμάνους Έλληνες; Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, εξάλλου οι Έλληνες απ' ό,τι ξέρω ήταν Δωδεκαθεϊστές και γίνανε χριστιανοί, υπάρχει πιο μεγάλη αλλοίωση από αυτή; Γιατί λοιπόν να μας ενοχλεί η ελληνοποίηση; Επειδή, όπως λένε οι κινδυνολόγοι, θα κάνουν κόμμα και θα καταλάβουν την εξουσία; Απ' όσο ξέρω σε Αυστραλία, Γερμανία και ΗΠΑ υπάρχουν πολιτικοί ελληνικής καταγωγής. Είδατε σε κάποια από αυτές τις χώρες να σχηματίζεται ελληνικό μειονοτικό κόμμα και να διεκδικεί την εξουσία έχοντας πολιτική ατζέντα σε βάρος των άλλων πολιτών;
Το πρόβλημα όσων αντιτίθενται είναι κυρίως α) η φαντασιακή εθνική ταυτότητα και β) το κόμπλεξ τους. Οι μεν είναι πεπεισμένοι ότι dna τους αποδεικνύει πως βγήκαν από τα παπάρια του Περικλή, επομένως οι μετανάστες δεν έχουν τέτοια πιστοποιητικά και πρέπει να μη "μολύνουν" το αίμα μας. Ρομαντικός εθνικισμός, Φίχτε, δίκαιο του αίματος. Οι δε ανησυχούν πως η ελληνοποίηση του μετανάστη γείτονα θα τον κάνει ίσο κι όμοιο με αυτούς. Έτσι ποιους θα έχουνε να θεωρούνε κατώτερους ώστε να μη νοιώθουν οι ίδιοι πως είναι στον πάτο;
Θα μπορούσα να πω πως η ελληνική ιθαγένεια δεν μπορεί να δοθεί σε όποιον αποσκοπεί στο να βλάψει την Ελλάδα. Τι όφελος θα έχει η Ελλάδα αν ένας πολίτης της τη μισεί και θα έκανε τα πάντα σε βάρος της προκειμένου να ωφελήσει κάποιαν άλλη χώρα που ενδεχομένως θεωρεί πατρίδα;
...Πόσοι όμως είναι αυτοί οι "εχθροί";
Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι όσο στεκόμαστε εχθρικά απέναντι στους μετανάστες τόσο περισσότερο τους σπρώχνουμε στην αναζήτηση της μη-ελληνικής ταυτότητας, ότι δημιουργούμε έναν φαύλο κύκλο που οδηγεί εκείνους στην περιθωριοποίηση και τον ελληνικό λαό πιο βαθιά στην ξενοφοβία; Ασφαλώς και δεν μπορούμε να περιμένουμε από κάποιον Πακιστανό να γίνει εθνικισταράς, χρυσαυγίτης, αφιονισμένος ελληνορθόδοξος που θα περιμένει τον μαρμαρωμένο βασιλιά, αλλά και πάλι, ο χρυσαυγίτης δεν είναι το πρότυπο του καλού Έλληνα πολίτη που είχα στο μυαλό μου. Προσωπικά θα προτιμούσα να μην υπήρχαν χρυσαυγίτες και άλλοι τέτοιοι βλαβεροί μαλάκες στην Ελλάδα. Να πάνε στην Τουρκία, να πάνε στην Τανζανία, στη Σαχάρα, μακριά από εδώ! ...καλύτερα Έλληνες οι οικογενειάρχες Αλβανοί, Πολωνοί, Βούλγαροι που είχα γνωρίσει, παρά οι φασίστες.
Πίστη στους νόμους και στο σύνταγμα. Πατριωτισμός υπέρ της Ελληνικής δημοκρατίας. Γνώση της ελληνικής γλώσσας (άντε και του πολιτισμού / της ιστορίας). Αυτά είχα στο μυαλό μου ως απαραίτητα εφόδια του Έλληνα. Κάποιες γνώσεις και κάποια βιώματα κοινά, που να εισαγάγουν τον μετανάστη στην ελληνική πραγματικότητα. Ειδικά η γνώση της ελληνικής ιστορίας έχει πολλά να μας διδάξει, αφού το ελληνικό έθνος δεν είναι προβολή των αρχαίων Ελλήνων στο σήμερα, αλλά ένας πληθυσμός και μία ταυτότητα που είναι συνεχώς υπό διαμόρφωση, όπως όλα τα ζωντανά έθνη της γης. Μην ξεχνάμε ότι το πρώτο έργο της νεοελληνικής γραμματολογίας είναι τα ποιήματα που υμνούν τα κατορθώματα του Διγενή και να μην ξεχνάμε ότι ο Διγενής είχε πατέρα Άραβα και μάνα Ελληνίδα. ;^)

Proseta se Jovka Kumanovka

2010-02-18T12:00:00.002+02:00

Άλλο ένα παραδοσιακό μακεδονικό τραγούδι, από τη Βάνια Λαζάροβα:

Со маки сум се родила

2010-02-17T11:39:00.003+02:00

Ένα πολύ ωραίο παραδοσιακό Μακεδονικό (και Βουλγάρικο;) τραγούδι είναι το Со маки сум се родила, το οποίο γνώρισα σε μία διασκευή με πιάνο. Έχει θλιμμένους στίχους, αλλά είναι τόσο αρμονικό και γλυκό που δεν σκέφτεσαι τα λόγια. Το παραθέτω σε μία εκτέλεση με πιάνο, σε μία άλλη διασκευή από τους Anastasia που έγινε για το soundtrack της ταινίας Πριν τη βροχή, καθώς και τραγουδημένο από την Βάνια Λαζάροβα και την Έσμα Ρετζέποβα. Στίχοι και μετάφραση στα αγγλικά, η οποία είναι αξιόπιστη. Θα ήθελα να το μετέφραζα στα ελληνικά, αλλά το μπλογκ περνά σε νέα φάση και δεν υπάρχει χρόνος για εμβάθυνση.

μακεδονιστί:
Со маки сум се родил јас
со жалости јас ќе си умрам.
Маките да ми ги запишите
од озгора на гробот мој.

Ќе се качам на планина
ќе влезам в' црни темни пештери.
Очите да ми паралдисаат,
сонцето да не го видам.

Ќе слезам долу в' ѓул бавче
по тој ми алав ќампер карамфил
по тој алав ќампер карамфил
по тој ран, бел босилок.

σε ελληνική μεταγραφή:
Σο μάκι σουμ σε ρόντιλ γιας,
Σο ζάλοστι γιας κε σι ούμραμ.
Μάκιτε ντα μι γκι ναπίσιτε
Οτ όζγκορα να γκρόμποτ μόι.

Κε σε κάτσαμ να πλάνινα
Κε βλέζαμ β’ τσέρνι τένι πέστερι.
Ότσιτε ντα μι παραλντίσαατ,
Σόντσετο ντα νε γκο βίνταμ.

Κε σλέζαμ ντόλου β’ γκιουλ μπαφτσέ,
Πο τόι μι άλαβ κάμπερ κάραμφιλ,
Πο τόι άλαβ κάμπερ κάραμφιλ,
Πο τόι ραν, μπελ μπόσιλοκ.

αγγλιστί:
Through tortures I have been born
Through sorrows I will die
Inscribe my tortures up on my grave

I will climb the mountain
I will enter the black dark caves
For my eyes to corrode
So as not to see the sun
For my eyes to corrode
So as not to see the sun

I will descend down onto the gyul garden
Underneath that pastel red clove
Underneath that blooming white basil
Underneath that pastel red clove
Underneath that blooming white basil

Πώς παρκάρει ο νεοέλληνας

2010-02-16T12:47:00.002+02:00

Πειραιάς. Μία κόλαση αυτοκινήτων. Αν θες να πας κάπου γρήγορα πρέπει να πας με τα πόδια. Η κίνηση είναι απελπιστικά αργή και ...έπεται συνέχεια. Σε φρακαρισμένες και πυκνοκατοικημένες γειτονιές υπάρχουν ακόμα μονοκατοικίες που δίνονται αντιπαροχή και χτίζονται πολυκατοικίες. Οι θέσεις πάρκινγκ στις πιλοτές είναι λίγες, οι οικογένειες με 2, 3 και 4 αυτοκίνητα πολλαπλασιάζονται. Πρώτα οι Έλληνες είχαμε πολλά παιδιά, τώρα έχουμε πολλά αμάξια. Θυμάμαι ότι στη γειτονιά που έμενα παίζαμε μπάλα. Τότε είχαν αρχίσει να μας ψιλοκυνηγάνε για να μην τους χαλάσουμε τα αμάξια. Τώρα είναι τόσα πολλά τα αμάξια που ούτε να παίξει μπορεί ένα παιδί, αλλά ούτε πρόκειται να το αφήσουν. Περιττά λοιπόν τα παιδιά. Τώρα χαλάμε τόσα λεφτά για τα αμάξια (τα κινητά, τα γκατζετάκια και τις μαλακίες) που δε μένουν για να αναθρέψουμε παιδιά.
Στην παλιά μου γειτονιά μερικοί έβγαιναν για να πλύνουν το αμάξι τους τις Κυριακές. Οι σαπουνάδες στη ...θάλασσα. Κι ας ξέρουν ότι αυτό είναι παράνομο, ότι τα λύματα πρέπει να μην καταλήξουν στη θάλασσα. Πώς όμως θα έχει ο Ελληναράς το αμάξι του καθαρό χωρίς να ξοδέψει; Ακόμα κι αν είχε λεφτά για να μεγαλώσει παιδί λοιπόν, σίγουρα δε θα είχε χρόνο. Αντί να το πηγαίνει τις Κυριακές βόλτες στην Πειραϊκή και στο ΣΕΦ για μπασκετάκι, θα πλένει το αμάξι. Κι ύστερα γκρινιάζουμε που έχουμε υπογεννητικότητα. Το να κάνεις παιδιά και να τους αφιερώνεις το χρόνο σου, το να μην έχεις αμάξι, το να πηγαίνεις στο σουπερ-μάρκετ με τα πόδια ή με το ποδήλατο μοιάζει με επανάσταση.
Παλιότερα είχα γκρινιάξει για τον αυτοκτονικό τρόπο οδήγησης του Ελληνάρα. Σήμερα θα ασχοληθώ με τον τρόπο παρκαρίσματος. Στον Πειραιά τα δεδομένα είναι τραγικά. Το 2006, όταν πρωτοβγήκε δήμαρχος ο Φασούλας, βάλθηκε να καθαρίσει δυο κεντρικές λεωφόρους του Πειραιά από παρκαρισμένα αμάξια ώστε να απελευθερωθεί λιγάκι η κυκλοφορία. Δεκάδες δημοτικοί αστυνομικοί είχαν βγει στους δρόμους και σφύριζαν, έκοβαν κλήσεις και οι δρόμοι είχαν ανασάνει πραγματικά. Μετά από 2 χρόνια ξανά η ίδια κατάσταση. Χαλάρωσε η επιτήρηση, αρχίσαν πάλι όλοι να παρκάρουν στην Ηρώων Πολυτεχνείου. Δρόμοι που κάποτε ήξερα ότι θα έχουν μια θέση πάρκινγκ ελεύθερη, σήμερα είναι απελπιστικά γεμάτοι. Όσοι έχουν λεφτά αγοράζουν ή νοικιάζουν μια θέση σε πιλοτή πολυκατοικίας ή σε πάρκινγκ και καθαρίζουν. Οι υπόλοιποι...
Οι υπόλοιποι είναι οι περισσότεροι. Υπάρχουν κάποιοι που έχουν δικό τους πάρκινγκ και το νοικιάζουν. Το δικό τους αμάξι το έχουν αμολύσει. Σε τι κόλπα καταφεύγουν;

Το μηχανάκι-αυτοκίνητο. Κάποιοι βάζουν μονίμως μπροστά από το σπίτι τους μία μηχανή να πιάνει θέση αυτοκινήτου, δηλαδή παράλληλα και όχι κάθετα προς το πεζοδρόμιο. Φεύγουν το βράδυ για βόλτα, βάζουν τη μηχανή στη θέση του αμαξιού κι όταν γυρνούν την ξαναπαρκάρουν στο πεζοδρόμιο...
Το σαραβαλάκι-παρκαδόρος. Έχεις παλιό αμάξι που μπορεί να κινείται (1η-όπισθεν); Το χρησιμοποιείς για να πιάνεις θέση. Επαναλαμβάνεις ό,τι και με το μηχανάκι, με μοναδικό μειονέκτημα ότι πρέπει έπειτα να βρεις καπου να παρκάρεις το σαράβαλο. (Ακολουθεί ημίωρη αναζήτηση.)
Η παλέτα. Το έχω δει συνήθως σε πεζοδρόμια συνοικιακών καταστημάτων. Βάζουν μια παλέτα στο δρόμο κι έτσι έχουν σίγουρη τη θέση πάρκινγκ. Ποιος θα κατέβαινε από το αμάξι του για να μετακινήσει την παλέτα; (Δήμος, τροχαία, πουθενά. Πρέπει να γίνεις ρουφιάνος για να κάνει τη δουλειά του το κράτος.)
Ο κώνος. Εξελιγμένη μορφή σε σχέση με την παλέτα. Ο κώνος μετακινείται πιο εύκολα, αλλά έχει συμβολική δύναμη, παραμπέμπει σε δημόσια έργα, τροχαία. Βέβαια για τις περιπτώσεις 3 και 4 οι γείτονες ξέρουν ότι είναι λαμογιά, αλλά ποιος θα τα βάλει με το λαμόγιο; Εξάλλου μπορεί την επομένη να βρει το αμάξι του με τρύπια λάστιχα, χαρακιές, σπασμένα φώτα κλπ.
Η συνεργασία. Δύο γείτονες έχουν τακιμιάσει. Φεύγει ο ένας, ο άλλος κάνει το αμάξι λίγο πιο πίσω ή λίγο πιο μπρος ώστε να πιάσει με το δικό του αμάξι τις δύο θέσεις. Καλό κόλπο, το οποίο λειτουργεί μόνο όταν δεν έρχεται smartάκι για να παρκάρει στον ελάχιστο ελεύθερο χώρο ή όταν δε φεύγει κάποιο άλλο πιο μπροστά ή πιο πισω αμάξι, απελευθερώνοντας όλο το χώρο.
Το πεζοδρόμιο μονοκατοικίας: ο τυχερός που έχει μονοκατοικία τσιμεντώνει το ρείθρο για να παρκάρει πάνω στο πεζοδρόμιο. Οι πεζοί τον πούλο.
Το πεζοδρόμιο μπροστά από είσοδο πάρκινγκ: αφού πήραμε 4 αμάξια για την τριμελή οικογένειά μας, συνειδητοποιήσαμε πως το 4ο περισσεύει. Κανένα πρόβλημα. Δεν πειράζει που γέμισε το πάρκινγκ: θα γεμίσουμε και το πεζοδρόμιο μπροστά από το πάρκινγκ. Οι πεζοί τον πούλο.
Μισό αμάξι στο δρόμο: είναι στενός ο δρόμος και παρκαρισμένος μόνο από τη μία πλευρά; Βρέθηκε η λύση. Παρκάρουμε το μισό αμάξι πάνω στο πεζοδρόμιο, μειώνοντας κι άλλο το πλάτος του δρόμου. Μπορούν ωστόσο να περνούν ακόμα αμάξια. Δε συνίσταται για κλειστοφοβικούς. Εμπόδιο: τα κωλόδεντρα του δήμου. Εμποδίζουν το παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο.
Ο κώλος/ η μούρη να προεξέχει: σε μια γωνία δύο δρόμων έχουν παρκάρει τα αμάξια έτσι ώστε στον ένα δρόμο να υπάρχει λίιιγος χώρος. Προσθέτουμε αυτόν τον λίιιγο χώρο στο πλάτος του αμαξιού που είναι παρκαρισμένο στον άλλο δρόμο (και άρα μας προστατεύει) και αν είμαστε τυχεροί και είναι μονόδρομος τότε παρκάρουμε γιατί τα αμάξια δε στρίβουν από αυτήν την πλευρά, άρα δε θα μας χτυπήσει κανείς στρίβοντας, άρα όλα ok. Το πρωί που θα ξεπαρκάρει ο τύπος του άλλου δρόμου, το δικό μας χάσκει στη γωνία σαν παραφωνία.
Διπλοπαρκάρισμα-συνεργασία: είμαστε τυχεροί και μένουμε σε δρόμο που είναι φαρδύτερος από το συνηθισμένο; Κάνουμε φιλίες με άλλους οδηγούς και συμφωνούμε να διπλοπαρκάρουμε. Ανταλλάσσουμε τηλέφωνα για να μπορεί να φύγει ο παρκαρισμένος από τη μέσα πλευρά και έτσι ένας ολόκληρος δρόμος έχει διπλοπαρκαρισμένη τη μια πλευρά σε όλο το μήκος του.

Θυμάμαι τότε που έπαιρνα το αμάξι για να βγω βραδινή βόλτα και δεν με ένοιαζε πού θα παρκάρω. Θυμάμαι να τριγυρίζω 1:00, 2:00, 3:00 τα ξημερώματα σαν την άδικη κατάρα και να μην μπορώ να βρω θέση και παράλληλα να βλέπω μόνο τα φώτα τον αμαξιών που τριγυρνούσαν κι αυτά ψάχνοντας θέση για να παρκάρουν. Το ρεκόρ μου ήταν τρία τέταρτα. Έψαχνα για 45 λεπτά! Τώρα, εκεί, είναι χειρότερα. Ακόμα και το πρωί, όταν όλοι φεύγουν για τις δουλειές τους, υπάρχουν δρόμοι όπου δεν πρόκειται να βρεις να παρκάρεις. Αυτοκίνητα μονάκριβα, πολυαγαπημένα, παρκαρισμένα κάτω από το μπαλκόνι για να βλέπει ο Ελληνάρας το τετράτροχό του, την προέκταση του Εγώ του (που 'σαι Φρόιντ να περιγράψεις την ψυχή του Νεοέλληνα). Μόνη ευχάριστη νότα οι σκύλοι -αδέσποτοι και μη- που τριγυρίζουν, μυρίζουν το αμάξι και του αμολάνε μία κατουρισιά, στα μούτρα του σαπιοκοιλιά που βρομίζει την πόλη με τις κωλολαμαρίνες του.

Βλάντα (όχι Ίβιτς!)

2010-02-15T12:03:00.002+02:00

Η έδρα της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Αντίγραφα από αρχαία αγάλματα (ανάμεσά τους και ο Αριστοτέλης -Σταγίροβιτς). Δίπλα στην μακεδονική σημαία κυματίζει και η ευρωπαϊκή, αν και δεν έχουν μπει ακόμα στην Ε.Ε.

Οι δόλιοι, μοχθηροί εχθροί μας...

2010-02-14T01:38:00.004+02:00

Καυτά νέα από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας: πώς περνούν τον καιρό τους οι Μακεδόνες, αποκαλυπτικό φωτορεπορτάζ του τουκιθεμπλόμ (ακολουθεί γλαφυρή περιγραφή των φωτογραφιών):

πηγαίνουν στα Μακντόναλντς,
τα λένε στις καφετέριες,
ερωτεύονται (το καλούσε η μέρα να αναφερθώ στο έρωτα),
παντρεύονται,
παίζουν τζόκερ και λότο,
πηγαίνουν για ψάρεμα στο Βαρδάρη.

ΥΓ: Όπως βλέπετε, τα μίντια και οι λαϊκιστές θέλουν να βρισκόμαστε σε κατάσταση μόνιμης υστερίας σχετικά με το μακεδονικό. Χαλαρώστε, δεν πρόκειται να μας πάρουν τη Θεσσαλονίκη!

Το χαμάμ του Νταούτ Πασά

2010-02-13T11:19:00.003+02:00

Βρίσκεται στην αλβανική πλευρά της πόλης, βορειοανατολικά του Βαρδάρη, ακριβώς δίπλα από τη λεωφόρο Γκότσε Ντέλτσεφ.

Gradski park

2010-02-12T02:13:00.005+02:00

486 στρέμματα πράσινου μέσα στα Σκόπια. Μαζί με τη σκέψη ότι στην Αθήνα δε βρίσκεις βρυσάκια με καθαρό νερό να πιεις, όπως στα Σκόπια, σκέφτομαι πως είναι ντροπή μας ακόμα και μία τόσο φτωχή πρωτεύουσα να υπερτερεί της Αθήνας. Ας γυρίσω όμως στο "Πάρκο της Πόλης", όπως μεταφράζεται στα ελληνικά το Gradski Park. Στα βόρεια του πάρκου βρίσκεται ο Βαρδάρης, το φυσικό όριο του πάρκου. Η λεωφόρος Ίλιντεν στα νότια, η 8 Σεπτέμβρι στη δύση και η Λενίνοβα στην ανατολή (που θυμίζει λίγο το σοσιαλιστικό παρελθόν) αποτελούν τα όρια του πάρκου. Φτιάχτηκε την εποχή του Αφούζ Μεχμέτ Πασά που διοικούσε το πασαλίκι με έδρα τα Σκόπια (Ουσκούμπ, τα λένε οι Τούρκοι, ακόμα και σήμερα). Ο πασάς έχτισε στην περιοχή έναν Ισλαχανέ, μία σχολή τεχνικών επαγγελμάτων γύρω από την οποία έφτιαξε τον πρώτο πυρήνα του πάρκου, που εκτεινόταν σε μόλις 16 στρέμματα. Το 1923, όταν η πόλη ανήκε στο "Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων" το πάρκο επεκτάθηκε προς τον Ζωολογικό κήπο, ενώ το 1941, λίγο πριν οι Γερμανοί καταλάβουν την πόλη και την υπόλοιπη Γιουγκοσλαβία, είχαν αρχίσει να ποτίζουν το πάρκο με νερό του Βαρδάρη και έφτιαξαν τα πρώτα πεζοδρόμια, στα οποία ακόμα και σήμερα πολλοί Σκοπιανοί κάνουν βόλτες ή τζόγκινγκ. Στα χρόνια της κατοχής χρησιμοποιήθηκε ως κρυψώνα για αντάρτες και μέρος του καταστράφηκε από τις συγκρούσεις, αλλά αμέσως μετά την απελευθέρωση, στα χρόνια της σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας πια, έφτασε την σημερινή του έκταση. Σημαντική χρονιά ήταν το 1963, όταν ένας μεγάλος σεισμός χτύπησε την πόλη. Βάθυναν την κοίτη του Βαρδάρη για να αποτρέψουν τις πλημμύρες και έτσι τα υπόγεια νερά χαμήλωσαν αρκετά ώστε τα παλαιότερα δέντρα ξεράθηκαν και η νέα επέκταση του πάρκου κατάρρευσε. Από το 1970 το πάρκο έχει τη σημερινή του μορφή, όπου βρίσκεται και το μεγαλύτερο γήπεδο των Σκοπίων, το Gradski Stadium.

Μία φωτό από το Γκράτσκι Παρκ (Gradski Park). Φαίνεται η πλάτη του μνημείου του Γκότσε Ντέλτσεφ. Είναι ο εθνικός ήρωας των Μακεδόνων, που γεννήθηκε στο ...Κιλκίς. Στο βάθος, πάνω στο βουνό Βόντνο, φαίνεται ο Σταυρός της Χιλιετίας.

Βέλες

2010-02-11T02:08:00.002+02:00

Μια φωτογραφία από το Βέλες. Είναι χτισμένο στις όχθες του Βαρδάρη, το τρένο είχε χαμηλώσει την ταχύτητα και πρόλαβα να τραβήξω αυτή τη φωτό με τα ταλαιπωρημένα σπίτια, που στριμωγμένα ανηφόριζαν το λόφο. Θα έμοιαζε πόλη φάντασμα, αλλά μια απλωμένη μπουγάδα σε πρώτο φόντο κι ένα μπαλκόνι γεμάτο πρασινάδα επεσήμαναν ότι η ζωή προσπαθεί, συνεχίζει να κυλά όπως το ποτάμι, παρακάμπτοντας τους βράχους των δυσκολιών, των ματαιώσεων, των βασάνων. Μια αιώνια υπομονή.

Φιλία των λαών και μπίζνες στα Βαλκάνια

2010-02-10T00:37:00.009+02:00

Όταν είδα την ελληνική και τη μακεδονική φωτογραφία αγκαλιασμένες έμεινα έκπληκτος. Εκεί όπου τέλειωνε το πέταλο ενός γηπέδου είχαν ζωγραφιστεί οι δύο σημαίες και από κάτω διάβασα τη λέξη Vendora. Όπως έμαθα, είναι μία επιχείρηση με ελληνικά κεφάλαια, η οποία δραστηριοποιείται στη γείτονα (θυγατρική της ΜΕΒΓΑΛ). Δεν είναι η μόνη, βέβαια. Υπάρχουν τα σουπερμάρκετ Vero, που είναι μέλος της αλυσίδας Βερόπουλος. Υπήρχε η Cosmofon, υπήρχαν τα καταστήματα Γερμανός, που πουλήθηκαν πακέτο το 2009 σε μία σλοβενική εταιρεία. H Stopanska Banka ανήκει στην Εθνική. Η Alpha Bank έχει επίσης ανοίξει καταστήματα εκεί. Tα διυλιστήρια OKTA (τα μοναδικά στη χώρα) ανήκουν σε Έλληνες. Εργοστάσιο στη Στρωμνίτσα (Strumica) από την καπνοβιομηχανία Μιχαηλίδη, τσιμεντοβιομηχανία της ΤΙΤΑΝ, λατομεία μαρμάρου ελληνικής ιδιοκτησίας, ενώ η Elbisco έχει αποκτήσει την Zito Luks. Από τη μια βλέπω σκανδαλισ μένο υς Μακεδόνες να ζητάνε μποϊκοτάζ κατά ελληνικών προϊόντων και εταιρειών, ενώ από την άλλη, οργισμένοι Έλληνες εθνικιστές καταγγέλλουν ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις στη Δημοκρατία της Μακεδονίας έχουν "πουλήσει το όνομα" και "έχουν προδώσει την πατρίδα". Πραγματικά αστείες εικόνες, οι οποίες αποκαλύπτουν πόσο λίγη σχέση με την πραγματικότητα έχει η φαντασιόπληκτη σκέψη ενός εθνικιστή. Στη μέση όλων αυτών και οι επιχειρηματίες, οι οποίοι προσπαθούν να κάνουν μπίζνες, αδιαφορώντας για εθνικά ιερά και όσια, δυσαρεστώντας τους θερμοκέφαλους κι από τις δυο πλευρές των συνόρων. Οι Μακεδόνες φανατικοί θεωρούν ότι είναι σωστό στο όνομα του εθνικισμού να χαθούν τόσες θέσεις εργασίας προκειμένου να φύγουν οι ελληνικές επενδύσεις από τη χώρα, ενώ οι Έλληνες φανατικοί δεν βλέπουν την οικονομική διείσδυση ως ισχυροποίηση της Ελλάδας στα Βαλκάνια, αλλά ως εθνική καταστροφή στο ...μακεδονικό. Από πολλές πλευρές ο εθνικισμός (με αυτή τη μορφή που κυριαρχεί) μοιάζει ανεδαφικός, καθυστερημένος -ένα εμπόδιο.
Το ακόμα πιο αστείο -ή πιο θλιβερό, από μιαν άλλη οπτική γωνία- είναι ότι οι σημαίες των δύο κρατών είναι αγκαλιασμένες όχι στο όνομα της φιλίας των λαών, αλλά στο έμβλημα μίας εταιρείας... Λέτε η ειρήνη να είναι το όχημα του κεφαλαίου στο μέλλον; Λέτε η ειρήνη να είναι τόσο επιτυχημένη "ιδεολογία", όπως ο εθνικισμός όταν προωθούσε τα συμφέροντα των αστικών τάξεων το 19ο αι.; Ή μήπως όλα αυτά είναι μια φαντασιοπληξία;

Τσάι στον Πειραιά

2010-02-09T13:57:00.001+02:00

Ήθελα να κάνω μία ανάρτηση για τον Οίκο τσαγιού Μαδράς, που βρίσκεται στον Πειραιά, αλλά βρήκα μία πολύ πιο πλούσια ανάρτηση σε μπλογκ. Στην οδό Νοταρά στο νούμερο 21 είναι ο Οίκος τσαγιού Μαδράς του Στέφανου Παπατζιάλα. Προμηθεύεται το τσάι κατευθείαν από τους παραγωγούς, πολλές φορές κάνει ταξίδια ο ίδιος στις 12 χώρες (Αφρικής και Ασίας) από τις οποίες εισάγει ποικιλίες τσαγιού και φτιάχνει ο ίδιος τα διάφορα χαρμάνια. Διαβάστε την ανάρτηση στο παραπάνω λινκ και περάστε από το μαγαζί. Δε χρειάζεται να είσαι connaisseur του τσαγιού ή να έχεις μαντεμένιες τσαγιέρες από την Κίνα για να το απολαύσεις.

Η φωτογραφία που δεν τράβηξα

2010-02-09T03:03:00.001+02:00

Όταν πήγα να δω το άγαλμα του Σκεντέρμπεη ήταν Σάββατο. (Γρήγορο μπρίφινγκ: τα αποκαλυπτήριά του έγιναν στις 28 Νοέμβρη 2006, εθνική επέτειο της Αλβανίας. Οι Αλβανοί έτσι έστησαν ένα εθνικό αλβανικό μνημείο στα Σκόπια, για να μπουν στο μάτι των Μακεδόνων, οι οποίοι είχαν κάνει τη δική τους αρχή χτίζοντας έναν πανύψηλο σταυρό πάνω στο Βόντνο, το βουνό που δεσπόζει πάνω από την πρωτεύουσα.) Ένας πιτσιρικάς καθόταν πίσω από έναν πάγκο γεματό αλβανικές και αμερικάνικες σημαίες, καπελάκια με τον αλβανικό αετό και μπλούζες με παραλλαγές των εθνικών συμβόλων και της εθνικής σημαίας των Αλβανών. Μία από τις μπλούζες έγραφε "O sa mire te jesh Shqiptare" ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων που σήμαινε "Τι ωραίο που είναι να είσαι Αλβανός". Αυτό ήθελα να φωτογραφίσω, αλλά αμέλησα και έτσι πήρα το μάθημά μου: όταν σου έρθει η όρεξη να βγάλεις φωτογραφία, βγάλ' την, δεν θα έχεις δεύτερη ευκαιρία.) Αυτός ο πάγκος ξεχείλιζε από εθνικισμό στην πιο αφελή και άγρια εκδοχή του. Τελικά ίσως να κοροϊδευόμαστε. Πώς θα καταφέρεις να πείσεις τους Αλβανούς να είναι Μακεδόνες πολίτες και να δέχονται να ζούνε σε μία πατρίδα που θα μοιράζονται με τους Μακεδόνες; Για ποιο λόγο; Νομίζω ότι η Ευρώπη προσπαθεί να ανακόψει την πορεία των Αλβανών προς την εθνική ολοκλήρωση προβάλλοντας το παραμύθι της αρμονικής συνύπαρξης. Προσωπικά θεωρώ ότι η "εθνική ολοκλήρωση" των Αλβανών δεν είναι ένας γενετικά προκαθορισμένος προορισμός και πιστεύω ότι θα μπορούσε να βρεθεί μία φόρμουλα για την ειρηνική συνύπαρξη στα υφιστάμενα εδάφη και κράτη. Γιατί όμως να θέλουν οι Αλβανοί να ζούνε στο Μακεδονικό κράτος (όντας υποδεέστεροι των Μακεδόνων) και να μην θελήσουν να ζήσουν κάτω από μία εθνική αλβανική εξουσία η οποία θα υπάρχει και θα λειτουργεί στο όνομα του αλβανικού έθνους; Πρέπει να γίνουν σημαντικά βήματα προόδου. Να πάψουν οι Αλβανοί της Δημοκρατίας της Μακεδονίας να αποτελούν πολίτες β κατηγορίας. Βρισκόμαστε σε μία περιοχή όπου οι εθνικισμοί, πλακωμένοι κάτω από τον υπαρκτό σοσιαλισμό, άργησαν μισό αιώνα. Προσωπικά δε θα ήθελα να αλλάξουν ξανά τα σύνορα. Θα μπορούσαν άραγε οι μειονότητες να ζήσουν ειρηνικά στα υφιστάμενα κρατικά πλαίσια; Γιατί όμως να γίνει αυτό; Επειδή το θέλουν οι ισχυροί της Ε.Ε., το ΝΑΤΟ, ο ΟΗΕ, ο ΟΑΣΕ, ο σύλλογος ιαπώνων φαλαινοθήρων; Υπάρχει λόγος για να μείνει η Βοσνία ενιαίο κράτος; Ποιος είναι αυτός ο λόγος, η υπόσχεση της ένταξης στην Ε.Ε.;
Δυστυχώς στα δυτικά Βαλκάνια δεν υπάρχουν ισχυρά κράτη. Μπορεί μία μειονότητα να απειλεί αποτελεσματικά την κεντρική εξουσία. Οι Αλβανοί στο Τέτοβο δεν είναι Βάσκοι αυτονομιστές ή μέλη του IRA και το Μακεδονικό κράτος δεν είναι Αγγλία, Ισπανία. Δε μου αρέσει να κάνω προβλέψεις, είμαι όμως περίεργος να δω ποια θα είναι η επόμενη κατάσταση στα κατακερματισμένα δυτικά Βαλκάνια. Μαυροβούνιο, Κόσοβο, Μακεδονία, Σερβία, Βοσνία (με τρεις εθνικές κοινότητες), Αλβανία κι ανάμεσα στα τόσα νέα σύνορα να βρίσκονται τόσοι πληθυσμοί που θα ήθελαν να μετακινήσουν εκ νέου το σύνορο. Άραγε θα σταθεροποιηθεί κάπου το σύνορο ή θα ξεκινήσει ένα ντόμινο που θα συμπαρασύρει στις εξεγέρσεις τους Ούγγρους της Ρουμανίας, τους Τούρκους της Βουλγαρίας και πάει λέγοντας;

ΥΓ: Όταν έχεις τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια δεν πρέπει να έχεις δισταγμούς. Don't think, just shoot!

Ένας Καταλανός στα Σκόπια.

2010-02-08T03:00:00.000+02:00

Eίχε πάρει το ιντερέιλ και είχε αποφασίσει να γυρίσει την ανατολική και νοτιοανατολική Ευρώπη. Σε πολλές πόλεις έμενε μόλις μια μέρα. Τον συναντήσαμε μπροστά από το άγαλμα του Σκεντέρμπεη όπου τον έβγαλα μερικές φωτό και βρήκε την ευκαιρία να μας ζητήσει μερικές πληροφορίες για την πόλη. Είχε μόλις μια μέρα χρόνο και μέχρι το μεσημέρι βολόδερνε σε ένα κομμάτι της πόλης που είχε μόνο άχαρες πολυκατοικίες και μεγάλα δημόσια κτίρια, στα βορειοανατολικά, εκεί που είναι το κτίριο της κρατικής τηλεόρασης και το πανεπιστήμιο. Του εξηγήσαμε πού να πάει. Όταν τον ρώτησα από πού είναι μου ανέφερε πως είναι από το Οσπιτάλετ, μια πόλη κοντά τη Βαρκελώνη. "Άρα είσαι Καταλανός!" είπα ενθουσιασμένος. Ο "Καταλανός" κόμπιασε λίγο και με διόρθωσε: "Είμαι Ισπανός ...και είμαι από την Καταλωνία." Σε κλάσματα δευτερολέπτου κατάλαβα πως ήταν ένας Καταλανός με ισπανική εθνική συνείδηση ή τελοσπάντων ενωτικός και συμπέρανα ότι ούτε καταλανικά θα μίλαγε, ούτε Μπαρτσελόνα θα υποστήριζε. Το πολύ να ήταν Εσπανιόλ. Ή Ρεάλ. Προσπάθησα όμως να κρατήσω τον ενθουσιασμό μου στη δεύτερη ερώτηση: "Είσαι όμως Μπαρτσελόνα, έτσι;" Κι εκεί κόμπιασε. "Είμαι Ρεάλ", είπε. Πόσο αναμενόμενα όλα! Καταλανός που νιώθει Ισπανός υποστηρίζει τη Ρεάλ (γκρρρ). Καταλανός που εθνικά προσδιορίζεται ως Καταλανός (σκέτο) υποστηρίζει Μπάρτσα (όλε!).
Μπάλα και έθνος.
Θυμήθηκα κάτι ανάλογο που έγινε το 1994 στο Μουντομπάσκετ του Καναδά. Οι Καναδοί είχαν σοκαριστεί από τους ελληνικής καταγωγής συμπολίτες τους που πανηγύριζαν για την ελληνική ομάδα μπάσκετ και όχι για την καναδική. Κάποιοι Καναδοί το θεώρησαν αχαριστία που κάποιοι Καναδοί υπήκοοι ζούνε, μεγαλώνουν, σπουδάζουν, δουλεύουν στον Καναδά και υποστηρίζουν ...Ελλάδα. Το ίδιο μου είχε πει και για τους Αλβανούς της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ο Ντέγιαν: "Zούνε εδώ αλλά υποστηρίζουν την εθνική Αλβανίας. Βλέπουν μόνο αλβανική τηλεόραση με τις δορυφορικές τους, παρακολουθούν το αλβανικό πρωτάθλημα και πανηγυρίζουν για αλβανικές ομάδες!" Τι άλλο πιο τρανταχτό επιχείρημα για να καταλάβουμε ότι αυτοί δε συμμετέχουν στην ζωή της χώρας που ζουν! Η μπάλα και πάλι κριτήριο εθνικής ταύτισης.

Διαβάστε τον Πόλεμο του Ποδοσφαίρου του Ρίσαρντ Καπισίνσκι. Αναμνήσεις από τον πόλεμο ανάμεσα σε Ελ Σαλβαδόρ και Ονδούρα, ο οποίος ξεκίνησε μετά από δύο αγώνες ανάμεσα στις εθνικές τους ομάδες.

ΥΓ: Η εθνική Γαλλίας το 1998 πήρε το Μουντιάλ έχοντας στη σύνθεσή της τον αλγερινής καταγωγής Ζιντάν, τον Βάσκο Λιζαραζού και πολλούς Αφρικανούς. Η νίκη προβλήθηκε ως σύμβολο της ενότητας όλων των Γάλλων (δηλαδή ακόμη και των μεταναστών από πρώην αποικίες της Γαλλίας, οι οποίοι δεν κατάγονται από τον Λουί κενζ). Στην Ελλάδα είδα παιδάκια να πανηγυρίζουν για την εθνική μας, αλλά ήταν ξεκάθαρο από τα χαρακτηριστικά τους ότι είναι παιδιά μεταναστών. Κάποιοι καπέλωσαν τη γιορτή με το "δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ". Κάποιοι άλλοι, άμπαλοι εντελώς, βρήκαν την ευκαιρία να απαξιώσουν το ποδόσφαιρο με την κατηγορία πως φανατίζει τη μάζα, την μπολιάζει με εθνικισμό, ενώ στην ουσία απλώς είναι πολύ λαϊκό για τα γούστα τους και δεν ταιριάζει στο διανοουμενίστικο και ελιτίστικο δηθενισμό τους. Κι όμως: ο Καμί ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής...

Αφήγηση από την άλλη όχθη του Βαρδάρη: Μπόρις και Ντέγιαν.

2010-02-07T02:53:00.000+02:00

Είχα μιλήσει για το πώς μου παρουσίασε την καθημερινότητα των Αλβανών και των Μακεδόνων ένας Σκοπιανός Αλβανός. Επειδή τον περισσότερο χρόνο τον πέρασα στη σλαβόφωνη πλευρά των Σκοπίων, βρήκα την ευκαιρία να μιλήσω με δύο Μακεδόνες. Τον Ντέγιαν, που μιλούσε ελληνικά και τον Μπόρις, που μίλαγε αγγλικά. Ο Ντέγιαν είχε μόλις τελειώσει το πανεπιστήμιο και δούλευε. Πιάσαμε κουβέντα για την αγαπημένη του ομάδα, τη μουσική που ακούει και έμαθα ότι από την Ελλάδα υποστήριζε τον Ολυμπιακό. Όταν είχε έρθει στη χώρα μας είχε επισκεφτεί το γήπεδο Καραϊσκάκη. Σκέφτομαι πως ακόμα και το "εθνικό" μίσος μπορεί να παραμεριστεί, αν βρούμε κοινό έδαφος. Βέβαια οι εδώ εθνικιστές πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα πετύχει σε διεθνές επίπεδο αν προτάσσει εθνικά "δίκαια", αν υπαγορεύει "ιστορικά δικαιωμένες" απαιτήσεις και αν αντιμετωπίζει ΟΛΟΥΣ τους άλλους ως παρακατιανούς, γυφτοσκοπιανούς, μογγολοτούρκους. Τελοσπάντων.
Ο Ντέγιαν παραπονιόταν ότι οι Αλβανοί της Μακεδονίας δεν ενδιαφέρονται για τη χώρα. Βλέπουν μόνο αλβανική τηλεόραση με τις δορυφορικές τους κεραίες και παρακολουθούν την εθνική Αλβανίας και το πρωτάθλημα της Αλβανίας. Αυτά για τον Ντέγιαν έδειχναν ότι οι Αλβανοί ουσιαστικά ζούσαν στην Αλβανία και μόνο τυπικά βρίσκονταν σε μακεδονική γη. (Άραγε ίσως υπονοούσε ότι με την πρώτη ευκαιρία θα προσπαθούσαν να πάρουν τα όπλα για να κάνουν και τη γη αλβανική;) Το κοινό που ανακάλυψα στις αφηγήσεις των Μακεδόνων που συνάντησα ήταν απέχθεια προς το Ισλάμ και ταύτιση των Αλβανών της Μακεδονίας με το θρησκευτικό φανατισμό. "Είναι φανατικοί, ντύνουν τις γυναίκες τους με μπούργκα" μου έλεγε ο Μπόρις, αλλά χαιρέκακα συμπλήρωσε: "τώρα όμως οι νέες φοράνε έξαλλα ρούχα, είναι πιο προκλητικές και από τις δικές μας." Στην αλβανική πλευρά είχα δει πολλές γυναίκες με την παραδοσιακή ενδυμασία. Μια φορά είδα και ένα αλβανικό ζευγάρι ηλικιωμένων. Ο άντρας, γύρω στα 65, ξερακιανός, ντυμένος σαν αγρότης, περπατούσε μπροστά. Η γυναίκα του, μια παχουλή φιγούρα τυλιγμένη με ένα τσαντόρ, ακολουθούσε μερικά βήματα πιο πίσω. Ήταν τυχαίο άραγε ή είναι ένας κανόνας συμπεριφοράς για τους πιο συντηρητικούς μουσουλμάνους; Για τους άντρες είχε επίσης άσχημη εικόνα: είναι μαφιόζοι, χωμένοι στην παρανομία, διακινούν ναρκωτικά, πουλάνε όπλα. Τα ίδια μου έλεγε και ο Ντέγιαν. Έδινε σημασία στο γεγονός ότι είναι φανατικοί. Και οι δύο μου είπαν ότι δεν έχουν πρόβλημα με τους Αλβανούς της Αλβανίας, αλλά με τους δικούς τους Αλβανούς, που είναι καθυστερημένοι πολιτιστικά, παραβατικοί, φανατικοί. Θα απαντούσα πως εφόσον τους έχουν περιθωριοποιήσει, τους έχουν οδηγήσει στην ανεργία και ελέγχουν εκείνοι το κράτος, είναι φυσικό να στρέφονται στην παρανομία. Πρόκειται για φαύλο κύκλο. Αντ' αυτού είπα στον Μπόρις πώς θα του φαινόταν η ιδέα να δώσουν κάποια εδάφη στους Αλβανούς ώστε να φτιάξουν ένα δικό τους κράτος ή να ενωθούν μελλοντικά με την Αλβανία. Με αυτόν τον τρόπο θα απαλλάσσονταν και από την προοπτική ενός εμφυλίου και από την συνεχή αστάθεια, ενώ θα κέρδιζαν σε εθνική ομοιογένεια. "Όχι, φίλε μου, τα Σκόπια είναι μία πόλη, δεν γίνεται να τη χωρίσουμε, η Μακεδονία είναι ενιαία", μου απάντησε ευγενικά. Παρόλα αυτά μου επισήμανε ότι η κατάσταση είναι τεταμένη και αρκεί μία σπίθα ώστε να ξεσπάσει πόλεμος. "Μία σπίθα είναι αρκετή." Πιστεύω ότι θα πρέπει να μάθουν να συνεργάζονται και να μοιράζονται, μα πρώτα απ' όλα θα πρέπει να μάθουν να σέβονται ο ένας τον άλλο. Δεν αρκεί να διακηρύσσεις ότι η χώρα είναι ενιαία και οι πολίτες να είναι τόσο διχασμένοι και γεμάτοι μίσος.

Οι κακοί Αλβανοί που αποικίσαν το Κόσοβο

2010-02-06T11:02:00.000+02:00

Το ψωμοτυράκι της ελληνικής υπεράσπισης των ...σερβικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Κόσοβο είχε γίνει κάποια περίφημη εποίκιση της περιοχής από Αλβανούς γύρω στα 200 με 300 χρόνια πριν. (Κάποιοι θεώρησαν πως αυτό είναι σοβαρό επιχείρημα. Το πιστεύουν ακόμα.) Βέβαια κουβέντα δε γινόταν για τη σερβική πλευρά. Δεν έκανε τίποτα κακό, καθόταν στις... πατρογονικές της εστίες που τις είχε 1.500 χρόνια και βάλε και κάποια στιγμή ήρθαν οι Αλβανοί. Οι κακοί Αλβανοί. Που έχουν έρθει και στη χώρα μας και σε 30 χρόνια θα είναι πλειοψηφία και θα έχουμε πρωθυπουργό Αλβανό και οι εναπομείναντες Έλληνες θα πάρουμε τα βουνά και στο τέλος θα είμαστε μία ισχνή μειονότητα, όπως οι Τσερόκι στην Αμερική. (Το τελευταίο με τους ινδιάνους δεν το φαντάστηκα εγώ, δεν έχω τέτοια φαντασία, το είπε ο Βελόπουλος του ΛάΟΣ σε ένα ιδιωτικό κανάλι, λίγο πριν ή λίγο μετά την πρωτοχρονιά). Απόρροια αυτής της μονομερούς πληροφόρησης είναι να ακούω και από καλόπιστους και μετριοπαθείς ανθρώπους ότι "οι Αλβανοί αποίκισαν πριν 200 χρόνια το Κόσοβο και τώρα το κάναν δικό τους". Δε γνωρίζουν ότι οι Σέρβοι (Γιουγκοσλάβοι) ακολούθησαν πολιτική σερβικού εποικισμού και διωγμού των Αλβανών τόσο στο μεσοπόλεμο, όσο και την δεκαετία του 1950-1960. Από το 1918 ως το 1941 το κράτος των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, που μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβία, εποίκιζε με Σέρβους και Μαυροβούνιους το Κόσοβο, κυρίως σε εδάφη που οι Αλβανοί είχαν εγκαταλείψει λόγω του Α Παγκοσμίου ή σε εδάφη από όπου διώχτηκαν λόγω "αγροτικών μεταρρυθμίσεων". Ότι και τότε πήραν τα βουνά και οργάνωναν την αντίστασή τους στον εποικισμό και στις διώξεις. Ότι το 1938 η Γιουγκοσλαβία υπέγραψε συμφωνία με την Τουρκία ώστε η τελευταία να δεχτεί 200.000 Τούρκους, Αλβανούς και άλλους μουσουλμάνους από το Κόσοβο και την Μακεδονία (η τουρκική βουλή δεν επικύρωσε τη συνθήκη). Ότι τελικά δεκάδες χιλιάδες έφυγαν μεταξύ 1921 και 1939 προς Τουρκία (μέσω Θεσσαλονίκης πήγαιναν με τρένο ή πλοίο στην Πόλη). Υπολογίζονται από 80 ως 300 χιλιάδες αυτοί που αναγκαστήκαν να φύγουν προς την Τουρκία πρωτίστως και δευτερευόντως προς την Αλβανία. Ότι η ρήξη Τίτο-Στάλιν το 1948 έκανε τις γιουγκοσλαβικές αρχές να αντιμετωπίζουν τους Αλβανούς ως εχθρούς του κράτους (επειδή... ο Χότζα είχε μείνει στο πλευρό του Στάλιν!). Ότι την περίοδο 1953-1961 ακολούθησε νέο κύμα μεταναστεύσεων Αλβανών από την Γιουγκοσλαβία προς την Τουρκία ύστερα από την εντεινόμενη πίεση των γιουγκοσλαβικών αρχών.
Προσωπικά δε με ενδιαφέρουν τα "εθνικά δίκαια" των Αλβανών. Αναφέρω τα παθήματά τους στο πλαίσιο του εχθρικού Γιουγκοσλαβικού κράτους γιατί πολλοί Έλληνες είναι μονομερώς και ημιμαθώς και βλακωδώς συνταγμένοι στο πλευρό των Σέρβων που τους παρουσιάζουν περίπου ως αθώες περιστερές. Δεν καταλαβαίνω τι έχουν να κερδίσουν αναμασώντας μία μονομερή αντίληψη για τα πράγματα. Ίσως θέλουν να παρουσιάσουν την αλβανική εξέγερση ως μία ένοπλη σύγκρουση μίας κυβέρνησης με μαφιόζους. Ίσως απλώς δε χωνεύουν τους Αλβανούς και προσπαθούν να βρουν επιχειρήματα για να τεκμηριώσουν με λογικά επιχειρήματα αυτό το μίσος.

Τα smilies είναι βυζαντινά!

2010-02-05T12:07:00.002+02:00

Το εικονιζόμενο smiley - μινιμαλιστική απόδοση νεκροκεφαλής είναι από τοιχογραφία μοναστηριού. Από τα 1700, πριν τους Αμερικανούς, πριν τα pc, irc, msn, icq, ιδού ο πρόγονος των smilies, η απόδειξη ότι όλα τα χρωστάνε στους Έλληνες. (Όταν οι Αμερικανοί ήταν ακόμα αποικία, εμείς είχαμε smilies!)

Τραβάτε, παιδιά, ίσια στον Περαιά

2010-02-05T12:05:00.004+02:00

Κατέβηκα στον Περαιά κι απορούσα μ' όσα έβλεπαν τα μάτια μου. Τι ακάματος λαός! Τι ενέργεια που την έχει! Με τι πόθο πιάνει τη δουλειά. [...] κοντέβουν τριάντα χρόνια που πήγα παιδί στον Περαιά, και μόλις ήταν ο Περαιάς. Σήμερα βλέπεις παντού δρόμους, μαγαζιά, μηχανές, φάμπρικες, βιομηχανία, κίνηση κι εμπόριο. [...]Ώσπου να δούμε τον ποιητή που προσμένω, μια συβουλή να δώσουμε στους νέους. Τραβάτε, παιδιά, ίσια στον Περαιά, να μάθετε τη γλώσσα. Καλήτερα θα τη μάθετε στον Περαιά παρά στο σκολειό.

σελ. 191-192, Το ταξίδι μου, Γιάννης Ψυχάρης, Εστία.

mzungu

2010-02-04T22:25:00.000+02:00

Όταν καμιά φορά πηγαίνω στα απόκεντρα και όχι τόσο πολυσύχναστα σοκάκια αυτής της συνοικίας, τα μικρά παιδιά αρχίζουν να τρέχουν με όση δύναμη έχουν στα πόδια τους και κρύβονται στις γωνίες. Γιατί, όταν κάνουν καμιά αταξία, οι μανάδες τους τους λένε: "φρόνιμα, γιατί θα σας φάει ο mzungu! (mzungu στη γλώσσα σουαχίλι σημαίνει ο λευκός, ο Ευρωπαίος).
Κάποτε στη Βαρσοβία μιλούσα στα παιδιά για την Αφρική. Σε μια τέτοια συνάντηση σηκώθηκε ένα αγοράκι και ρώτησε:
"Είδατε πολλούς ανθρωποφάγους εκεί;"
Δεν ήξερε πως, όταν ένας Αφρικανός γυρίσει από την Ευρώπη και διηγηθεί στην Καριακόο για το Λονδίνο, το Παρίσι και τις άλλες πόλεις όπου ζουν οι mzungu, ένα αφρικανάκι συνομήλικο με το αγοράκι από τη Βαρσοβία μπορεί επίσης να σηκωθεί και να ρωτήσει:
"Είδες πολλούς ανθρωποφάγους εκεί;"
Ρίσαρντ Καπισίνσκι, Έβενος: το χρώμα της Αφρικής.

Μονό ή διπλό;

2010-02-03T09:31:00.000+02:00

Ήταν δύο ηλικιωμένα ζευγάρια σε μία καφετέρια. Ένας από τους κυρίους ζήτησε ελληνικό.
"Μονό ή διπλό;" ρώτησε η σερβιτόρισσα.
"Για εμάς τους παλιούς δεν υφίσταται τέτοιο ερώτημα" απάντησε εκείνος. "Όταν λέμε ελληνικό εννοούμε μονό."
Πολλά μαγαζιά -για να μην πω όλα- έχουν δασκαλέψει τους υπαλλήλους να πετάνε την ψαρωτική ερώτηση "μονό ή διπλό;", όποτε πρόκειται για ελληνικό, ίσως επειδή είναι πολύ φτηνός και οι Έλληνες θρονιαζόμαστε στα τραπεζάκια με τις ώρες. Πιστεύουν λοιπόν πως είτε υποβάλλοντας, είτε εκλιπαρόντας (δεν ξέρω τι περνά από το μυαλό τους) θα κάνουν τον πελάτη να πάρει τελικά "διπλό".
Σε μερικά μέρη, όπως φούρνους / καντίνες κλπ., έχουν προχωρήσει παραπέρα: όταν ζητάς ελληνικό ή άλλο καφέ, σου ετοιμάζουν κατευθείαν και δίχως να σε ρωτήσουν τον διπλό. Η πολιτιστική καταστροφή ολοκληρώνεται με τον ελληνικό καφέ μηχανής. Το μπρίκι έχει απελαθεί πλέον από πολλές καφετέριες, όλα πρέπει να γίνονται πιο γρήγορα, πιο ευτελή, πιο ακριβά, πιο μηχανικά.
Θεωρώ πως τα νέα ήθη ουσιαστικά εξευτελίζουν τον καφέ, καταστρέφουν μία ιερή ελληνική παράδοση και αποξενώνουν τον Έλληνα από τον παραδοσιακό χώρο απόλαυσης του καφέ, για να κονομάει ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού που συχνά είναι ένας τεμπελχανάς, που προσλαμβάνει χωρίς ασφάλιση παιδαρέλια και που κυκλοφορά τις ίδιες αποδείξεις από τραπέζι σε τραπέζι για να γλιτώσει τη φορολόγηση. Καλύτερα να καταργούσαν τον ελληνικό από τους καταλόγους. Από το να ξευτελίζεται, καλύτερα να αποχωρήσει με το κεφάλι ψηλά.

Το τανγκό δημιουργήθηκε στην αρχαία Ελλάδα

2010-02-02T22:36:00.000+02:00

Για όσους δυσκολεύονται λίγο με τα γαλλικούλια το παρακάτω βίντεο έχει και υπότιτλους, αρκεί να τους ενεργοποιήσετε. Το τανγκό είναι αρχαιοελληνικό (αλίμονο) και ...Τζιροπούλου, φάε τη σκόνη μας!

ΥΓ: Η Αγγελική Ιονάτου απευθύνεται σε γαλλόφωνο κοινό, αλλά τραγουδά την αρχαία ελληνική με νεοελληνική προφορά κι όχι ερασμική.

Βέβαια βρίσκω πολύ πιο παιδαγωγικό το βιντεάκι με μαθήματα χημείας που κυκλοφόρησε το κανάλι της Ε.Ε. στο youtube.com, γνωστό ως eutube:

Αούτηδες ή πώς ένα παρατσούκλι έγινε εθνικό όνομα

2010-02-01T23:17:00.002+02:00

Λένε πως οι αρχαίοι μας πρόγονοι ονόμασαν βαρβάρους τους αλλόγλωσσους επειδή, όταν άκουγαν τη γλώσσα τους, νόμιζαν πως άκουγαν ένα επαναλαμβανόμενο "βαρ-βαρ". Παρόμοια ονόματα έβγαλαν οι Νεοέλληνες (αχ, αυτή η συνέχεια!), οι οποίοι ονόμασαν σκωπτικά αούτηδες τους πρόσφυγες από τον Πόντο, επειδή το "αυτός" το πρόφεραν "αουτός". Παρόμοιο παρατσούκλι συνόδευε τους σλαβόφωνους κατοίκους της Μακεδονίας, οι οποίοι ονομάστηκαν "νεζνάμηδες" από το νε ζναμ, το οποίο σημαίνει "δεν ξέρω".
Η περίπτωση των Γερμανών είναι η πιο χαρακτηριστική: οι Ρώσοι τους αποκαλούν Νέμτσι (πληθυντικός του Νέμετς), που προέρχεται από το νεμ (= μουγκός). Επειδή δεν καταλάβαιναν τη γλώσσα τους, τους ονόμασαν μουγκούς κι αυτό έγινε το εθνικό τους όνομα στη ρωσική γλώσσα. Mία ιστορία από την αγγλική βικιπαίδεια αναφέρει παρόμοια ιστορία για την ονοματοδοσία της πολωνικής πόλης Niemcza: Slavs arrived after the 6th century and called this place "Nemci" ( = mute, metaphorically "those who do not speak our language").

Μονεμβάσια

2010-01-31T12:18:00.000+02:00

Ο κατασκευαστής του τρούλου πρέπει να πήρε έμπνευση από γειτονικές παραλίες.

2010-01-30T11:03:00.001+02:00

"Ο Νορβηγός εργοδότης μου καταγόταν στην πραγματικότητα απ' τη Λαπωνία", είπε. "Θα ξέρετε, βέβαια, πως η Λαπωνία βρίσκεται στο βορειότερο άκρο της Νορβηγίας, κοντά στο Βόρειο Πόλο. Εκεί ζουν πολλοί τάρανδοι. Το καλοκαίρι δεν υπάρχει νύχτα και το χειμώνα δεν υπάρχει μέρα. Στην Ταϊλάνδη ήρθε μάλλον επειδή δεν άντεχε πια το κρύο. Μπορεί να πει κανείς πως το ένα μέρος βρίσκεται στον αντίποδα του άλλου. Αγάπησε την Ταϊλάνδη κι αποφάσισε ν' αφήσει εδώ τα κόκκαλά του. Μέχρι την τελευταία στιγμή όμως δεν σταμάτησε να νοσταλγεί την πόλη που γεννήθηκε στη Λαπωνία. Μου μιλούσε γι' αυτή συνεχώς. Κι όμως, παρ' όλα αυτά, τριαντα τρία χρόνια δεν ξαναπήγε ούτε μια φορά στη Νορβηγία. Κάτι πρέπει να είχε συμβεί εκεί και τον κρατούσε μακριά. [...] Κάποτε μου είπε για τις πολικές αρκούδες - πόσο μοναχικά ζώα είναι. Ζευγαρώνουν μόνο μια φορά το χρόνο. Μια φορά ολόκληρο το χρόνο. Στον κόσμο τους, η έννοια της διάρκειας στις σχέσεις αρσενικού-θηλυκού είναι άγνωστη. Μια αρσενική πολική αρκούδα συναντάει εντελώς τυχαία μία θηλυκή πολική αρκούδα κάπου μες στην παγωμένη απεραντοσύνη, και ζευγαρώνουν. Δεν τους παίρνει πολλή ώρα. Και μόλις τελειώσουν, το αρσενικό φεύγει τρέχοντας από το θηλυκό σα να φοβάται θανάσιμα: εγκαταλείπει αμέσως το μέρος όπου ζευγάρωσαν. Δεν γυρίζει ποτέ για να κοιτάξει πίσω - κυριολεκτικά. Τον υπόλοιπο χρόνο ζει σε απόλυτη μοναξιά. Επικοινωνία, έρωτας - δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Αυτή είναι λοιπόν η ιστορία των πολικών αρκούδων - ή τουλάχιστον αυτά μου είπε ο εργοδότης μου".
"Πολύ παράξενη ιστορία", είπε η Σατσούκι.
"Ναι", είπε ο Νίμιτ, "είναι παράξενη". Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό. "Θυμάμαι ότι ρώτησα τον εργοδότη μου: 'Τότε γιατί υπάρχουν πολικές αρκούδες;' 'Ακριβώς', είπε εκείνος μ' ένα πλατύ χαμόγελο. 'Τότε γιατί υπάρχουμε εμείς, Νίμιτ;'"

σελ. 141-143, Μετά το σεισμό. Χαρούκι Μουρακάμι. Εκδόσεις Ωκεανίδα.

2010-01-29T23:58:00.000+02:00

Στο κάτω κάτω θάνατος δεν υπάρχει. Φεύγεις μέσα στη δροσιά, μέσα στ' αστέρια. Γίνεσαι κάτι στο χυμό των δέντρων, στη λάμψη των πετραδιών, στο φτέρωμα των πουλιών. Ξαναδίνεις στη φύση εκείνο που σου δάνεισε και το Μηδέν που είναι μπροστά μας δεν είναι τίποτε περισσότερο από το φρικτό Μηδέν που βρίσκεται πίσω μας.
Γκιστάβ Φλομπέρ - Μπουβάρ και Πεκυσέ.

Στέφανος Μάνος: έχουμε πολλούς εκπαιδευτικούς

2010-01-29T01:03:00.002+02:00

Ζούμε σε μία χώρα όπου ο μέσος όρος μαθητών ανά τάξη είναι 24.8, ενώ στην Αυστρία είναι 4.7
Παρόλα αυτά ο Στέφανος Μάνος ισχυρίζεται πως οι εκπαιδευτικοί είναι πολλοί και δεν τους χρειαζόμαστε.
Ισχυρίζεται μάλιστα ότι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, γι' αυτό καταφεύγουν οι γονείς στα φροντιστήρια.
Μήπως, κύριε Μάνε μου, δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους επειδή έχουμε τμήματα των 25 μαθητών, ενώ στα φροντιστήρια τα τμήματα είναι των 5 ως 10;
Μήπως, κύριε Μάνε μου, δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους επειδή η Ελλάδα δίνει μόλις το 4% του ΑΕΠ για την παιδεία -χειρότερα κι από την Ερυθραία;
Μήπως, κύριε Μάνε μου, δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους επειδή χιλιάδες από αυτούς είναι ωρομίσθιοι 25άρηδες και 30άρηδες που ζούνε με τα 280 ευρώ που τους δίνει το υπουργείο;
Είναι λίγο εύκολο να τα ρίχνουμε όλα στους εκπαιδευτικούς, ε; Μαγειρεύεις λίγο τα νούμερα, τους κατηγορείς για όλα, εκμεταλλεύεσαι και τη δυσφορία πολλών πολιτών για τους εκπαιδευτικούς (παχυλοί μισθοί, 3 μήνες αραλίκι) και ξαφνικά γίνεσαι πιστευτός! Ιδού ο νέος σωτήρας!
Επιπλέον: ο Στέφανος Μάνος ισχυρίζεται ότι δηλαδή ξοδεύουμε πολλά λεφτά. Λέει ότι "πετάμε λεφτά από το παράθυρο" και φέρνει τη Φινλανδία ως παράδειγμα, επειδή έχει καλό εκπαιδευτικό σύστημα με 4 φορές λιγότερους εκπαιδευτικούς. Πιστεύει πως απολύοντας εκπαιδευτικούς θα εξοικονομήσουμε χρήματα. Εδώ όμως έχω μια απορία: κι άλλα λεφτά να κόψουμε από την παιδεία; Η Φινλανδία -που τόσο αρέσκεται να φέρνει ως παράδειγμα, γιατί τον έχω ακούσει και στο ράδιο να λέει τα ίδια- δίνει το 6,4% του ΑΕΠ της στην παιδεία, ενώ εμείς το 4% (το οποίο μειώνεται σε 3.11% αν το υπολογίσουμε στο GNI). Συμφωνούμε με τον κύριο Μάνο, ας γίνουμε Φινλανδία. Πρώτα όμως το 4% να γίνει 6,4%, ή 7,7%, όπως είναι στη Σουηδία, ή 8,5%, όπως είναι στη Δανία. :)

ΥΓ: Πολύ απογοητευτικός ο κος Μάνος. Με ανησυχεί η "τρομοκρατική" χρήση των αριθμών σα να ήταν βιβλικές εντολές. Ο καθένας παίζει με τα νούμερα και λανσάρεται ως μάγος της οικονομίας, της εκπαίδευσης, της προπονητικής και πάει λέγοντας. Μην μασάτε όταν σας βομβαρδίζουν με νούμερα, αριθμούς, στατιστικές!
ΥΓ2: Σύμφωνα με το σύνταγμα η βουλή μπορεί να έχει από 200 ως 300 βουλευτές. Η Φινλανδία, κύριε Μάνο, έχει 200 βουλευτές στη βουλή και από οικονομία καλά τα πάει. Προτείνω η επόμενη βουλή να έχει κι εδώ 200 βουλευτές. Αφού ούτε τη δουλειά τους κάνουν καλά, αφού είναι κοπανατζήδες, αφού από οικονομία πάμε χάλια και φτάσαμε στην πτώχευση, ας τους κόψουμε του 100 παραπανίσιους. Είναι σα να πετάμε λεφτά από το παράθυρο.

Καλιπολίτισσα ναζιάρα

2010-01-28T23:45:00.000+02:00

Μες στην Καλλίπολη μια κούκλα και ζηλιάρα
-τα ματάκια της πάντα πετούν φωτιές-
δεν ξέρω πώς με πλάνεψε, η κακιά γκρινιάρα,
με τα παιχνίδια και τις τόσες μαργιολιές.
Κάνει χτενίσματα με γούστο και με χάρη
κι από τις Παριζιάνες ξέρει πιο πολλά.
Με πλάνεψες μ' αυτό σου το όμορφο καμάρι,
Καλιπολίτισσα, ναζιάρα μου γλυκιά.
Πάψε τη ζήλεια σου, μικρή, κακιά, πλανεύτρα
και μη σ' αρέσει πάντα να με τυραννάς.
Το ξέρεις, η αγάπη μου δεν είναι ψεύτρα
κι όλο με ζήλια δείχνεις πόσο μ' αγαπάς.
Μπαγιαντέρας, 1938

Ο Μπαγιαντέρας (Δημήτρης Γκόγκος) έμενε στην Καλλίπολη του Πειραιά, πολύ κοντά στο Χατζηκυριάκειο. Το σπίτι του βρισκότανε στο νούμερο 30 της οδού Βύρωνος, εκεί όπου από το 1998 έχει χτιστεί μία καινούργια πολυκατοικία, στην είσοδο της οποίας κάποιοι σκέφτηκαν να κολλήσουν μία κακόγουστη πινακίδα που θυμίζει το σπίτι και τον συνθέτη.

Ας γίνει βιβλιοθηκονόμος κι ας πουλάει κάστανα!

2010-01-28T02:38:00.002+02:00

Υπάρχει μία πολύ συνηθισμένη ατάκα κάποιων που υποστηρίζουν πως το γεγονός ότι κάποιος σπουδάζει δεν πρέπει να σημαίνει υποχρέωση από την πλευρά του κράτους να του βρει δουλειά. Και αυτοί οι τύποι καταλήγουν στο ρομαντικό:
"Ας σπουδάσει κι έπειτα ας δουλέψει σουβλατζής / κομμώτρια / ντελίβερι".
Αλήθεια, θα σας άρεσε να σπουδάσετε με όνειρα να δουλέψετε στο αντικείμενό σας κι έπειτα όλα αυτά τα όνειρα να καταρρεύσουν;
"Ας κάτσει να διαβάσει για να περάσει μέσω ΑΣΕΠ στην εκπαίδευση" απαντούν οι πιο πολλοί.
Πιστεύετε ότι όσοι δεν περνάνε είναι ανάξιοι; Αφού από τους περίπου 17.000 φιλολόγους και τους περίπου 5.000 θεολόγους του προηγούμενου ΑΣΕΠ μόνο 860 φιλόλογοι και 80 θεολόγοι διορίζονται, πώς είναι δυνατόν να λέμε ότι όσοι δε διορίζονται είναι όσοι δε διάβασαν; Όσο και να διαβάσουν, όσο και να λυώσουν πάνω από τα βιβλία αυτοί οι 20, 30, 40 χιλιάδες, πάλι 400 θα διορίζονται κάθε χρόνο. Είναι πολύ εύκολο να μεταθέτουμε το πρόβλημα ΚΑΙ ΠΑΛΙ στον άνεργο επιστήμονα και στην "ελλιπή" του κατάρτιση.
Επιστρέφω λοιπόν στο προηγούμενο ερώτημά μου: σας αρέσει να σπουδάζετε (συχνά πληρώνοντας ενοίκια, ζώντας φτωχά και κάνοντας θυσίες για 4, 5 χρόνια μακριά από την πόλη σας) και έπειτα να δουλεύετε ως σερβιτόροι; Δεν έχει τίποτα κακό το επάγγελμα του σερβιτόρου, αλλά αν είναι ο φιλόλογος / μαθηματικός / φυσικός / θεολόγος / κοινωνιολόγος / πολιτικός επιστήμονας / βιβλιοθηκονόμος να δουλεύει ως σερβιτόρος / ντελίβερι / σεκιούριτι, τότε καλύτερα να μην πάει να σπουδάσει. Καλύτερα να γίνει από τα 18 σερβιτόρος και ντελίβερι. Μέχρι να πάει 22 δε θα έχει πτυχίο, αλλά θα έχει επαγγελματική εμπειρία, οικονομική ανεξαρτησία και προσωπική ζωή. Πολύ καλύτερα από το να παίρνεις ένα κωλοπτυχίο χάνοντας 4 ή 5 όμορφα χρόνια από τη νεανική σου ζωή σε κάποια σχολή της επαρχίας. Αν θέλει να μορφωθεί μπορεί να διαβάζει στον ελεύθερο χρόνο του. Γιατί να πρέπει να σπουδάσει κι όλας; Δεν μπορεί κάποιος να μορφωθεί χωρίς να πάρει πτυχίο; Ας θυμηθούμε τον Μπόρχες.
Έτσι όπως έχει η κατάσταση, για τους εκπαιδευτικούς π.χ. μόνο στο δημόσιο υπάρχει οικονομικά αξιοπρεπής δουλειά (ή στα ιδιωτικά σχολεία). Το ίδιο ισχύει και για τους βιβλιοθηκονόμους, πού αλλού θα μπορούσαν να εργαστούν, αν όχι στο δημόσιο;
Ας μείνουμε στον εκπαιδευτικό μέσης εκπαίδευσης: Αν πάει να δουλέψει σε συνοικιακό φροντιστήριο του κώλου θα δουλεύει χωρίς ασφάλιση και θα παίρνει 8, 9, 10 ευρώ την ώρα που θα μειώνονται επειδή θα πρέπει να βγάζει μόνος του τις φωτοτυπίες. Αν πάει να δουλέψει σε ένα μέτριο φροντιστήριο θα του ζητήσουν να κόβει αποδειξεις ως ελεύθερος επαγγελματίας (ξέρετε πόσοι εκπαιδευτικοί δουλεύουν όντας στον ΟΑΕΕ-πρώην ΤΕΒΕ;). Αν τύχει σε καλό φροντιστήριο μπορεί να έχει ΙΚΑ, αλλά δε θα έχει δώρα (τα ενσωματώνουν στην ωριαία αμοιβή) και θα απολύεται κάθε 31η Μαΐου και θα επαναπροσλαμβάνεται κάθε 1η Σεπτεμβρίου. Για 3 μήνες θα πρέπει να είναι στην πείνα (μπορεί να δουλέψει ως σεκιούριτι, ως καθαρίστρια σε ενοικιαζόμενα δωμάτια, ως ταξιτζής, ως σερβιτόρος εξτρατζής). (Αφήνω στην άκρη τις αντιπαιδαγωγικές μεθόδους που ακολουθεί η εκπαιδευτική διαδικασία σε διάφορα φροντιστήρια (προκειμένου να προσελκύονται οι γονείς) και στην οποία οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να συμμετέχουν.)
Οι "απ' έξω" έχουν την εξής άποψη για τον εκπαιδευτικό: χέζεται στο τάλιρο, κάνει ιδιαιτεράκια, μαύρα λεφτά, κάθεται 3 μήνες το χρόνο και πληρώνεται.
Ε, όχι. Αυτός που πληρώνεται το καλοκαίρι είναι ο εκπαιδευτικός που οι γονείς και οι μαθητές δυστυχώς κατά κανόνα δεν υπολογίζουν, ο εκπαιδευτικός του δημόσιου σχολείου. Έπειτα πάνε τα παιδιά τους στα φροντιστήρια και πληρώνουν για να "μορφωθούν" από τον υποαμειβόμενο και εργαζόμενο εντατικά εκπαιδευτικό, τον άνεργο για 3 μήνες και από αυτόν περιμένουν ότι θα τους δώσει τα φώτα, προκειμένου τα παιδιά να μπουν στο πανεπιστήμιο. Αυτή είναι η σχιζοφρενική πραγματικότητα της νεοελληνικής εκπαίδευσης!
Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Έχουμε ένα κράτος το οποίο ανοίγει τις καθηγητικές σχολές λες και είναι υποκαταστήματα κινητής τηλεφωνίας σε μία χώρα η οποία πλήττεται από υπογεννητικότητα. Αντί λοιπόν να περιορίζει τους εισακτέους των καθηγητικών σχολών, τους πολλαπλασιάζει (ενώ παράλληλα δεν μειώνει τον μέσο όρο των τμημάτων, ούτε βρίσκει άλλες λύσεις ώστε να δημιουργηθούν θέσεις για καθηγητές)! Φιλολογικές σχολές τα τελευταία 15 χρόνια ανοίξανε τρεις: η φιλολογία της Κομοτηνής δέχτηκε τους πρώτους φοιτητές της το 1995, η φιλολογία Πάτρας το 1997, η φιλολογία Καλαμάτας ιδρύθηκε το 2003. Και τα τρία τμήματα μαζί δέχονται 570 φοιτητές τη χρονιά. Παράλληλα έχουν ιδρυθεί κάποια άλλα μη φιλολογικά τμήματα τα οποία επίσης βγάζουν ΠΕ02, δηλαδή φιλολόγους: Ιστορία, Αρχαιολογία και Κοινωνική Ανθρωπολογία Βόλου, Ιστορία Αρχαίολογία και Διαχείριση Πολιτισμικών Αγαθών Καλαμάτας, Ιστορίας στην Κέρκυρα, Ιστορίας και Εθνολογίας στην Κομοτηνή, Φιλοσοφίας στην Πάτρα. Όλα αυτά ήρθαν να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα τμήματα Φιλολογίας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Ρέθυμνο), ΦΠΨ, Ιστορικό-Αρχαιολογικό, ΦΚΣ κλπ. Για να μην πολυλογούμε, το 2009 μπήκαν στα ελληνικά ΑΕΙ 4.370 φοιτητές ΠΕ02, που σε 4 χρόνια θα προστεθούν στους 20.000+ άνεργους φιλολόγους, ενώ μέσω ΑΣΕΠ το 2009 διορίστηκαν μόλις 430! (Παράλληλα έχουμε το εξής παράδοξο: υπάρχουν χιλιάδες φιλόλογοι άνεργοι και το μάθημα της ιστορίας το διδάσκουν θεολόγοι σε σχολεία όπου το υπουργείο δεν έχει στείλει αρκετούς φιλολόγους. Αυτά παθαίνει κανείς όταν αποσπά τους υπαλλήλους του στην Αθήνα Γνωρίζω π.χ. ότι υπάρχουν 7 οργανικές θέσεις γυμναστών σε νησί του Αιγαίου και στα σχολεία του νησιού δεν υπάρχει ούτε ένας γυμναστής γιατί είναι όλοι ...αποσπασμένοι στην Αθήνα!)
Το κράτος ιδρύει φιλολογίες κλπ. και οι μαθητές πηγαίνουν να σπουδάσουν στην τριτοβάθμια. Έτσι απλά. Χωρίς μέλλον, χωρίς προοπτική. Χιλιάδες νέοι χάνουν τα χρόνια τους σε κάτι άχρηστο και έρχονται οι άλλοι και σου λένε: "ας σπουδάσει κι ας γίνει ελαιοχρωματιστής". Μα τι λαρτζ τύποι, τι λεφτάδες που είμαστε! Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες είναι λεφτάδες άλλωστε και σπουδάζουν για την πλάκα τους, για ρομαντικούς λόγους, για να ανυψωθεί το πνευματικό επίπεδο του έθνους.
Ξέρετε πολλές χώρες όπου οι νέοι χάνουν μία 5ετία από τη ζωή τους για να πάρουν ένα πτυχίο που δε θα τους χρειαστεί ποτέ;
Θεωρείτε πως αυτή είναι σοφή επιλογή, λογικός σχεδιασμός για ένα κράτος;
Ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί δεν ιδρύθηκαν 10 Νομικές σχολές και 10 Ιατρικές τα τελευταία χρόνια. Να λέω κι εγώ με τη σειρά μου "ας γίνει γιατρός, δικηγόρος κι έπειτα ας μαζεύει ελιές".
Ποιοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα (και οποιαδήποτε άλλη χώρα) έχει την πολυτέλεια να παράγει άχρηστα πτυχία; Προσοχή, δεν απαξιώνω τις καθηγητικές σχολές, απλώς αναρωτιέμαι πώς φτάσαμε στο να πολλαπλασιάζουνε τους εισακτέους αντί να ιδρύουν σχολές με αντικείμενα π.χ. τις νέες τεχνολογίες, να παραγάγει η χώρα μας πτυχία που θα προσελκύσουν επενδύσεις και θα μειώσουν την ανεργία, αντί να ανακαλύπτουμε κάθε τόσο ότι έχουμε "κενό ανταγωνιστικότητας", αντί να παρατηρούμε με λύπη ότι όσοι μαθητές πετυχαίνουν υψηλές επιδόσεις πηγαίνουν να σπουδάσουν σε στρατιωτικές και αστυνομικές σχολές. Μα ως πότε νέοι και νέες που θα μπορούσαν να διαπρέψουν στην επιστημονική έρευνα καταλήγουν στο στρατό και στην αστυνομία; Γιατί το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να τους διοχετεύσει σε πανεπιστημιακές σπουδές με ζήτηση στην αγορά; Αδυνατώ να το καταλάβω. Αν γράφεις 20 στα μαθηματικά μπορείς ή να γίνεις μπάτσος ή να πας να σπουδάσεις στο εξωτερικό μια επιστήμη. Κάθε άλλη επιλογή οδηγεί στην ανεργία.
Πιστεύω πως η νοοτροπία του κράτους είναι εγκληματική και σε λίγα χρόνια θα φανεί πιο έντονα το λάθος που διαπράχτηκε. Η συμβουλή μου προς γονείς είναι να ωθήσουν τα παιδιά τους προς επαγγέλματα με ζήτηση. Ας γίνει κάποιος ηλεκτρολόγος, ψυκτικός, υδραυλικός, καυστηρατζής. Αν θέλουν σώνει και καλά πανεπιστημιακά πτυχία, ας στείλουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό να σπουδάσουν κάτι που θα τους χρησιμέψει στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
Πρέπει ο κόσμος να γυρίσει την πλάτη του στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Να μην μπαίνουν φοιτητές στις θεωρητικές σχολές.
Να ρημάξουν.

Τα κολπάκια του ΑΣΕΠ

2010-01-27T23:32:00.000+02:00

Δεν έχω κάτι με τον ΑΣΕΠ. Τον προτιμώ.
Είναι γνωστό, ο ΑΣΕΠ είναι α-δι-ά-βλη-τος.
Περνάς με την αξία σου, με το σπαθί σου.
Αν δεν περάσεις όμως... είσαι ανάξιος;
Αυτό προσπαθούν να σε πείσουν. Ότι δεν αξίζεις. Κάθονται χρόνια και χρόνια συνάδελφοί μου και προσπαθούν να βρουν τι έφταιξε και δεν έγραψαν ειδική διδακτική σε παιδαγωγικά. Βγαίνοντας από τα εξεταστικά κέντρα αναρωτιούνται πού στο διάολο βρίσκεται η απάντηση στις ερωτήσεις που έπεσαν στο γνωστικό αντικείμενο. Η δυσκολία των θεμάτων μετακυλίει την ευθύνη της αποτυχίας / ανεργίας στους εκπαιδευτικούς. "Το πρόβλημα της ανεργίας σου δεν είναι δα και κοινωνικό ζήτημα. Είναι συνέπεια της αποτυχίας σου να διαβάσεις αρκετά", σου λένε.
Θα δημιουργούσε όντως αμηχανία το να γράφουν όλοι κοντά στο άριστα. Θα δημιουργούσε την αίσθηση ότι όλοι είναι άξιοι, ότι κόβονται στις λεπτομέρειες, ότι αυτό είναι αδικία. Θα προκαλούσε δίκαιες διαμαρτυρίες, γιατί εδώ και χρόνια ανοίγουν πανεπιστημιακά τμήματα που παράγουν εκπαιδευτικούς στο 15πλάσιο των πραγματικών αναγκών. Τα δύσκολα θέματα και ο βαθμολογικός αποδεκατισμός των υποψηφίων είναι η λύση στο πρόβλημα. Το υπουργείο που έδωσε σε τόσες χιλιάδες εκπαιδευτικούς πτυχίο, που τους αναγνώρισε ως επιστήμονες, τους υποβάλλει σε ένα διαγωνισμό που απαξιώνει τις σπουδές τους.
Ο βαθμολογικός αποδεκατισμός των υποψηφίων χαλάει και την εικόνα τους. Τους παρουσιάζει ως ανίκανους για την εκπαίδευση και επομένως τους στερεί την αλληλεγγύη της υπόλοιπης κοινωνίας. Ποιος θα υποστήριζε τα επαγγελματικά δικαιώματα κάποιων επιστημόνων που δεν μπορούν να αποδείξουν την αξία τους;
(Αν όντως δεν αξίζουν οι εκπαιδευτικοί, όμως, θα έπρεπε να απαξιωθούν και τα ελληνικά πανεπιστήμια που τους παράγουν.)
Είναι όμως αλήθεια ότι δεν αξίζουν οι εκπαιδευτικοί;
Πιστεύετε ότι οι διορισμένοι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να είναι ανάμεσα στους διοριστέους, αν έδιναν ΑΣΕΠ;
Ούτε κατά διάνοια.
Ο ΑΣΕΠ είναι ένα φιλτράρισμα που έχει σκοπό όχι να ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι, αλλά να δημιουργεί την ήρα και το στάρι. Κάπου εκεί ενδιάμεσα χωράνε και τα δεκάδες φροντιστήρια υποψηφίων που έχουν στήσει επικερδέστατη φάμπρικα.
Πιστεύω πως ο αποτυχημένος είναι το ίδιο το υπουργείο Παιδείας και η δημόσια εκπαίδευση.
Δε χρειάζεται να προσπαθήσω πολύ: όλοι (σχεδόν) στέλνουν τα παιδιά τους φροντιστήριο. Τα φροντιστήρια τα στελεχώνουν αδιόριστοι εκπαιδευτικοί. Αυτοί που το υπουργείο δε θεωρεί άξιους να προσληφθούν! Αυτούς εμπιστεύονται οι γονείς. Πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μην κάνεις το συνειρμό. Κάτι δεν πάει καλά, έτσι;

Προσυπογράφω

2010-01-27T02:01:00.002+02:00

Έχει δίκιο.
(Το 2004 ήμουν κατά των Ολυμπιακών. Όχι, δεν είδα ούτε από την τηλεόραση. Όχι, δεν ένιωσα καμία ανάταση, μόνο κάποια σωματική αντίδραση στην ενόχληση.)

Ή εγώ είμαι εθνικιστής ή αυτός

2010-01-26T16:44:00.002+02:00

Η επιλογή του Κέδρου να μεταφράσει το βιβλίο "Πολλές ζωές στη Σμύρνη" του τούρκου συγγραφέα Μεχμέτ Τζοράλ στα ελληνικά ήταν καλή, αν κανείς θέλει να δει μερικά τουρκικά εθνικιστικά κλισέ για τους Έλληνες και κακή, αν κάποιος έχει σκυλοβαρεθεί την εθνικιστική βλακεία που μας περιτριγυρίζει. Κρίμα, γιατί έχοντας γνωρίσει συγγραφείς ανοιχτόμυαλους όπως ο Αζίζ Νεσίν, ο Ναζίμ Χικμέτ και ο σύγχρονος Ορχάν Παμούκ με τον Τζοράλ πέφτουμε με τα μούτρα στην εθνικιστική μαυρίλα.
Ο συγγραφέας, αγνοώντας ιστορία, βάζει τον Κολοκοτρώνη να πιλοτάρει το πλοίο του (πάλι καλά που δεν τον έβαλε να πετάει με ελικόπτερο πάνω από το Ναβαρίνο) και να θριαμβολογεί για τη νίκη των ευρωπαϊκών δυνάμεων στη ναυμαχία του Ναβαρίνου. Δείχνοντας άγνοια της ιστορίας βάζει τον ήρωα να μιλά για ...ελληνικό βασίλειο εν έτει 1827!

Να που βρήκαν τον μπελά τους. Το 1827 θα γραφτεί στα βιβλία της Ιστορίας ως η ημερομηνία που το ελληνικό βασίλειο προσχώρησε ως ανεξάρτητο κράτος στην οικογένεια των εθνών. (σελ. 106)

Παραπάνω, ανακατεύοντας σοβινισμό και εθνικισμό βάζει τον Κολοκοτρώνη να παραδέχεται ότι οι Έλληνες είναι σε μεγάλο βαθμό τουρκόσποροι, αφού οι Τούρκοι είχαν πολλές Ελληνίδες στα χαρέμια και τους έσπερναν παιδιά:

"Αυτά τα χέρια δε θα πιάσουνε όπλο, Κώστα.", μου είχε πει ο Κολοκοτρώνης (σελ. 104) [...] Έχεις μαύρα μαλλιά και μαύρα μάτια όπως κι εγώ, είσαι ένας νησιώτης λεβέντης. Θα υπάρχει χωρίς αμφιβολία τούρκικο σπέρμα και στη δική σου οικογένεια! Τι τα θες, πρέπει να μάθουμε να μη ντρεπόμαστε γι' αυτό. Ούτε ένα, ούτε δύο,σχεδόν τετρακόσια χρόνια κράτησε, Κώστα, τούτη η σκλαβιά. Θέλοντας και μη ανακατωθήκαμε. Είναι πιο δύσκολο Έλληνας να ερωτευτεί Τουρκάλα, αλλά είναι πάμπολλοι οι Τούρκοι που γέμισαν το χαρέμι τους με τις ολόδροσες κοπέλες μας κι έσπειραν αμέτρητα παιδιά μαζί τους. (σελ. 105)

Στη συνέχεια, αφού, όπως είδαμε πριν, παραδέχεται τι_γαμιάδες_που'ναι_οι_Τούρκοι, ο Κολοκοτρώνης αναγνωρίζει ότι είναι ατρόμητοι και παλικάρια που προκαλούν τρόμο κι ότι μόνο με τη διπλωματία και τη βοήθεια των μεγάλων Δυνάμεων θα μπορέσουν να τους νικήσουν:

Ορίστε... σκότωσες τον πρώτο σου Τούρκο... Είδες όμως τι έγινε; Οι αθεόφοβοι βγάζουν γλώσσα ακόμα κι όταν πεθαίνουν, κυριαρχούν κι είναι γενναίοι μέχρι που σου παγώνουν το αίμα... Ακόμα και την ώρα που πεθαίνουν σε εξευτελίζουν... (σελ. 109) Γι' αυτό, Κώστα, αν θέλουμε να σβήσουμε τον Τούρκο από την Ιστορία, αν θέλουμε να επανιδρύσουμε την αυτοκρατορία των Ελλήνων πάνω στα εδάφη της, πιο πολύ από πολεμιστές χρειαζόμαστε δυνατά μυαλά, χρήμα και διπλωματικές σχέσεις. Αυτούς δεν μπορείς να τους νικήσεις με τη σωματική ρώμη. Μπορεί να το επιτύχουμε μόνο αν πέσουμε πάνω τους από κοινού με τις δυνάμεις που κυριαρχούν στον κόσμο. (σελ. 109-110)

Δε θα μπορούσε να λείπει βέβαια και η αντισημιτική φιτιλιά: οι Εβραίοι Ρότσιλντ διαχειρίζονται τα χρήματα που μαζεύουν οι Ρωμιοί για την Μεγάλη Ιδέα και ο ήρωάς μας εργάζεται για αυτούς:

Ένα μεγάλο μέρος από τα χρήματα που συγκεντρώνονταν μεταξύ των Ρωμιών της Μικρασίας και αποστέλλονταν στη μητέρα πατρίδα για το ίδρυμα Μεγάλη Ελλάς το αξιοποιούσε η τράπεζα Ρότσιλντ στο Παρίσι. Ήταν απίστευτη η ισχύς που είχε σ' ολόκληρο τον κόσμο αυτή η εβραϊκή οικογένεια, μέσα από τη διαχείριση των οικονομικών της πόρων. (σελ. 124). [...] Παρακολουθούσα με μεγάλη προσοχή τις εξελίξεις, από το γραφείο μου στο Μπακού, στέλνοντας συνεχώς αναφορές με τις παρατηρήσεις μου στους Ρότσιλντ και κάνοντας προτάσεις. (σελ. 135)

Οι Έλληνες παρουσιάζονται ως μία συνεχής απειλή. Όσοι ζουν στη Μικρασία και στον Πόντο οργανώνονται σε επαναστατικές ομάδες και κυριεύουν επιχειρηματικά τη χώρα:

"Για να αλώσουμε το φρούριο από μέσα έπρεπε πρώτα να αποκτήσουμε οικονομική κυριαρχία [...] η Ρωμιοσύνη συσσώρευε πλούτο και εξαπλωνόταν κατά κύματα μέσα στην οθωμανική επικράτεια, καθώς εμφανίζονταν νέοι τομείς εργασίας και κέρδους" (σελ. 168).

Νιώθεις πως το βιβλίο το γράφει το χέρι ενός Τούρκου εθνικιστή που θέλει να δικαιώσει το διωγμό των Ελλήνων.

Αν κάποιος συνεχίσει την ανάγνωση μέχρι το τέλος με την ελπίδα ότι θα δοθεί μία συμφιλιωτική ολοκλήρωση στην αφήγηση, έχει κάνει λάθος. Ο ήρωας, τα πρόσωπα που μιλούν μαζί του, όλοι μοιάζουν σαν μαριονέτες που αναμασούν τα κλισέ του τουρκικού εθνικισμού στην πιο ακραία και φανατισμένη μορφή του. Όταν πατά ο ελληνικός στρατός το πόδι του στη Σμύρνη, ένας Άγγλος λεβαντίνος λέει στον ήρωα:

"...οι Τούρκοι μάς συμπεριφέρθηκαν με σωστό και δίκαιο τρόπο. Αλλά ούτε και τους άλλους είδαμε, τους Ρωμιούς και τους Αρμένιους, να διοικούνται διαφορετικά." (σελ. 220)

Με λίγα λόγια, οι αιμοδιψείς βάρβαροι Έλληνες φταίνε για τον πόλεμο, ενώ οι καλοί Τούρκοι επί 500 χρόνια φέρονταν με το σεις και με το σας στους υπηκόους τους! Όταν η Σμύρνη πέφτει στα χέρια των Τούρκων, το 1922, οι Έλληνες στρατιώτες που προσπαθούν να ξεφύγουν παρουσιάζονται σαν ψυχοπαθείς φονιάδες και πλιατσικολόγοι.

"Αυτοί που έφευγαν, μέσα στον πανικό, έκαιγαν και χαλούσαν ό,τι έβρισκαν στο δρόμο τους. Λεηλασίες, βιασμοί, εγκλήματα, έπρεπε να θωρηθούν συνηθισμένα γεγονότα! [...] Ένας από αυτούς άνοιξε το γιακά της χλαίνης του κι έδειξε ένα ματωμένο κολιέ από μελανούς βόλους σε παράξενο σχήμα: -Έι γέρο, φαίνεσαι για πλούσιος... Μπορώ να σου πουλήσω φτηνά αυτό το σπάνιο κομμάτι. Το έφτιαξα από τις ρώγες των γυναικών που βίαζα σε όλο το δρόμο!" (σελ. 270) "...ξεκοίλιασα με τη μία πολλά μωρά από τις έγκυες γυναίκες που τις πετούσαν οι σύντροφοί μου στον αέρα! [...] "Κάποιος άλλος κουβαλούσε στη ράχη, εκτός από τον εξοπλισμό του, έναν αρκετά μεγάλο μπόγο. [...] εξείχε η χρυσή κορνίζα ενός καθρέφτη και φαίνονταν οι άκρες κάποιων ασημικών. [...] αναρωτιόμουν πώς κατάφερε με τόσο βάρος να κάνει περίπου εννιακόσια χιλιόμετρα σε μια βδομάδα μπροστά από το στρατό του Κεμάλ... (σελ. 271).

Ο τουρκικός στρατός βέβαια μοιάζει πιο άκακος και από γκρουπ τουριστών που έφτασε στη Σμύρνη για να παραθερίσει:

"Ο τουρκικός στρατός μπαίνει από τρεις μεριές στην πόλη και παίρνει την κατάσταση στα χέρια, χωρίς να δημιουργηθούν μεγάλες συγκρούσεις. Εξασφαλίζεται η τάξη." (σελ. 287).

Ακόμα και για την πυργκαγιά της Σμύρνης οι φταίχτες είναι άλλοι, οι Αρμένιοι:

"είχαν προβάλει μεγάλη αντίσταση στον τουρκικό στρατό. Τους πυροβολούσαν και πετούσαν βόμβες. Λεγόταν ότι κάθε σπίτι εδώ ήταν σαν μπαρουταποθήκη. Επίσης σε πολλά σπιτια υπήρχαν μπιτόνια γεμάτα βενζίνη." (σελ. 297).

Μία σύνοψη του βιβλίου: οι Τούρκοι ήταν ατρόμητοι και δίκαιοι κυβερνήτες μίας αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες, ένας λαός μπασταρδεμένος με τούρκικο αίμα, ξεσηκώθηκε και νίκησε μόνο χάρη στη βοήθεια όλων των ευρωπαϊκών δυνάμεων μαζί. Μόνο έτσι μπορούσε να νικηθεί η ατρόμητη αυτοκρατορία. Στη Μικρασία οι Έλληνες από χρόνια ετοίμαζαν την εισβολή, αναπτύσσοντας οικονομικές δραστηριότητες με εβραϊκές πλάτες. Τα τρία χρόνια της κατοχής έδειξαν απίστευτη βαρβαρότητα που κορυφώθηκε με τις πυρκαγιές, τις λεηλασίες, τις εκτελέσεις αμάχων, τους βιασμούς. Ο τουρκικός στρατός όμως, φέρθηκε ευγενικά στον εχθρό. Μπήκε πολιτισμένα στη Σμύρνη και σεβάστηκε τους κατοίκους της. Η φωτιά ξεκίνησε από τους Αρμένιους.

Μόλις έκλεισα το βιβλίο είχα την αίσθηση ότι διάβασα το βιβλίο ενός Τούρκου φασίστα. Πώς όμως επέλεξαν από τον Κέδρο να το μεταφράσουν; Υποψιασμένος γύρισα στη σελίδα της ταυτότητας του βιβλίου, όπου αναφέρεται: "Η μετάφραση πραγματοποιήθηκε με την επιχορήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού της Τουρκίας." Τότε κατάλαβα: πολιτισμός για το υπουργείο της γειτονικής μας χώρας είναι η εξαγωγή των τουρκικών εθνικών μύθων στην πιο σκληρή, άκαμπτη, μισαλλόδοξη, φασιστική τους μορφή. Να τους δοθεί αμέσως το βραβείο Ιπεκτσί, το Νόμπελ Ειρήνης!

Μετά την ανάγνωση του βιβλίου και μετά την εν θερμώ σύνταξη αυτής της ανάρτησης διάβασα μία συνέντευξη του Τζοράλ στην Ελευθεροτυπία. Παρουσιάζεται σαν ειρηνιστής, σα να συγκρούεται με τον εθνικισμό. Στη συνέντευξη έμοιαζαν να μην έχουν διαβάσει το βιβλίο του. Ούτε μία ερώτηση δε γίνεται για το περιεχόμενο που σε μερικά σημεία μοιάζει να αναμασά τουρκικούς εθνικιστικούς μύθους. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα αποσπάσματα και νομίζω ότι δεν είναι δική μου ιδέα: είμαι σίγουρος ότι ο τύπος είναι τελειωμένο εθνίκι. Η απορία μου είναι γιατί κάποιοι Έλληνες αποδείχτηκαν τόσο χαϊβάνια και μετέφρασαν αυτό το σκουπίδι.

Εβραίοι, όλη η αλήθεια

2010-01-25T16:37:00.003+02:00

Sigmund Freud, Lou Reed, Albert Einstein, Spinoza, Karl Marx, Franz Kafka, Jacques Derrida, Noam Chomsky, Henri Bergson, Allen Ginsberg, Rosa Luxembourg, Karl Popper, Marc Chagall, Erich Fromm, Gary Kasparov, Woody Allen, Max Horkheimer, Rene Goscinny, Walter Benjamin, Georges Perec, Primo Levi, Isaac Asimov, Edmund Husserl, Emmanuel Levinas, Ernst Kassirer, Leon Blum, Martin Buber, Emile Durkheim, Gyorgy Lucacs, Isaac Bashevis Singer, Natalie Portman, L. L. Zamenhof, Marcel Proust, Andre Citroen, Eric Hobsbawm, Ilya Ehrenburg, Ρόζα Εσκενάζυ...

Μπορείτε να φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς Λου Ριντ, χωρίς Σιτροέν, χωρίς τις ταινίες του Γούντι Άλλεν, χωρίς τις ζωγραφιές του Σαγκάλ, χωρίς τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας του Ασίμοφ, χωρίς τις θεωρίες του Τσόμσκι στη σύνταξη, χωρίς τον φροϊδισμό, χωρίς το μαρξισμό, χωρίς τον Αστερίξ, χωρίς τη φωνή της Ρόζας Εσκενάζυ και χωρίς το Ριφιφί και το Ποτέ την Κυριακή του Ντασέν; Αυτό ήταν το όνειρο του Χίτλερ και των ναζί.

Εγώ ας "τρουπώσω..."

2010-01-24T13:28:00.004+02:00

Διάβασα στον Πρέζα Τι-βι:

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο άγαλμα Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη πραγματοποίησαν το μεσημέρι αναπληρωτές και ωρομίσθιοι καθηγητές.
Με πανό και συνθήματα, όπως «Μισή δουλειά, μισή ζωή» οι διαδηλωτές ζήτησαν να μη γίνει αλλαγή στο σύστημα διορισμών μέχρι να γίνουν μόνιμοι όσοι βρίσκονται στους πίνακες προϋπηρεσίας.
Βασικά επίσης αιτήματα των διαδηλωτών είναι η κατάργηση του θεσμού των ωρομίσθιων και ο διορισμός μόνιμων εκπαιδευτικών για τη κάλυψη κενών.

Καταλάβατε;

Το πρόβλημα των ανθρώπων είναι μήπως δε διοριστούν οι ίδιοι! Αγωνία για την εκπαίδευση; Αγωνία για τις δεκάδες χιλιάδες συναδέλφων του κλάδου που ετεροαπασχολούνται; Μπααα...! Το ζητούμενο είναι να διοριστώ ΕΓΩ, αδερφέ. Οι άλλοι ας κόψουν το λαιμό τους. Και -βέβαια- όταν έρθει η ώρα για εξετάσεις, για πανελλαδικές, θα τους δεις να απεργούν για να εκβιάσουν το κράτος να τους διορίσει. Πιστεύετε ότι θα νοιαστούν για τα παιδιά του κόσμου που αγωνιούν να δώσουν εξετάσεις; Κολοκύθια. Στην αρχή δέχτηκαν να δουλεύουν υπό το εξευτελιστικό καθεστώς του ωρομίσθιου και τώρα διαμαρτύρονται για την κατάστασή τους. Μην περιμένετε να έρθει λύση στα προβλήματα των εκπαιδευτικών από τους εκπαιδευτικούς. Οι διορισμένοι -δικαίως- στη νιρβάνα τους, οι αναπληρωτές, ωρομίσθιοι να συνδέουν το συνδικαλισμό με το προσωπικό τους πρόβλημα "πότε θα γίνω μόνιμος;" και όλοι οι άλλοι το μακρύ τους και το κοντό τους.
Έπεται βαθυστόχαστη ανάλυση. Μεσοβδόμαδα, όμως. :)

Μακεδονικό 13

2010-01-24T12:19:00.002+02:00

Ας έρθουμε στη θέση των Μακεδόνων. Έχουν μεγαλώσει με αυτήν την εθνική συνείδηση. Έχουν συγκρουστεί με τόσο πάθος για χρόνια με την Ελλάδα. Η επιμονή μας να τους αλλάξουμε το όνομα τούς έχει προσκολλήσει ακόμα πιο γερά στη μακεδονική ταυτότητα. Αν εσείς ήσασταν Μακεδόνες, αν αγαπούσατε την πατρίδα και αυτό που θεωρείτε μακεδονικό έθνος, θα δεχόσασταν να αλλάξετε το όνομά του επειδή κάποιος άλλος προσπαθεί να σας το επιβάλει; Είναι τελείως παράλογο και ηλίθιο να πιστεύουμε ότι η μακεδονική συνείδηση θα αλλάξει από μία κυβερνητική απόφαση και ότι ο μακεδονικός λαός θα συναινέσει σε αυτό. Εμείς οι ίδιοι ζήσαμε έντονα την άρνηση της ελληνικότητας από ξένους: ο Φαλμεράυερ αμφισβήτησε την καταγωγή των Νεοελλήνων από τους αρχαίους και το αποτέλεσμα ήταν όλη η λαογραφική επιστήμη μας αναπτύχθηκε με σκοπό να υπερασπιστεί την αρχαιοελληνική καταγωγή μας. Έχουμε ζήσει την άρνηση της εθνικής μας ταυτότητας και δεν την αποδεχτήκαμε, γιατί λοιπόν πιστεύουμε ότι ένας άλλος λαός θα το δεχτεί, απλά και μόνο επειδή εμείς το λέμε;

Μακεδονικό 12

2010-01-23T12:17:00.001+02:00

Ας υποθέσουμε ότι οι Μακεδόνες αλλάζουν το όνομα του κράτους τους και του έθνους τους.

Υπάρχει περίπτωση να ξεχάσουν τους πρόσφυγες από την ελληνική Μακεδονία;
Υπάρχει περίπτωση να ξεχάσουν ότι τα περισσότερα χωριά, βουνά και ποτάμια (Νεβέσκα, Βοδενά, Μπίστριτσα, Τσέρεβο, Κούκους, Λέριν, Γκόρεντσι) της ελληνικής Μακεδονίας είχαν σλαβικά ονόματα και πλειοψηφία σλαβόφωνων κατοίκων πριν περιέλθουν στο ελληνικό κράτος;
Υπάρχει περίπτωση οι Έλληνες πολίτες που δηλώνουν Μακεδόνες να πάψουν να δηλώνουν ότι ανήκουν σε μία εθνότητα (Βαρδαριανή, Φυρομική, Σκοπιανή) διαφορετική από την ελληνική;
Υπάρχει περίπτωση να πάψουν να μιλιούνται οι σλαβικές διάλεκτοι στην ελληνική Μακεδονία; Η αλλαγή του ονόματος δεν πρόκειται να αλλάξει όσα έγιναν και όσα υπάρχουν. Όσα θλιβερά έγιναν και μας χωρίζουν μπορούν να θεραπευτούν μόνο με αμοιβαία προσέγγιση και όχι με μετονομασίες. Η μετονομασία παραπέμπει στη σοφή παροιμία: «άλλαξε ο Μανολιός και έβαλε το φέσι αλλιώς».

Φουντώνει ο αντισημιτισμός

2010-01-22T13:54:00.002+02:00

Δεν είναι μόνο τα αντισημιτικά αισθήματα πολλών ανθρώπων στην Ελλάδα. Είναι και οι ενέργειες. Η συναγωγή Ετς Χαϊμ των Χανίων έγινε στόχος εμπρησμού για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες. Αυτή τη φορά τα "καταφέραν" καλύτερα, αφού η φωτιά προκάλεσε ανυπολόγιστες ζημιές, ειδικά στη συλλογή 2.500 σπανίων βιβλίων. Περισσότερα στο μπλογκ του Αμπραβανέλ.

Μακεδονικό 11

2010-01-22T12:15:00.001+02:00

Όσοι υποστηρίζουν την συνταγματική ονομασία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, είναι προδότες.

Έχουμε χορτάσει από κατηγορίες που προσπαθούν να μας απομονώσουν και να μας στερήσουν την ελευθερία του λόγου. Το στερεότυπο του προδότη είναι το προσφιλές καταφύγιο των ελληνοβλαβών ακροδεξιών, που φοβούνται το διάλογο. Εμείς δε φοβόμαστε το διάλογο. Μας ενοχλεί η δράση των ακροδεξιών στην πολιτική της χώρας και επειδή θα υποστούμε τα επίχειρα της ακραίας πολιτικής μας και επειδή χρόνια πληρώνουμε την μακεδονοποίηση της εξωτερικής μας πολιτικής, θέλουμε η χώρα να αλλάξει κατεύθυνση και να πάψει να εγκλωβίζεται σε εθνικιστικά αδιέξοδα.

Ας βάλουμε ένα τέλος στην εγχώρια εκμετάλλευση του μακεδονικού. Όλοι οι πολιτικοί βάζουν στην ατζέντα τους το θέμα της Μακεδονίας. Όλοι κερδίζουν ψήφους από αυτό, εκμεταλλευόμενοι την ευαισθησία πολλών σε αυτό το θέμα και αποπροσανατολιζόμαστε. Τα φλέγοντα θέματα για την Ελλάδα δεν είναι η εθνικότητα του Βουκεφάλα, ας πάψουμε να ψηφίζουμε με κριτήριο την μακεδονοφροσύνη του καθενός.

Το όνομα Μακεδονία έχει παγιωθεί. Όλος ο κόσμος ξέρει τη γείτονα με αυτό το όνομα. Ακόμα και με σύνθετη ονομασία, όλος ο κόσμος θα τη γνωρίζει ως Μακεδονία. Το να αλλάξει εντελώς όνομα είναι απίθανο. Η ελληνική επιμονή έχει ως αποτέλεσμα να εντείνει την αδιαλλαξία των απέναντι. Δεν πρόκειται να δείξουν υποχωρητικότητα απλώς επειδή εμείς είμαστε αδιάλλακτοι. Το πείσμα μας στην αλλαγή του ονόματος δεν οδηγεί πουθενά, η κατάσταση θα παραμένει το ίδιο βαλτωμένη όσο όλα τα χρόνια μετά το 1991.

Η δεύτερη φορά που δεν Τον αρνήθηκα

2010-01-22T02:56:00.003+02:00

Ακολουθώ αντίστροφη πορεία από τον Πέτρο. Ενώ δεν πιστεύω στη μεταφυσική, τείνω να δηλώνω Χριστιανός. Την πρώτη φορά ήταν στο στρατό (είπαμε να είμαστε σκεπτικιστές, όχι μαλάκες) και τη δεύτερη φορά στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Μιλούσα με έναν Μακεδόνα για την μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα. Ήθελα να του εξηγήσω ότι δεν είναι και τόσοι πολλοί οι εθνικά Μακεδόνες, καθώς και ότι μερικοί απόγονοι Σλάβων προτίμησαν να θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες, όχι Μακεδόνες, όχι Βουλγάρους. Με αυτόν τον τρόπο θέλησα να του μεταφέρω την άποψη ότι η εθνική ταυτότητα είναι μία κοινωνική κατασκευή κι όχι κάτι που εξαρτάται από τα γονίδια, το dna καθώς και ότι οι εθνικά Μακεδόνες της ελληνικής Μακεδονίας δεν είναι και τόσοι πολλοί. Του έφερα ως παράδειγμα τους Αρβανίτες. Του είπα ότι οι πρόγονοί μου ήταν Αλβανοί που ήρθαν στην Ελλάδα πριν από 700 χρόνια και ότι κανένας μας δε θεωρεί τον εαυτό του εθνικά Αλβανό, αλλά Έλληνα. Εκείνος έδειξε να σαστίζει λίγο και έκπληκτος με ρώτησε: "δηλαδή είσαι μουσουλμάνος;" Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που δεν Τον αρνήθηκα. Είπα χωρίς δισταγμό ότι είμαι Χριστιανός και κείνος ανακουφισμένος άρχισε να μου εξηγεί (λες και ήμουν Αλβανός) ότι δεν έχει τίποτα με τους Αλβανούς της Αλβανίας, ότι είναι καλοί άνθρωποι, πολιτισμένοι, αλλά ότι αυτοί που ζούνε στην Μακεδονία είναι οπισθοδρομικοί, φανατικοί, ισλαμιστές.
Τελικά σε έναν κόσμο που προσδιορίζεται με αυστηρά εθνικά κριτήρια πρέπει να θυσιάζεις την ακρίβεια στο βωμό της σαφήνειας: ανήκεις σε ένα έθνος, εσύ και οι πρόγονοι και οι απόγονοί σου, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν. Είμαι σίγουρος πως ο Μπόρις άρχισε να μου εξηγεί ότι δεν έχει κάτι με τους Αλβανούς, επειδή του είπα ότι έχω κάποια μακρινή σχέση με αυτούς ως Αρβανίτης.
Το δεύτερο συμπέρασμά μου ήταν πως το πιο ισχυρό στοιχείο της Μακεδονικής ταυτότητας είναι η θρησκεία (και η γλώσσα) παρά η ιστορία. Δεν παίζουν ρόλο ο Σαμουήλ, ο Μεγαλέξαντρος. Σημασία έχει να είσαι ορθόδοξος. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που είδα ένα αλλοπρόσαλλο γκράφιτι: orthodox skinheads. Ήξερα τους σκίνχεντ ως ναζί, εθνίκια, φασιστόμουτρα, όχι όμως ως ορθόδοξους. Σε μια χώρα όπου οι αντιτιθέμενες εθνότητες (Αλβανοί και Τούρκοι από τη μια, Μακεδόνες από την άλλη) ανήκουν σε δύο διαφορετικές θρησκείες, είναι αναμενόμενο να έχει μείζονα ρόλο η θρησκεία στην εθνική ταυτότητα. Χαρακτηριστικό είναι πως οι Μακεδόνες επέλεξαν συμβολικά για τη νέα χιλιετία να χτίσουν έναν τεράστιο σταυρό στο βουνό Βόντνο, ώστε να δεσπόζει πάνω από τα Σκόπια.

Μακεδονικό 10

2010-01-21T12:12:00.001+02:00

Η γλώσσα των σκοπιανών είναι μία βουλγαρική (ή σερβική) διάλεκτος. Οι σκοπιανοί δεν έχουν γλώσσα.

Άλλο ένα ψευδοπρόβλημα. Ελβετοί (στην πλειοψηφία τους), Αυστριακοί και Γερμανοί μιλούν γερμανικά, αλλά δεν αμφισβητούμε τις διακριτές εθνικές τους ταυτότητες. Αμερικανοί, Καναδοί, Αυστραλοί, Άγγλοι, Ιρλανδοί μιλούν αγγλικά, αλλά θεωρούμε πως αποτελούν διαφορετικά έθνη. Οι Νορβηγοί και οι Δανοί μιλούν σχεδόν την ίδια γλώσσα, αλλά δεν μας πέρασε από το μυαλό να αμφισβητήσουμε την ύπαρξη της νορβηγικής γλώσσας και του νορβηγικού έθνους, το οποίο ανεξαρτητοποιήθηκε από το Βασίλειο της Δανίας στις αρχές του 20ου αι. Η μακεδονική γλώσσα ανήκει στο ίδιο γλωσσικό συνεχές με τη βουλγαρική, όμως από αυτό το διαλεκτικό συνεχές έχουν κωδικοποιηθεί δύο γλώσσες. Το ίδιο ακριβώς που συμβαίνει με τα γερμανικά. Από την Αυστρία μέχρι την Ολλανδία υπάρχει το ίδιο διαλεκτικό συνεχές από το οποίο έχουν προκύψει δύο επίσημες γλώσσες, η Ολλανδική και η Γερμανική. Δεν επικαλεστήκαμε ποτέ τις συγγένειες των δύο αυτών γλωσσών ώστε να αμφισβητήσουμε την ύπαρξη της μίας από αυτές.

Μακεδονικό 9

2010-01-20T12:08:00.002+02:00

Οι σκοπιανοί είναι εθνικιστές και το να δεχτούμε την ονομασία τους θα τους κάνει να θέλουν κι άλλα.

Άλλο ένα λάθος• τα εθνικιστικά κόμματα και η εθνικιστική ατζέντα στη μακεδονική πολιτική συντηρούνται από την ελληνική αδιαλλαξία και το αντίστροφο. Αν αναγνωρίζαμε το αυτονόητο δικαίωμα των Μακεδόνων να ονομάζονται όπως αυτοί επιθυμούν, θα αποδυναμώνονταν οι ακραίοι εθνικιστές και στις δύο χώρες. Η εκμετάλλευση του μακεδονικού ζητήματος ενισχύει και τους έλληνες ακραίους εθνικιστές. Είναι γνωστές οι διαδηλώσεις μίσους από χρυσαυγίτες σε σλαβόφωνα χωριά της ελληνικής Μακεδονίας. Θέλουμε φανατικούς και πολεμοχαρείς στο τιμόνι της χώρας; Ποιος μπορεί να κυβερνήσει, ένας αφιονισμένος φανατικός που παραληρεί ή ένας ρεαλιστής; Η επίλυση του μακεδονικού θα στερήσει από τους ακροδεξιούς ένα ισχυρό θέμα της ατζέντας τους, καθώς αποκλείεται να επιβεβαιωθούν οι κινδυνολογίες τους. Το να εμπιστευόμαστε την πολιτική μας σε ακραίους εθνικιστές είναι αυτοκτονία, το είδαμε ήδη στην περίπτωση της Σερβίας. Αναγνωρίζοντας το συνταγματικό όνομα μίας χώρας δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε τη δική τους ερμηνεία της ιστορίας. Είναι άλλο πράγμα το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και άλλο πράγμα η ιστορική συνείδηση.

Μακεδονικό 8

2010-01-19T12:05:00.003+02:00

Η Μακεδονία δεν είναι σε θέση από μόνη της να μας απειλήσει. Έχει πληθυσμό 2.000.000 από τα οποία μόνο 1.300.000 είναι Μακεδόνες. Οι υπόλοιποι είναι Αλβανοί, Τούρκοι, Ρομά κ.ά. Με τους ρυθμούς γεννητικότητας Αλβανών και Μακεδόνων η αναλογία γέρνει συνεχώς υπέρ των Αλβανών. Οι Αλβανοί πήραν τα όπλα για να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους το 2001 και το κράτος κλονίστηκε από εμφύλιο πόλεμο. Ο στρατός της Μακεδονίας είναι εξολοκλήρου μισθοφορικός, δεν υπάρχει καν υποχρεωτική στράτευση και ο στρατιωτικός τους εξοπλισμός ανύπαρκτος. Η Βουλγαρία δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη μακεδονικού έθνους και μακεδονικής γλώσσας. Είναι δυνατόν να κινδυνολογούμε για τις πιθανότητες να χαθούν ελληνικά εδάφη; Είκοσι χρόνια τώρα οι Έλληνες τρομοκρατούνται από το φόβο της απώλειας της Μακεδονίας, φόβο που ήταν δικαιολογημένος το 1910, όχι όμως σήμερα. Ας πάψουμε να ζούμε με φόβους και ας αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με ρεαλισμό. Μόνο έτσι θα ωφεληθούμε από την πραγματικότητα.

Μακεδονικό 7

2010-01-18T12:04:00.000+02:00

Με το να συνεχίζουμε το πρόβλημα με τη Μακεδονία ουσιαστικά αποδυναμώνουμε την Ελλάδα. Έχουμε εμπλέξει τη διπλωματία μας σε έναν αγώνα που μας καταναλώνει τις δυνάμεις μας χωρίς να μας προσφέρει τίποτα, αντιθέτως δίνουμε σε τρίτους το δικαίωμα να μεσολαβούν συνεχώς στις σχέσεις μας με τη Μακεδονία. Αν απεμπλακούμε από το ζήτημα θα πάψουν να υπάρχουν αφορμές για παρεμβάσεις τρίτων. Αν κλείσουμε αυτό το μέτωπο κανείς δε θα μπορεί να εκμεταλλευτεί το θέμα της ονομασίας σα μια ελληνική αδυναμία. Είναι πολύ κακό για την διπλωματία της χώρας μας να διαμαρτυρόμαστε συνεχώς σε τρίτες χώρες επειδή συνάπτουν διπλωματικές σχέσεις με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας αναγνωρίζοντας το συνταγματικό της όνομα. Δεν μπορούμε να υπαγορεύσουμε σε άλλα κράτη τι στάση θα κρατήσουν στις σχέσεις τους με τη Μακεδονία.Επίσης δεν μπορούμε να ζητάμε από τους τρίτους να την αποκαλούν ΠΓΔΜ-FYROM και εμείς να επιμένουμε στο όνομα Σκόπια (πλήρες: Κρατίδιο των Σκοπίων). Αν η Μακεδονία είναι κρατίδιο, τότε τι να πούμε για την Κύπρο, τη Σλοβενία, τη Μάλτα, το Μαυροβούνιο, την Ανδόρα, το Μπρουνέι κλπ...

Τα εθν(ικιστ)ικά προσόντα

2010-01-17T22:47:00.000+02:00

Για την Αλεξάνδρα Ιωαννίδου έχει γίνει πολύς λόγος και πολλοί μπορούν να μάθουν από αυτή με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο. Το πιο πιθανό είναι να πέσουν πάνω σε κάποια μπλογκοσαβούρα ή στο άρθρο που υπογράφει ο ΙΟΣ. Θα επιμείνω στη μπλογκοσαβούρα που λέγεται Macedonia-Greece: το μόνο που κάνει είναι να συκοφαντεί την κα. Ιωαννίδου, της οποίας την εκλογή ως καθηγήτριας αποδίδει σε ανθελληνικό παρασκήνιο. Ως γνωστό οι εθνικιστές (λόγω IQ) δεν μπορούν να ξεπεράσουν το επίπεδο της συνωμοσιολογίας και της συκοφαντίας. Το εν λόγω άρθρο κατηγορεί τον Cristian Voss, επειδή αναφέρει τους "Σκοπιανούς" ως "Μακεδόνες" στα άρθρα και τα βιβλία του. Είναι λίγο δύσκολο να καταλάβει ο εθνοβλαβής τη δυσπρόφερτη για αυτόν λέξη ακαδημαϊκή ελευθερία και δε θα ασχοληθώ με την περίπτωση. Για την Ιωαννίδου δεν έχει να πει τίποτα. Τη συκοφαντεί ότι έδωσε απόρρητα έγγραφα του Υπ.Εξ. στον Ιό της Ελευθεροτυπίας -γνωστή γκεμπελική μέθοδος- ενώ με ψιλά γράμματα ισχυρίζεται "Ιδιαίτερα αποκαλυπτικοί είναι οι τίτλοι των επιστημονικών μελετών της που αναφέρονται στο βιογραφικό της"Πράγματι, το βιογραφικό της αποκαλύπτει ότι ...είναι σλαβολόγος! (Σπουδαία σαΐνια αυτά τα εθνίκια, "ξετρύπωσαν" το "δυσεύρετο" ανθελληνικό βιογράφικό της μέσω ...google!) Πουθενά στο βιογραφικό της δεν αναφέρεται ότι χαρακτηρίζει "μακεδονική" τη γλώσσα των σλαβόφωνων της Ελλάδας. Το αντίθετο: όλα τα άρθρα στο βιογραφικό της αναφέρονται σε "slavic dialects" - "σλαβικές διαλέκτους". Αυτή είναι άλλωστε η θέση της, την οποία αντιγράφω εδώ:

...όλες οι σλαβικές διάλεκτοι σε επικράτεια μη σλαβικών εθνικών κρατών θα ονομάζονται απλά και μόνο "σλαβικές". Πρόκειται ασφαλώς για μια σημαντική απόφαση, που αποκλείει τη χρήση των όρων "βουλγαρικά" ή και "σλαβομακεδονικά ιδιώματα" για τις σλαβικές διαλέκτους της ελληνικής Μακεδονίας και απελευθερώνει την επιστήμη από το φόβο του να εργάζεται για λογαριασμό ενός αθέμιτου και άκαιρου "γλωσσικού εθνικισμού" στις γειτονικές χώρες.

σελ. 96-97, Ιωαννίδου, Αλ., «Τα σλαβικά ιδιώματα στη Μακεδονία:Γλωσσολογικές προσεγγίσεις και πολιτικές αποκλίσεις», Ταυτότητες στη Μακεδονία, Β. Γούναρης (επιμ.), Εκδόσεις Παπαζήσης, σσ.89-101, Αθήνα 1997.

Σαπίλα, αμάθεια, βλακεία, φανατισμός. Δεν εξηγείται αλλιώς η λασπολογία, ο πόλεμος περιθωριοποίησης και στιγματισμού της επιστήμης που δε "συμμορφώνεται". Να υποθέσω ότι σε μία μελλοντική συγκυβέρνηση ΛάΟΣ και ΝΔ τα σχολικά βιβλία και τα πανεπιστήμια θα υποστούν ελληναράδικο ρεκτιφιέ κι ότι η ακαδημαϊκή ελευθερία θα αντικατασταθεί από πιστοποιητικά ελληναράδικων φρονημάτων;

Διαβάστε το σχετικό άρθρο του Κωστή Παπαϊωάννου με τίτλο: Ανθέλληνες, πατριώτες και ακαδημαϊκή ελευθερία.

Everything is OK (ελληνικοί υπότιτλοι)

2010-01-17T12:07:00.002+02:00

Μου ήρθε μέσω μέιλ και μου φάνηκε πολύ εμπνευσμένο και αστείο:

Φαληριώτισσα

2010-01-16T12:11:00.001+02:00

Σουρωμένος θα'ρθω πάλι
στην παλιά μας γειτονιά
να σου παίξω μπουζουκάκι
μ' όμορφη διπλοπενιά.

Θα 'ρθω για να σε ξυπνήσω,
Φαληριώτισσα γλυκιά,
με μπουζούκι, με κιθάρα
και με φίνο μπαγλαμά.

Κι αν τυχόν και δεν ξυπνήσεις
και μ' αρχίσεις τα παλιά,
θα μου την ραγίσεις πάλι
την καημένη μου καρδιά.

Κι όταν παίζει το μπουζούκι
δώσε βάση στην πενιά
για να θυμηθείς τα πρώτα,
Φαληριώτισσα γλυκιά.

Μακεδονικό 6

2010-01-16T12:01:00.004+02:00

(Οι φωτογραφίες είναι δώρο που μου έκανε ο μπλόγκερ του eggs.in.art, όταν είδε την ανάρτηση και απεικονίζουν μνημεία με τον ήλιο της Βεργίνας στη Μπίτολα. Ευχαριστώ.)

Με το να φερόμαστε εχθρικά στους Μακεδόνες ουσιαστικά τους στρέφουμε εναντίον μας και προσφέρουμε ένα καλό σύμμαχο στους Τούρκους. Δεν έχουμε κερδίσει τίποτε με την αδιαλλαξία. Αν σκεφτούμε ότι η Μακεδονία έχει προβλήματα με τη Βουλγαρία που δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη μακεδονικού έθνους και με τους Αλβανούς που ζητούν απόσχιση, τότε η αναγνώριση από μέρους της Ελλάδας θα ενισχύσει τη σταθερότητα του κράτους, θα αποτελέσει ανάσχεση στη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας και θα προσφέρει στην Ελλάδα ένα σύμμαχο. Θα απαλλαγούμε από μία εχθρική χώρα, θα απεμπλακεί η ελληνική διπλωματία από τη φθορά του ανώφελου "μακεδονικού" αγώνα στα διεθνή φόρα και θα χάσει η Τουρκία τα ερείσματα που έχει στο γειτονικό λαό προβαλλόμενη ως μόνη σύμμαχος χώρα. Η ελληνομακεδονική διένεξη στην πράξη δίνει στην Τουρκία την ευκαιρία να κερδίζει έδαφος στα Βαλκάνια σε βάρος της Ελλάδας. Είναι φυσιολογικό οι γεωπολιτικοί μας αντίπαλοι να εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες μας. Ο εθνικισμός είναι η αχίλλειος πτέρνα της Ελλάδας. Οι εθνικιστές είναι οι πραγματικοί προδότες.

ΥΓ: Ας μην ξεχνάμε ότι η αδιαλλαξία είναι αυτή που κάνει τους Μακεδόνες να βαφτίζουν τα αεροδρόμια, τις οδούς, τα δημόσια κτίρια με ονόματα προερχόμενα από την αρχαία μακεδονική ιστορία.

Ατανάς Τάλεβσκι

2010-01-15T22:11:00.004+02:00

Τον Ατανάς Τάλεβσκι (η Τάλεφσκι;) τον γνώρισα στο πρώτο μου ταξίδι στην Οχρίδα, το 2007. Είχα πολύ λίγο χρόνο διαθέσιμο για να γνωρίσω την πόλη και άρχισα να την περιδιαβαίνω στην τύχη και να φωτογραφίζω ό,τι προλάβαινα: σπίτια παραδοσιακά, αγάλματα, περαστικούς. Σε ένα στενοσόκακο συνάντησα τη γκαλερί του φωτογράφου Ατανάς Τάλεβσκι. Μπήκα μέσα για να δω τη δουλειά του. Ήταν εκεί ο ίδιος. Αν και ήταν Αύγουστος, φορούσε μακρυμάνικο και φαινόταν ασθενικός. Μιλούσε χαμηλόφωνα και έβηχε. Ίσως να ήταν από τότε άρρωστος. Μόλις φέτος έμαθα ότι πέθανε μέσα στο 2008. Οι πληροφορίες στο διαδίκτυο ήταν σκόρπιες και δεν μπόρεσα να μάθω πολλά, εκτός από το ότι δεν είχε συγγενείς και έτσι η τύχη του φωτογραφικού του αρχείου είναι αμφίβολη.
Σε μένα ήταν πολύ ευγενικός. Όταν έμαθε ότι είμαι Έλληνας, με πήγε να δω φωτογραφίες που είχε βγάλει όταν επισκέφτηκε την Ελλάδα. Μιας και δεν υπήρχαν άλλοι επισκέπτες, μου αφιέρωσε το χρόνο του. Μου έλεγε τον τίτλο κάθε φωτογραφίας και μου εξηγούσε. Σε μία από αυτές μου είπε μια ιστορία που έχω ξαναγράψει και που μου έχει μείνει αξέχαστη: στη φωτογραφία απεικονίζονταν παραδοσιακές κυψέλες που έμοιαζαν να έχουν στηθεί με πολλά καλάμια δεμένα μαζί. Στην κορφή οι μελισσοκόμοι έβαζαν κράνη του Α’ Παγκοσμίου πολέμου τα οποία μάζευαν από τα βουνά και τους κάμπους της χώρας που είχε γίνει θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων. Στη φωτογραφία άλλα κράνη είναι γαλλικά και άλλα γερμανικά. «Στη ζωή ήταν εχθροί» παρατήρησε ο Ατανάς. «Στο θάνατο όμως έγιναν φίλοι» συμπλήρωσε. Λίγες φορές έχω αισθανθεί τόσο ζωηρό και τόσο αληθινό το αντιπολεμικό μήνυμα που έδινε ένα έργο τέχνης.
Ήθελα σεβόμενος το καλλιτεχνικό έργο του φωτογράφου να μη δημοσιεύσω τη φωτογραφία. Τώρα που έμαθα για το θάνατό του και για την αμφίβολη τύχη του έργου του άλλαξα γνώμη και αποφάσισα να τη δημοσιεύσω (μόνο αυτή από όλες όσες αγόρασα), για να γνωρίσουν όσο περισσότεροι γίνεται το έργο του.

Μακεδονικό 5

2010-01-14T11:59:00.001+02:00

Αναγνωρίζοντας τους Σκοπιανούς ως Μακεδόνες, υπονομεύουμε την εδαφική μας ακεραιότητα και ίσως μια μέρα κάποια μεγάλη δύναμη να μας επιτεθεί για να μας αφαιρέσει εδάφη της ελληνικής Μακεδονίας.

Η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας είναι εξασφαλισμένη μέσα από την ισχυρή διπλωματική της θέση και το στρατό της και όχι μέσα από «ιστορικά δικαιώματα». Χιλιάδες χρόνια ιστορίας στη Μικρασία δεν "προφύλαξαν" τους Μικρασιάτες από την προσφυγιά. Η συμβολική θέση του Κοσόβου στη σερβική εθνική ιδεολογία δεν το προφύλαξε από το να γίνει μία ανεξάρτητη αλβανική χώρα. Η ιστορία και οι φαντασιοπληξίες των εθνικιστών δεν κερδίζουν μάχες.
Η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, έχει τον ισχυρότερο στρατό των Βαλκανίων και στην ελληνική Μακεδονία το 98% των κατοίκων είναι Έλληνες. Τι πιθανότητες υπάρχουν για να «χάσουμε» τη Μακεδονία; Πιο πιθανό είναι οι Μακεδόνες να χάσουν το Τέτοβο από τους Αλβανούς. Η κινδυνολογία για την μελλοντική απώλεια της Μακεδονίας είναι το ίδιο απίθανη όσο και το να ξαναπάρουμε την Πόλη και την Αγια-Σοφιά. Ή μάλλον είναι πιο πιθανό να πάρουμε την Πόλη παρά να χάσουμε εδάφη από τη Μακεδονία.

Ούτε δεκάρα στον Άγιο Πειραιώς!

2010-01-13T21:27:00.002+02:00

Μόλις σήμερα πληροφορήθηκα τη μήνυση του μητροπολίτη Πειραιά στον Γιάννη Χάρη και στα ΝΕΑ. Προσυπογράφω το κείμενο που έγραψε για την αυριανή δίκη ο Ν. Σαραντάκος στο μπλογκ του.

Μακεδονικό 4

2010-01-13T11:57:00.000+02:00

Το μακεδονικό έθνος είναι κατασκεύασμα. Δεν υπήρχαν Μακεδόνες πριν το 1944.

Υπάρχει μία χρονολογία μετά από την οποία απαγορεύεται να αναπτύσσονται εθνικά κινήματα; Ο παλαιστινιακός εθνικισμός αναπτύχθηκε από την ίδρυση του Ισραήλ και μετά, αλλά αυτό δε μας εμποδίζει να αναγνωρίζουμε τους Παλαιστινίους ως έθνος. Πριν το 1947 υπήρχε πακιστανικό, ιορδανικό, μπανγκλαντεσιανό έθνος; Αυτοί δεν είναι «φτιαχτοί» εθνικισμοί; Γιατί να αρνούμαστε την ύπαρξη της μακεδονικής εθνικής συνείδησης, αφού δεχόμαστε άλλες εθνικές ταυτότητες που κατασκευάστηκαν τα τελευταία 100 χρόνια, όπως η παλαιστινιακή;

Μακεδονικό 3

2010-01-12T11:53:00.001+02:00

Οι Σκοπιανοί μιλούν μία σλαβική γλώσσα. Οι αρχαίοι Μακεδόνες μιλούσαν μία ελληνική διάλεκτο.

Οι σημερινοί Αιγύπτιοι μιλούν αραβικά, ενώ οι Αιγύπτιοι της αρχαιότητας μιλούσαν αιγυπτιακά. Κανείς δεν αρνείται στους αραβόφωνους κατοίκους της Αιγύπτου το δικαίωμα να προσδιορίζονται ως Αιγύπτιοι. Γιατί να αρνηθούμε στους σλαβόφωνους κατοίκους της Μακεδόνιας το δικαίωμα να προσδιορίζονται όπως επιθυμούν;

Μακεδονικό 2

2010-01-11T11:52:00.002+02:00

Οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι, δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες.

Πώς μπορεί να αποδειχτεί η σχέση οποιουδήποτε σύγχρονου με τους αρχαίους Μακεδόνες; Αποκλείεται οι σλάβοι που έφτασαν στα Βαλκάνια πριν από 1500 χρόνια να ενώθηκαν με ντόπιο πληθυσμό στη Μακεδονία; Αυτό συνέβαινε συνεχώς στο παρελθόν. Πώς είμαστε σίγουροι πως οι μόνοι γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων είναι όσοι βρέθηκαν το 1912-1913 στα εδάφη της Μακεδονίας που κατέκτησε ο ελληνικός στρατός κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους; Έχουν περισσότερο δικαίωμα να αποκαλούνται Μακεδόνες οι πληθυσμοί που έφτασαν στην ελληνική Μακεδονία μετά το 1922 προερχόμενοι από τη Μικρασία, τον Πόντο και την ανατολική Θράκη ενώ δεν έχουν δικαίωμα να αποκαλούνται Μακεδόνες οι σλαβικοί πληθυσμοί που βρίσκονται 1500 χρόνια στον τόπο αυτό; Έχουμε φτάσει στο σημείο να δεχόμαστε να λέγονται απόγονοι Μακεδόνων οι Καλάς, που ζούνε στο Πακιστάν, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Μακεδονία, ενώ αρνούμαστε στους Μακεδόνες να αποκαλούνται με αυτό το όνομα, κι ας ζούνε από τον 7ο αι. στη Μακεδονία, αφότου αναμείχθηκαν με τους ντόπιους πληθυσμούς.

Μακεδονικό 1

2010-01-10T11:51:00.000+02:00

Αν αναγνωριστεί η Μακεδονία με αυτό το όνομα, όλοι θα νομίζουν ότι οι Έλληνες Μακεδόνες είμαστε εθνικά Μακεδόνες.

Στο βορειοδυτικό Ιράν υπάρχουν επαρχίες με το όνομα Αζερμπαϊτζάν και συνορεύουν με το κράτος του Αζερμπαϊτζάν• στην Κίνα υπάρχει επαρχία με το όνομα εσωτερική Μογγολία και συνορεύει με το κράτος της Μογγολίας• στις ΗΠΑ υπάρχει πολιτεία Νέο Μεξικό και συνορεύει με το Μεξικό• το γεγονός ότι ένα μέρος της Ελλάδας λέγεται Μακεδονία και συνορεύει με ένα κράτος που επίσης λέγεται Μακεδονία δεν είναι ούτε πρωτοφανές ούτε προβληματικό. Η αναγνώριση της εθνικότητας των Μακεδόνων δε σημαίνει πως η Ελλάδα θα πρέπει να πάψει να χρησιμοποιεί το όνομα Μακεδονία, ούτε η αναγνώριση της εθνικής ταυτότητας των Μακεδόνων στη γείτονα, αλλά και στη χώρα μας θα σημάνει πως οι Έλληνες Μακεδόνες θα στερηθούν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους.
Με καμία λογική δεν εξηγείται το άγχος των Ελλήνων Μακεδόνων για το ενδεχόμενο να θεωρηθούν «Σκοπιανοί». Υπάρχει περίπτωση να συστηθούν στο εξωτερικό ως Μακεδόνες (και όχι ως Έλληνες), ώστε να δημιουργηθεί σύγχυση;

Ωρομίσθιοι, αναπληρωτές, παραθυράκια

2010-01-09T01:07:00.002+02:00

Αναπληρωτές και ωρομίσθιους, καλό μου υπουργείο, να καλείς όταν το σχολείο παρουσιάζει κενά: είτε επειδή κάποια -κάποιος μόνιμη - μόνιμος πήρε εκπαιδευτική άδεια είτε επειδή κάποια μόνιμη έμεινε έγκυος είτε λόγω ασθενείας (χτύπα ξύλο) κλπ.
Στην εποχή μας ο θεσμός του αναπληρωτή και του ωρομισθίου έχει ξεχειλώσει και έχει καταλήξει να σημαίνει: αρχίζεις τη χρονιά με 50-60% μόνιμους που τους καλύπτουν κάπου 30% αναπληρωτές και ωρομίσθιοι, τους οποίους καλείς από 1η Σεπτέμβρη. Μένουν αρκετές ελλείψεις. Λεφτά δεν έχεις (αλλά για να μοιράσεις προεκλογικά λαπτοπάκια βρήκες φράγκα). Τρενάρεις το θέμα ώσπου να πάει Νοέμβρης (γνωρίζω σχολεία της Αθήνας που δεν είχαν καθηγητές για τα μαθήματα της κατεύθυνσης στη Β λυκείου!). Τότε βάζεις μερικούς ωρομίσθιους και αναπληρωτές ακόμα. Στην περίπτωση των ωρομισθίων μιλάμε για το απίστευτο ρεζιλίκι. Υπάρχει άνθρωπος (καθηγητής φυσικής) με γυναίκα και παιδιά που τον καλέσαν ωρομίσθιο σε νησί του Αιγαίου και πήρε δάνειο για να αντέξει τα έξοδα. Γιατί δάνειο; Επειδή ο μισθός του είναι 280 ευρώ και θα τον πάρει του Αγίου Ποτέ. Παρόμοιες περιπτώσεις έχω ακούσει ξανά και ξανά, αλλά πρόκειται κυρίως για νεαρά παιδιά που είτε έχουν οικονομίες στην άκρη είτε τσοντάρουν οι γονείς τους στο βωμό της προϋπηρεσίας! Νυν υπέρ μορίων ο αγών!

Ας κάνουμε ένα διάλειμμα για να φανταστούμε το αίσχος: όταν πήγαινες λύκειο οι γονείς σου σου πληρώναν το φροντιστήριο για να εξασφαλίσεις ένα καλύτερο μέλλον. Πήγες πανεπιστήμιο σε μια επαρχιακή πόλη (π.χ. Ιστορία Εθνολογία Κομοτηνής) και σου πληρώναν τροφή, στέγη, νοίκια, κερατιλίκια. Πέρασες, άρχισες φροντιστήρια ΑΣΕΠ για να μπεις στο δημόσιο: σου τα πληρώναν κι αυτά. Ύστερα -επειδή ήσουν επιτυχών, αλλά όχι διοριστέος- περίμενες κάτι, ένα τηλέφωνο. Σε παίρνουν και σου λένε να πας στο Κατσικοχώριον ωρομίσθιος. Μαζεύεις ξανά τα μπαγκάζια σου, νοικιάζεις σπίτι, υποτίθεται ότι πληρώνεσαι 280-300 ευρώ που δεν έρχονται παρά μετά από 6-7 μήνες και σε όλη τη φάση σου τσοντάρουν οι δικοί σου μπας και τρουπώσεις επιτέλους στο δημόσιο. Όλα αυτά τα χρόνια δε θεωρείσαι άνεργος! Ακόμα και ΠΔΣ να κάνεις με 2 ώρες δουλειά την εβδομάδα θεωρείσαι εργαζόμενος! Και τρέχεις σαν το Βέγγο ...αλλά τα θέλει κι εσένα ο κώλος σου.
Τέλος του διαλείμματος.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι το υπουργείο πουλάει το όνειρο του αναπληρωτή και του ωρομισθίου ώστε μερικές χιλιάδες αδιόριστοι να ελπίζουν πως υπάρχει μέλλον στην παιδεία, ότι δε χρειάζονται κινητοποιήσεις, ότι πρέπει απλώς να τραβάνε κουπί και να κάνουν υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός. Αυτή η αμυδρή ελπίδα κρατά στον αγώνα τόσους και τόσους, σαν το χωρομέτρη που πασχίζει να μπει στον Πύργο (το ελληνικό κράτος είναι σα να έχει εμπνευστεί από τον Κάφκα). Τα ωφέλη πολλά: φοιτητές, εκπαιδευτικοί, φαντάροι μεταφέρουν χρήμα στην επαρχία. Μειώνεται πλασματικά ο αριθμός των ανέργων. Τα φροντιστήρια θησαυρίζουν. Τα κορόιδα που πληρώνουν μένουν ικανοποιημένα ότι ΚΑΠΟΤΕ θα γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι. Πιο εύκολο να περάσει μια καμήλα από το μάτι της βελόνας.
Κανείς δεν πατάει πόδι για να πει επιτέλους το αυτονόητο: εκπαίδευση χωρίς μόνιμους εκπαιδευτικούς δε γίνεται. Εκπαίδευση με κενά μέχρι το πρώτο τρίμηνο δε γίνεται. Εκπαίδευση με μπαλώματα δε γίνεται. Γνωρίζω παιδιά που πηγαίνουν φροντιστήριο επειδή σε αυτό διδάσκονται από την αρχή της χρονιάς το αντικείμενο που θα έπρεπε να διδάσκονται στο σχολείο! Ας σταματήσει η κοροϊδία γονιών, μαθητών και αδιόριστων εκπαιδευτικών που λέγεται αναπληρωτής-ωρομίσθιος.

Mr. Methane

2010-01-08T13:43:00.001+02:00

Η σύγχρονη εκδοχή του Petomane είναι ο βρετανός με το ευφυές ψευδώνυμο Mr. Methane. Η ιστορία του είναι λίγο πολύ γνωστή στο διαδίκτυο και αρκεί μία επίσκεψη στην αγγλική Βικιπαίδεια για να μάθει κάποιος περισσότερα. Πρόσφατα αποφάσισε να πάρει μέρος στο σόου Βρετανία έχεις ταλέντο που αναδεικνύει ταλέντα, αλλά φαίνεται πως το δικό του ταλέντο δεν χώραγε στην μικρόψυχη και ανεγκέφαλη νοοτροπία του καθωσπρεπισμού ενός λαού που αερίζεται θρασύτατα. Η τριμελής κριτική επιτροπή τον απέρριψε με συνοπτικές διαδικασίες (για να σωθεί η "αξιοπρέπεια" και το "επίπεδο" της εκπομπής), αφού πρώτα τον άφησε να δώσει ένα μικρό δείγμα του μεγάλου ταλέντου του. Στη Γαλλία πριν 100 χρόνια ο Joseph Pujol ήταν ένα ακριβό θέαμα στο Παρίσι. Στην Αγγλία, 100 χρόνια μετά, η υποκριτική σεμνοτυφία δεν αφήνει ένα ανάλογο ταλέντο να αναδειχθεί. Ουστ ρε γίδια.

Le Petomane - μια μυθική φιγούρα της Γαλλίας του fin de siecle

2010-01-07T12:54:00.005+02:00

Έδρασε στη Γαλλία του fin de siecle. Ο Joseph Pujol (1857-1945), Γάλλος με καταλανική καταγωγή, μεγάλωσε στη Μασσαλία και διέπρεψε στο Παρίσι, στο Μουλέν Ρουζ. Είχε ταλέντο ...στην πορδή, αλλά παράλληλα ήταν και καλλιτεχνική φύση.
Σε ηλικία 13 ετών συνειδητοποίησε τις ικανότητές του. Μεγαλώνοντας δούλεψε ως φούρναρης, αλλά η ανήσυχη φύση του τον οδήγησε στο να αναζητήσει την τύχη του στο σανίδι. Ήδη από το στρατό είχε αρχίσει να διασκεδάζει τους άλλους στρατιώτες με τις κλανιές του, που μπορούσε να αμολά όποτε ήθελε, με όση διάρκεια ήθελε, ακόμα και παίζοντας ορισμένες νότες. Έστησε έτσι μερικά νούμερα και άρχισε να δίνει παραστάσεις στη Μασσαλία. Σύντομα με την παρότρυνση φίλων πήγε στο Παρίσι και βρήκε μία θέση στο Μουλέν Ρουζ, όπου έγινε η ατραξιόν του μαγαζιού. Οι Γάλλοι συνέρρεαν και πλήρωναν όσο όσο για να τον δουν: η φήμη του ξεπέρασε τα γαλλικά σύνορα και λέγεται πως ο ίδιος ο βασιλιάς του Βελγίου τον είχε επισκεφτεί ινκόγνιτο για να τον παρακολουθήσει σε μία ιδιωτική παράσταση -εκτός από την επίδειξη στο κοινό του Μουλέν Ρουζ συνήθιζε να κάνει και ορισμένα νούμερα για περιορισμένο κύκλο θεατών.
Το νούμερό του περιλάμβανε σατιρικά σκετς, όπως την μίμηση πορδών διαφόρων ανθρώπων σε διαφορετικές περιστάσεις (π.χ. μοναχού ενώ προσεύχεται, γυναίκας την πρώτη νύχτα του γάμου κλπ.), παίξιμο ορισμένων μουσικών κομματιών και το σβήσιμο κεριού από απόσταση περίπου 25 εκατοστών με μία και μόνη πορδή. Όλο αυτό το νούμερο ήταν αποκλειστικά δική του έμπνευση. Η θητεία του στο Μουλέν Ρουζ δε διήρκεσε πολύ, γιατί οι ιδιοκτήτες του του έκαναν μήνυση όταν έκανε επίδειξη των ικανοτήτων του στο μαγαζί ενός φίλου του, για να τονώσει τις πωλήσεις φέρνοντάς του πελατεία. Ο Pujol έφυγε από το Μουλέν Ρουζ και δημιούργησε το δικό του περιφερόμενο θίασο, το Theatre Pompadour, στο οποίο έπαιζε διάφορα νούμερα με τη συμμετοχή μάλιστα κάποιων από τα δέκα παιδιά του. Περιόδευσε στη Γαλλία, την την Ισπανία, αλλά και στις αποικίες της βορειοδυτικής Αφρικής. Στο Μουλέν Ρουζ αποφάσισαν να τον αντικαταστήσουν με τη "γυναίκα-Petomane", η οποία χρησιμοποιούσε τεχνητά μέσα, αλλά σύντομα οι θεατές δυσανασχέτησαν και μία μήνυση για εξαπάτηση του κοινού σταμάτησε το νούμερό της, προσφέροντας έτσι δικαίωση στον Pujol. Σταμάτησε την καριέρα του το 1914, με την έκρηξη του Α Παγκοσμίου πολέμου και δεν επέστρεψε στη σκηνή ποτέ ξανά.
Παρά την προσβλητική και χοντροκομμένη για πολλούς δραστηριότητά του ο ίδιος περιγράφεται ως γλυκός και σεμνός άνθρωπος ο οποίος αγαπούσε την οικογένειά του. Ένα περιστατικό που αναδεικνύει το σοβαρό και σεμνό του χαρακτήρα συνέβη σε ένα τραπέζι όπου ήταν προσκεκλημένος: μία κυρία του "καλού κόσμου" τον προκάλεσε να κάνει επίδειξη των ικανοτήτων του και εκείνος, δείχνοντας έναν αξιωματικό του πυροβολικού που καθόταν δίπλα του, αποστόμωσε την κυρία λέγοντας: "θα το κάνω, αφού πρώτα ο κύριος ρίξει έναν κανιοβολισμό".
Για το ταλέντο και τη δράση του Joseph Pujol μπορείτε να διαβάσετε:
Le Petomane, 1857-1945 : a tribute to the unique stage act which shook and shattered the Moulin Rouge and the world των Jean Nohain, François Caradec
Who Cut the Cheese: A Cultural History of the Fart του Jim Dawson, όπου υπάρχει ένα κεφάλαιο αφιερωμένο στον Petomane. Τα δύο βιβλία δεν είναι τόσο πλούσια σε πληροφορίες και σε οργάνωση του υλικού, όπως θα περίμενα, αλλά είναι ό,τι καλύτερο μπορείτε να βρείτε σε αγγλόφωνη βιβλιογραφία, νομίζω.
Παρακολουθήστε:
Απόσπασμα από ταινία με θέμα τον Petomane.

Αέραααα...!

2010-01-06T10:06:00.000+02:00

Όταν οι Ρώσοι το 1878 είχαν εισβάλει στην Οθωμανική αυτοκρατορία, το Ελληνικό βασίλειο έκανε τις δικές του προσπάθειες να ωφεληθεί εδαφικά. Το 1877 είχαν ήδη γίνει συνομιλίες της κυβέρνησης με Αλβανούς πολεμάρχους ώστε να γενικευτεί η επανάσταση. Η κυβέρνηση αρχικά δεν τα βρήκε με τους Αλβανούς, γιατί πρότεινε διευρυμένη αυτονομία εντός του ελληνικού βασιλείου ενώ οι Αλβανοί ζητούσαν τη δημιουργία Αλβανικής ηγεμονίας. Οι συνομιλίες διακόπηκαν γιατί στο μεταξύ Ρώσοι και Τούρκοι είχαν υπογράψει ανακωχή. Λίγο πριν την υπογραφή της ανακωχής ο ελληνικός στρατός είχε εισβάλει στα οθωμανικά εδάφη και είχε φτάσει μέχρι το Δομοκό.
Στο μεταξύ, ο Κουντουριώτης από την Πόλη έστειλε ένα μήνυμα που παρερμηνεύτηκε. Πολύ αργότερα έγινε γνωστό ότι το τηλεγράφημα εκείνο του Κουντουριώτη ανέφερε ότι ο Χόρβατ πασάς είχε πάρει εντολή απλώς να προετοιμασθεί για το ενδεχόμενο να αναχωρήσει για τον Πειραιά. Σήμερα είναι γνωστό ότι τις μέρες εκείνες ο τούρκικος στόλος δεν ήταν σε θέση να κινηθεί από την έλλειψη καυσίμων. […] Ο Άγγλος πρέσβης Layard έσπευσε να τηλεγραφήσει στην κυβέρνησή του –λανθασμένα όπως αποδείχτηκε- ότι οι Τούρκοι σκόπευαν να επιτεθούν από τη θάλασσα κατά της Ελλάδος. […] Για την Αθήνα δεν υπήρχε αμφιβολία ότι το ακατάληπτο μήνυμα του Κουντουριώτη αναφερόταν πραγματικά στην άφιξη του τουρκικού στόλου στα ελληνικά παράλια.
Όταν οι τηλεγραφικές επικοινωνίες με την Κωνσταντινούπολη αναστατώθηκαν, τρεις σκόρπιες λέξεις («διαβατήριο» και «Χόβαρτ πασάς») ήταν αρκετές για να πανικοβληθεί η ελληνική κυβέρνηση και ο λαός. Δημιουργήθηκε εντύπωση ότι επίκειται επίθεση και χιλιάδες νησιώτες συνέρρεαν στον Πειραιά, ενώ οι κάτοικοί του ανέβαιναν στα υψώματα για να δουν αν έρχονταν τα πλοία του Χόβαρτ.
Επιστέγασμα του πανικού: ο διοικητής της Εθνικής Τράπεζας έστειλε τηλεγράφημα προς τους αδερφούς Rothchild στο Παρίσι προκειμένου να μεσολαβήσουν στη γαλλική κυβέρνηση, ώστε να στείλει άγημα προς φρούρηση της Τράπεζας από τους Τούρκους. Παράλληλα ο στρατός τοποθετούσε στην είσοδο του λιμανιού πυροβόλα Krupp, ενώ εθελοντές και φοιτητές κατατάσσονταν στην εθνοφρουρά για να επανδρώσουν φυλάκια στις ακτές του Σαρωνικού.

Ιστορία Ελληνικού Έθνους, ΙΓ΄, σελ. 329-332.

Ένας φιλόλογος στη Βαγδάτη

2010-01-05T11:46:00.002+02:00

-Πώς βρέθηκες στη Βαγδάτη;
Του εξιστόρησα περίπου τα πράγματα. [...] Μου δήλωσε πως [...] θα μπορούσα να δουλεύω στο μαγαζί του [...]
-Εδώ πουλάω τηλεοράσεις, φούρνους μικροκυμάτων, δορυφορικές κεραίες κλπ. Το μόνο που θα έχεις να κάνεις είναι να ενημερώνεις τα βιβλία παραλαβών και πωλήσεων. Έχεις πάει και πανεπιστήμιο, αν θυμάμαι καλά.
-Τελείωσα το πρώτο έτος της φιλολογίας.
-Έξοχα! Η λογιστική είναι θέμα εντιμότητας κι εσύ είσαι τίμιο παιδί. Τα υπόλοιπα θα τα μάθεις στην πορεία. Δεν είναι τίποτα ακατόρθωτο, θα δεις...
σελ. 184, Οι σειρήνες της Βαγδάτης, Γιασμίνα Χάντρα, μετάφραση Γιάννης Στρίγκος, εκδόσεις Καστανιώτη.

ΥΓ: Η ετεροαπασχόληση πλήττει τον κλάδο των φιλολόγων ακόμα και ...στο Ιράκ!

Πολισμανία

2010-01-04T01:34:00.000+02:00

Ζούμε σε μία χώρα όπου οι καλύτεροι μαθητές πασχίζουν να γίνουν στρουμφάκια. Βάση εισαγωγής το 2008 για αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας: 18325 μόρια. Που σημαίνει ότι θα γράψεις 20 στα μαθηματικά για να σπουδάσεις την επιστήμη της μπατσοσύνης! Δε θέλω να φανταστώ τι βάση θα έπιανε στις πανελλαδικές μία σχολή απορριμματοσυλλεκτών, αν οι διορισμοί για σκουπιδιάρηδες γίνονταν από αυτή τη σχολή. Βέβαια για την κατάσταση έχουν ευθύνη και τα σχολεία μας. Οι καλύτεροι μαθητές σε όλη τη μέση εκπαίδευση ανταγωνίζονται για το ποιος θα τιμηθεί με την αγγαρεία του απουσιολόγιου, το οποίο εξασκεί τους νέους στο σεβαστό άθλημα της ρουφιανιάς. Τι να περιμένει κανείς έπειτα από τόση πλύση εγκεφάλου που κάνει τη μόρφωση μέσο (για φράγκα, πρεστίζ, μαλακίες) κι όχι σκοπό;

Τζάμπα μάγκας

2010-01-03T01:27:00.000+02:00

Ως ευρωβουλευτής δήλωνε ότι έδινε το μισό μισθό του για ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Τον Ιούνιο του 2009 έλεγε ότι θα παραχωρούσε σε φτωχούς το ποσό που θα έδινε το κράτος στο ΛάΟΣ για διαφήμιση, το Σεπτέμβριο του 2009 έδωσε 20.000 ευρώ σε πλημμυροπαθείς της Εύβοιας -πάλι από τα χρήματα που του είχαν δοθεί για διαφημιστικούς σκοπούς, ενώ υποσχέθηκε λεφτά και σε ίδρυμα τυφλών. Είχα εξηγήσει παλιότερα ότι αυτές οι κινήσεις εντάσσονται στο πλαίσιο απαξίωσης των πολιτικών κομμάτων και του κοινοβουλευτικού συστήματος. Το έχουμε μάθει το τροπάρι: όποτε έχουμε προεκλογική περίοδο ο Καρατζαφέρης τριγυρνά μοιράζοντας χιλιάρικα. Μπορώ να σκεφτώ μερικές τριτοκοσμικές χώρες όπου "πιάνουν τόπο" παρόμοια τρικ. Καθόλου κολακευτικό για το επίπεδο των ψηφοφόρων, αλλά αποδεικνύεται πως καλύτερη διαφήμιση δεν υπάρχει. Βέβαια πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι δεν είναι δικά του λεφτά. Το χέρι του δεν το έβαλε ποτέ στη δική του τσέπη. Αν πιστέψουμε το πόθεν έσχες του πρόκειται για πάμπλουτο. Δηλώνει απλός άνθρωπος (από συνέντευξη σε περιοδικό) και έχει συνολικά 20 ακίνητα, 12 αγροτεμάχια, 4 βοσκοτόπια και 1 οικόπεδο. Δηλώνει πως νοιάζεται για τον συνάνθρωπο και μοιράζει λεφτά που δεν του ανήκουν. Του αξίζουν συγχαρητήρια. Έχει καταφέρει να έχει μία βάση ένθερμων οπαδών που έχουν καταπιεί αμάσητα όλα τα παραμύθια.

Eco driving

2010-01-02T23:10:00.000+02:00

Δεν είναι αποδεκτή η οικολογική οδήγηση στην Ελλάδα. Επηρεάστηκα από τα βίντεο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προωθούν την οικολογική οδήγηση και αποφάσισα να το κάνω στην αθηναϊκή χαβούζα. Οι άλλοι οδηγοί δεν είχαν καμία πρόθεση να ανεχτούν κάποιον που οδηγά με σταθερή ταχύτητα προκειμένου να αποφύγει το φρενάρισμα-ξεκίνημα στο φανάρι. Προτιμούν όλοι να γκαζώσουν και να φρενάρουν στο φανάρι.
Και μετά φτου πάλι από την αρχή. Νευρικό γκάζι, αγχωμένο φρενάρισμα.
Και πάλι...
Ένας μου άναβε τους προβολείς για να "τρέξω" στην παραλιακή (με 80 πήγαινα!). Με προσπέρασε από δεξιά και ...τον πρόλαβα στο φανάρι όπου είχε κολλήσει.

Καλή χρονιά

2010-01-01T01:09:00.002+02:00

Σε γιατρούς έχουν φύγει φακελάκια κατά καιρούς που ανεβαίνουν σε ποσό αρκετών χιλιάδων ευρώ τα τελευταία 10 χρόνια. Ας πούμε ότι πρόκειται για 3 χιλιάρικα τουλάχιστον. Οι υδραυλικοί και οι ηλεκτρολόγοι που έρχονται στο σπίτι κάνουν τη δουλειά τους, πληρώνονται και φεύγουν δίχως να κόβουν απόδειξη. Το ίδιο κάνουν βέβαια και οι εκπαιδευτικοί στα ιδιαίτερα: παίρνουν μαύρα χρήματα. Σε διάφορες συνεργασίες έχω χάσει λεφτά – από Έλληνες. Από την άλλη δε με έχει κλέψει, απειλήσει, ξυλοκοπήσει κανένας μετανάστης. Ο μοναδικός που ήθελε να με στείλει στο νοσοκομείο και ακόμα παραπέρα (σύμφωνα με δήλωσή του) ήταν ένας ακροδεξιός Ελληνάρας που ασχολείται μαζί μου από το Δεκέμβριο του 2003 στο διαδίκτυο. Ύστερα από όλα αυτά, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα γενικότερα προσπαθούν να με πείσουν ότι το πρόβλημά μου είναι οι μετανάστες και με διαβεβαιώνουν ότι θα με προστατέψουν αποτελεσματικά. Η κοινωνία μας εστιάζει στις φοβίες της, όχι στα πραγματικά της προβλήματα. Είναι δυνατόν να πληρώνεις τόσα λεφτά για την παραπαιδεία και για τα φακελάκια των γιατρών και να ζητάς από το κράτος να σε προστατέψει από τους μετανάστες και από τον κίνδυνο της εθνολογικής αλλοίωσης;
Εντάξει, οι μετανάστες δεν ψηφίζουν, οι φοροφυγάδες γιατροί/ καθηγητές/ υδραυλικοί/ ηλεκτρολόγοι/ τεχνίτες ψηφίζουν, κι ως γνωστόν, δε στοχοποιείς τον παραβατικό από τον οποίο εξαρτάσαι, αλλά εκείνον που είναι ανυπεράσπιστος. Η κυβερνητική πολιτική είναι προβολή σε εθνικό επίπεδο της στάσης των τοπικών κοινωνιών απέναντι στους μετανάστες. Κάνουν τα στραβά μάτια για το μαστροπό συγχωριανό που φέρνει πουτάνες στο χωριό κι έχει χρήμα για να κλείνει στόματα, μισθώνουν μετανάστες στα χωράφια τους κι έπειτα κάθονται και σιχτιρίζουν τους μετανάστες για τον εκφυλισμό και την εγκληματικότητα και τις αρρώστιες και την παρακμή που φέρνουν.

Ευχή: να ασχολούμαστε με πραγματικά προβλήματα κι όχι με φανταστικά. Έτσι θα βελτιώσουμε τις ζωές μας.

a happy guy

2009-12-31T03:42:00.003+02:00

Ο Χένρι Άλιγκχαμ (1896-2009) ήταν από τους τελευταίους βετεράνους του Α Παγκοσμίου πολέμου, που είχε πολεμήσει στα χαρακώματα. Απέδιδε τη μακροζωία του στα τσιγάρα, το ουίσκι, τις έξαλλες γυναίκες και το καλό χιούμορ. Όταν ρωτήθηκε αν είναι ευτυχισμένος, απάντησε: Happiness is within us and i 've always been a happy guy.

Ή, όπως έλεγε ο Chamfort: Le bonheur n'est pas une chose aisee, Il est tres difficile de le trouver dans nous, et impossible de le trouver ailleurs.

Πειραιάς, Περαίας, Περαίκ

2009-12-30T22:55:00.002+02:00

Ζω στον Πειραιά. Ο Πειραιάς είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας. Παλιά, ο Πειραιάς λεγόταν Πόρτο Ντράγκο -ή Πόρτο Λεόνε. Όπως η Ρώμη έχει το Καπιτώλιο, έτσι κι ο Πειραιάς έχει την Καστέλα. Παλιά οι Μακεδόνες είχαν τοποθετήσει εκεί φρουρά για να επιτηρούν τους Αθηναίους. Παλιά η Καστέλα είχε σέξι όνομα: Μουνυχία.
Δεν ξέρω, όπως είναι φυσικό, όλους τους δρόμους του Πειραιά. Έχει τύχει να με ρωτήσουν για μία οδό ενώ βρισκόμασταν σε αυτή (αλλά έλειπε η σχετική ταμπέλα). Τους έστειλα αλλού. Έτσι είναι, μπορεί να μην ξέρω ονόματα, αλλά ξέρω την εικόνα κάθε οδού. Διαθέτω διάφορα σημεία αναφοράς. Γνωρίζω αρκετά καλά τα δρομολόγια των λεωφορείων. Ξέρω να εξηγήσω σε ένα ταξιτζή τη διαδρομή που θέλω να ακολουθήσει. Πολλά μέρη της πόλης είναι συνδεδεμένα με συγκεκριμένες αναμνήσεις: πρόκειται για σπίτια όπου έμεναν φίλοι που έχω να τους δω χρόνια ή για ένα καφέ στο οποίο συζητούσαμε για πολιτική επί τρεις ώρες ή για μια πλατεία όπου διάβασα το "Χορείες χώρων" του Περέκ.
Μου αρέσει να βαδίζω στον Πειραιά. Έτσι πνιγμένος που είναι από τα αμάξια, το περπάτημα είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να πας παντού. Καμιά φορά παίρνω το πρώτο λεωφορείο που περνά απο μία στάση. Ή το αντίθετο: καταστρώνω ένα περίπλοκο δρομολόγιο. Αν είχα το χρόνο θα μου άρεσε να επινοήσω και να λύσω ένα πρόβλημα, όπως το να διασχίσω τον Πειραιά από τη μιαν άκρη ως την άλλη περνώντας αποκλειστικά και μόνο από δρόμους που το όνομά τους αρχίζει με φωνήεν.
Μου αρέσει ο Πειραιάς, αλλά μου είναι αδύνατον να πω τι είναι ακριβώς αυτό που μου αρέσει. Δε θα πρέπει να είναι η μυρωδιά του λιμανιού. Έχω συνηθίσει τόσο πολύ το Δημοτικό Θέατρο και τα τείχη της Πειραϊκής, ώστε να μη μου κάνει πια όρεξη ούτε να τα δω. Μ' αρέσουν κάποια φώτα, κάποιες πλατείες, κάποιες γωνίτσες, κάποιοι καφενέδες και μαγειρεία. Μου αρέσει να περνώ από ένα μέρος που έχω να το δω πολύ καιρό.

Διασπορά

2009-12-29T22:47:00.000+02:00

Γιατί να μην ευνοήσουμε τη διασπορά; Αντί να ζούμε σε ένα μόνο τόπο και να επιζητούμε απεγνωσμένα να επικεντρώσουμε εκεί όλες τις δραστηριότητές μας, γιατί να μην μπορούμε να έχουμε διάσπαρτα στο Παρίσι πέντε-έξι δωμάτια; Θα κοιμόμουν στην Ντανφέρ, θα έγραφα στην Πλας Βολτέρ, θ' άκουγα μουσική στην Πλας Κλισί, θα έκανα έρωτα στην Ποτέρν ντε Πεπλιέ, θα έτρωγα στην οδό Τομπ-Ισουάρ, θα διάβαζα στην περιοχή του Πάρκου Μονσό κλπ. Γιατί δηλαδή αυτό είναι πιο χαζό από το να βάζεις όλα τα επιπλάδικα στο φομπούρ Σεντ Αντουάν, όλα τα υαλοπωλεία στην οδό Παραντί, όλους τους ράφτες στην οδό Σανπιέ, όλους τους Εβραίους στην οδό Ροζιέ, όλους τους φοιτητές στο Καρτιέ Λατέν, όλους τους εκδότες στο Σεν Σιλπίς, όλους τους γιατρούς στη Χάρλεϊ στριτ, όλους τους μαύρους στο Χάρλεμ;
σελ. 82-83, Χορείες Χώρων, Ζωρζ Περέκ, μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Ύψιλον, 2000.

2009-12-28T19:31:00.003+02:00

Οι χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής αυξάνουν τα μέτρα ασφαλείας στα αεροδρόμιά τους μετά την αποτυχημένη απόπειρα του νιγηριανού ισλαμιστή να ανατινάξει αεροπλάνο καθώς πετούσε με 290 άτομα. Τα ελληνικά ΜΜΕ δίνουν μεγάλη δημοσιότητα στο θέμα, ακολουθώντας κατά πόδας τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία.
Κανείς δε θα δώσει ανάλογη προσοχή στους αμάχους που σκοτώνονται από τις επιθέσεις των νατοϊκών δυνάμεων στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Ισχυρίζονται ότι κυνηγούν τρομοκράτες και σκοτώνουν εκατοντάδες ή χιλιάδες αμάχους -το ίδιο έκαναν και στη Γιουγκοσλαβία το 1999. Προσωπικά αυτό μου φαίνεται πρόστυχο και ανήθικο. Η ζωή των αμάχων Αφγανών που σκοτώνονται από νατοϊκές επιθέσεις συνοψίζεται σε μερικά βαρετά ειδησάρια και προκαλεί κάποιες χλιαρές αντιδράσεις (το πολύ πολύ να παραιτηθεί κάποιος στρατηγός), ενώ η αποτροπή μίας τρομοκρατικής επίθεσης σε αεροπλάνο παίρνει την πρώτη θέση στις ειδήσεις και κάνει τα δυτικά κράτη να παίρνουν όλο και πιο πολλά μέτρα για την ασφάλειά τους: για να κρατήσουν την τρομοκρατία μακριά.
Για τα θύματα της νατοϊκής τρομοκρατίας τσιμουδιά. Είναι ξεκάθαρο ότι η ζωή τους μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Έτσι τροφοδοτούμε την τρομοκρατία από την οποία πασχίζουμε να γλιτώσουμε. Ένας νιγηριανός ισλαμιστής προσπαθεί να σκοτώσει ανθρώπους που δε γνώρισε ποτέ και δεν του έφταιξαν σε τίποτα. Ένας αμερικανός πιλότος σκοτώνει ανθρώπους που δε γνώρισε ποτέ και δεν του έφταιξαν σε τίποτα. Γιατί να θεωρώ τους ισλαμιστές τρομοκράτες πιο επικίνδυνους από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ;

Κάνε δώρο ένα μπικ

2009-12-28T13:46:00.001+02:00

Είμαι λάτρης του απλού. Το θεωρώ μερικές φορές εφάμιλλο της υψηλής αισθητικής. Ένα αυτοκίνητο φτιαγμένο μόνο για να σε πηγαίνει, ένα ρούχο φτιαγμένο μόνο για να σε ζεσταίνει και ένα στιλό φτιαγμένο μόνο για να γράφεις. Το μπικ είναι εκφραστής αυτής της αισθητικής απλότητας και επειδή έχει καθιερωθεί ως το κατ' εξοχήν στιλό μίας χρήσης δεν χωράει περιθώριο κριτικής. Εδώ θα ασχοληθώ με μερικές μάρκες που λανσάρουν φτηνά στιλό διαρκείας μίας χρήσης και τις οποίες πρόσφατα δοκίμασα.
Πριν προχωρήσω σε γνωστές ευρωπαϊκές μάρκες, θα κάνω εκτενέστερη αναφορά στην κινέζικη πρόταση: η εταιρεία Beifa έρχεται στην Ελλάδα μέσα από τα καταστήματα Jumbo, αν και αγνοώ αν διανέμεται και από άλλα καταστήματα. Δοκίμασα μηχανικά μολύβια και στιλό gel της σειράς classic. Τα στιλό είχαν συμπαθητική γραμμή και ικανοποιητικό γράψιμο, αλλά το ένα από τα δύο δεν είχε συνεχή ροή και με δυσκόλευε στο γράψιμο. Δεν μπορώ να πω ότι έβγαλα ένα σίγουρο συμπέρασμα και δε θέλω να κατηγορήσω μία μάρκα μόνο και μόνο επειδή είναι κινεζική και επειδή υπάρχουν τόσα αρνητικά στερεότυπα για τα προϊόντα της Κίνας. Τα μηχανικά μολύβια ήταν καλά, τόσο αυτά που έφεραν μύτες 0.5 όσο και αυτά που έφεραν μύτες 0.7. Πρόκειται βέβαια για πολύ απλές κατασκευές και πολύ φτηνές. Οι γόμες ήταν λίγο απογοήτευση γιατί έτριβαν εύκολα. Η τιμή ήταν πραγματικά χαμηλή, αλλά η bic έχει κυκλοφορήσει εξίσου φτηνά μηχανικά μολύβια και έχω την τάση να εμπιστεύομαι τις εταιρείες που αποδεδειγμένα βγάζουν στην αγορά καλό υλικό.
Με εντυπωσίασε η αισθητική απλότητα του Pelikan Stick: μοιάζει με ένα μπικ σε γενικές γραμμές και δίνει στιβαρή αίσθηση στο χέρι για γρήγορο γράψιμο. Τα φτηνά στιλό διαρκείας της Staedtler (επίσης stick), τα οποία έχουν χαρακτηριστικό διαχρονικό σχεδιασμό και πιο ανοιχτόχρωμο μελάνι, είναι επίσης αρκετά άνετα. Αντίθετα δεν έχω ποτέ βολευτεί με τα κλασικά της Faber-Castell λόγω του μήκους τους. Από τις λιγότερο γνωστές μάρκες βρήκα αρκετά συμπαθή τα Pentel και τα Schneider. Τη μάρκα της Schneider τη γνώρισα μέσα από ένα πολύ κομψό και απλό διαφημιστικό στιλό με κλικ, έντονο χρώμα, σταθερή γραφή και γενικώς πολύ εντυπωσιακά χαρακτηριστικά για κάποιον που θέλει το στιλό να γράφει παντού και πάντα. Έψαξα έκτοτε να βρω Schneider στην αγορά και όντως βρήκα, αλλά... απογοητεύτηκα, γιατί δεν βρήκα στο στιλό με κλικ την ίδια γραμμή. Όλα τα μοντέλα της ήταν -δυστυχώς- κακόγουστα και χοντροκομμένα. Ίσως το χαρτοπωλείο που επισκέφτηκα να μην είχε ολόκληρη τη διαθέσιμη σειρά.
Υπάρχουν κι άλλες μάρκες με φτηνά στιλό διαρκείας. Πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι οι βασικές απαιτήσεις από ένα φτηνό στιλό διαρκείας είναι να είναι άνετο και να μη σε εγκαταλείπει ποτέ. Έχω κατά καιρούς πάρει τα πολύ φτηνά (μέχρι και 7 λεπτά το ένα), αλλά σε ορισμένα διαπίστωσα μειονεκτήματα λίγο ως πολύ ενοχλητικά: άλλοτε το καπάκι δεν στερεωνόταν, άλλοτε η μύτη έπεφτε προς τα έξω, άλλοτε σταμάταγε να γράφει, με αποτέλεσμα να καταλήξω στο συμπέρασμα πως ακόμα και στο φτηνό καλό είναι να επιλέγω γνωστές μάρκες.

Who's that girl?

2009-12-27T11:48:00.000+02:00

Είναι σχεδόν 45 χρονών και ζει στα Σκόπια. Τη λένε Sinolicka Trpkova, αλλά το δυσπρόφερτο όνομά της δε μας λέει τίποτα, επειδή εμείς τη γνωρίσαμε ως Άζρα, φιλενάδα του Πέρχαν, στην μαγική ταινία "Ο καιρός των Τσιγγάνων".

Ξανθοπουλάκια

2009-12-26T02:16:00.000+02:00

Βλαχοράπερ, αναμάσημα στερεότυπων, ομοφοβικοί στίχοι, τιμημένη στρέιτ εργατιά vs παλιοπούστηδες εργοδότες, να μια ανθολογία από το χιπ-χοπ στην Ελλάδα:

Πήγα στην Κύπρο φαντάρος τώρα δουλεύω στον τόρνο
γιατί δε παίρνω χαμπάρι δεν μασάω απ' τον πόνο
[...]
Ναι, στο σκοτάδι ψηθήκαμε όλοι εμείς,
ενώ εσύ διάλεξες τη μέρα να κρυφτείς
έκανες rap για μένα έχεις κι απωθημένα
αδερφές και παλικάρια γίναμε ένα.
Μα δε γαμιέται όλοι τρελοί λένε σ' αυτή τη χώρα
πως τα λόγια κι η πουστιά είναι μονάχα μπόρα.
Active Member - Εδώ είναι πάντα σκοτεινά.

φταίει που δεν έκανα τη μουσική μου πουτάνα για τα λεφτά
φταίει που δεν έσκυψα κεφάλι όταν το κάνανε όλοι οι άλλοι
[...]
Φταίει η νέα τάξη πραγμάτων και η ύπουλη ενημέρωση
φταίει που κάθε μορφή αντίστασης την κάνουν να μοιάζει μ’ επικίνδυνη ένεση
φταίει που μέσα από την τηλεόραση κάνει ο διάβολος παρέλαση
φταίει που κάθε τι αληθινό μοιάζει με ύποπτη εξαίρεση
φταίει που η τέχνη έγινε χρήμα και το χρήμα έγινε τέχνη
και η νέα εποχή που ισοπεδώνει λαούς, θρησκείες και έθνη
φταίει που πρέπει να είσαι γκέι ή πουτάνα για να κάνεις επιτυχία
και οι τραγουδίστριες που μοιάζουν σαν ηθοποιοί σε πορνοταινία
και ψάχνω ακόμα στο παρόν σημάδια απ’ το παρελθόν
μιας πρώην ένδοξης πατρίδας, μητέρας των πολιτισμών
FFC - Φταίω κι εγώ

Μα αλήθεια είναι θυσία σε βρώμικο βωμό
γι' αυτό φωνάζω δυνατά ρε και γαμώ
τους εργατοπατέρες, τα στημένα σωματεία
και κάθε γαμημένη εταιρία.
Που τα' χει κάνει πλακάκια μ' αυτές τις αδερφές
που έχουν γαλόνια στις άσπρες τις στολές.
Active Member - Είναι θυσία.

Σφίγγω τα δόντια ώσπου να ματώσουν τα ούλα
ναι είναι δύσκολα μα δεν θα κλαίω σαν αδερφούλα.
Ραψωδός Φιλόλογος - Για μένα.
(Ναι, δεν κάνετε λάθος, το όνομα του ράπερ είναι "Ραψωδός ΦΙ-ΛΟ-ΛΟ-ΓΟΣ"!!! - Καταραμένη ετεροαπασχόληση, από πτυχιούχος έγινα μπουζουκτσής!)

Κάτι σχετικό:

...και βέβαια να μην ξεχνάμε το γνήσιο: όλα τα άλλα είναι αρκούδ... μαϊμούδες!

Χριστός και Terminator

2009-12-25T15:44:00.000+02:00

Είναι λίγο παλιό, αλλά πιστεύω ότι αξίζει, μέρες που 'ναι:

Φούνες ο μνήμων

2009-12-24T22:28:00.000+02:00

Από τις παλιές μου αναρτήσεις στους "Θρυλικούς 7":

Όταν διάβασα για πρώτη φορά το διήγημα του Μπόρχες “Φούνες ο μνήμων” δεν μπορούσα να μη σκέφτομαι συνέχεια τον Juan Gilberto Funes (1964-1992). Επειδή τα βιογραφικά του είναι λίγο πολύ γνωστά θα μου επιτρέψετε να περιγράψω τον Φούνες όπως τον θυμάμαι εγώ.

Στον τελικό κυπέλλου το 1988 περίμενα ότι θα πατούσαμε κάτω τον βάζελο. Είχαμε ξεκινήσει άθλια τη χρονιά ώσπου το Δεκέμβριο του 1987 εμφανίστηκε ο σωτήρας Κοσκωτάς που σκόρπαγε αφειδώς τα εκατομμύρια και έφερνε όλα τα παιχτάκια στην αρρώστια μας: Τσαλουχίδης, Χαντζίδης, Παχατουρίδης, Αγγίρε και ο φοβερός και τρομερός Φούνες (τότε επιτρεπόταν σε κάθε ομάδα να έχει μέχρι 2 ξένους παίχτες – λίγο μετά προστέθηκε και τρίτος). Η ομάδα ανέβαινε θέσεις στη βαθμολογία και στο τέλος κατάφερε να φτάσει τελικό κυπέλλου. Από όλους τους αγώνες μόνο αυτός ο τελικός μου έμεινε – τον παρακαλούθησα στην ασπρόμαυρη τηλεόραση που είχαμε στην κουζίνα.

Και τι δεν είχε: αποβολές, μπουνίδια, παράταση, πέναλτι. Ο Φούνες έβαλε τα δύο γκολ του Ολυμπιακού και έχασε ένα στην διαδικασία των πέναλτι που έδωσε στην δεύτερη καλύτερη ομάδα της Ελλάδας το κύπελλο. Ήταν η βραδιά του Σαργκάνη. Στη διαδικασία των πέναλτι χτύπησε ένα, απέκρουσε δύο, πλήγωσε την καρδιά όλων των Ολυμπιακών. Το ίδιο κατόρθωμα θα το κατάφερνε ο Ρικάρντο της Πορτογαλίας το 2004 στον αγώνα με την Αγγλία.

Αν είχε πάει στα χέρια του Ολυμπιακού το κύπελλο όλοι θα μιλούσαμε για το παιχνίδι του Φούνες. Όποτε τον έβλεπα να έχει την μπάλα είχα την ελπίδα ότι θα βάλει γκολ, πίστευα ότι χωρίς αυτόν δεν μπορούσε να παίξει η ομάδα. Δεν κατάλαβα γιατί έφυγε, πίστευα ότι άφηνε ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Ήμουνα μικρός τότε, ό,τι συνέβαινε για πρώτη φορά στη ζωή μου το θεωρούσα μοναδικό. Τον είχα ήδη μυθοποιήσει όταν έπαιζε για την ομάδα και όταν το 1992 έμαθα πως έφυγε από τη ζωή νόμιζα πως θρηνούσε όλος ο ποδοσφαιρικός κόσμος.

Πρόσεξα ότι είχε γίνει αντιγραφή της ανάρτησης εκείνης και σε ένα σάιτ οπαδών της αρρώστιας: Red Planet. Χαίρομαι που κάποιος θεώρησε αυτήν την ανάρτηση αξιόλογη.

Θυμήθηκαν τον εθνικισμό...

2009-12-23T21:39:00.004+02:00

Το φαιδρό κόμμα της τιβί, (παραλίγο) του Ψινάκη, του Ανατολάκη, του Μπουμπούκου, των πρωινάδικων, της Έφης Σαρρή (πολιτική περσόνα, λέμε!), του μποντιμπιλντερά αρχηγού θυμήθηκε την εθνική κινδυνολογία. Κατεβήκαν λοιπόν από τα πλατό της τιβί, από τα πρωινάδικα, τα μεσημεράδικα, τις τηλεπωλήσεις βιβλίων και ...άρχισαν να παίζουν το παιχνίδι της εθνικιστικής κινδυνολογίας.
Τη μια τα βάλαν με τη Ρεπούση, την άλλη με την Ιωαννίδου (έπεται σχετική ανάρτηση μέσα στο Γενάρη), τώρα τους φταίει η Δραγώνα. Παντού ανακαλύπτουν εχθρούς της Ελλάδας! Δεν είναι ικανοί να κάνουν διάλογο και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους τους με συκοφαντία και λασπολογία.
Προσοχή: ο μπουμπούκος είναι ο μόνος γνήσιος Έλλην. Όλοι οι άλλοι είναι μαϊμού, made in China. Σοβαρολογώ.
Να περιμένουμε κι άλλα τέτοια καραγκιοζιλίκια. Όσο η τιβί θα γυρνά την πλάτη στο κόμμα των μπουμπούκων, τόσο θα προσπαθούν να το παίξουν πατριωταράδες.

Όχι στο νέο κυνήγι μαγισσών

2009-12-23T21:24:00.004+02:00

Tις τελευταίες βδομάδες, η Θάλεια Δραγώνα, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην βουλευτής, αποτελεί στόχο επαναλαμβανόμενων οξύτατων επιθέσεων εκ μέρους της άκρας δεξιάς, με αφορμή τον διορισμό της ως Ειδικής Γραμματέως του Υπουργείου Παιδείας. Το περασμένο Σάββατο μάλιστα (19.12.2009), έξω από το γραφείο της στη λεωφόρο Συγγρού, τέσσερις βουλευτές του ως άνω χώρου, σε ένα εθνικιστικό παραλήρημα, αξίωσαν την άμεση απομάκρυνσή της, για δήθεν έλλειψη πατριωτισμού.

Οι επιθέσεις κατά της Θάλειας Δραγώνα ξεχωρίζουν από άλλες ανάλογες, που εξαπολύονται όλο και πιο συχνά κατά πανεπιστημιακών, γιατί είναι η πρώτη φορά που στοχοποιείται πρόσωπο που κατέχει δημόσιο αξίωμα. Και τούτο, χωρίς να βάλλονται πολιτικές αποφάσεις (προς τις οποίες είναι φυσικό σε μια δημοκρατία να εκδηλώνονται διαφωνίες, ακόμη και έντονες), ούτε καν πολιτικές εξαγγελίες. Απεναντίας, με συστηματική παραπληροφόρηση για την κ. Δραγώνα και με διαστρέβλωση φράσεων και λέξεων από παλαιότερα γραπτά της, σπιλώνεται η τιμή και η υπόληψή της για επιστημονικές απόψεις.

Η επίθεση εναντίον της κ. Δραγώνα πρέπει να απομονωθεί ως ένα ακόμη δείγμα στο κυνήγι των μαγισσών που ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος διεξάγει κατά των αντιπάλων του, εκμεταλλευόμενος την άγνοια των πολλών και τον φανατισμό των λίγων. Συμπαραστεκόμαστε στη Θάλεια Δραγώνα, καλώντας την κυβέρνηση να δώσει την αρμόζουσα απάντηση. Και τούτο στο όνομα των πολιτικών αρχών και αξιών, που η τοποθέτησή της κ. Δραγώνα σε μια τόσο καίρια θέση εκφράζει, ειδικά σήμερα.

Αθήνα, 23 Δεκεμβρίου 2009

Πιο σωστα το είπε ο Γιάννης Χάρης. Εγώ περιορίζομαι στο να παρατηρήσω πως η δημοκρατία χρησιμοποιεί το διάλογο. Η κίνηση των ακροδεξιών, η δαιμονοποίηση του αντιπάλου, οι εκστρατείες λάσπης θυμίζουν Ιερά Εξέταση. Πρέπει να περιθωριοποιήσουμε το νεοφασισμό στην Ελλάδα.

Κάνε ban στον Ταϋγέτη που κρύβεις μέσα σου

2009-12-22T13:42:00.003+02:00

Μία από τις "μυθικές" μορφές του Phorum.gr είναι ο Ταϋγέτης. Μανιακός αντικομμουνιστής, φασίστας, κολλημένος στα χρόνια του "συμμοριτοπολέμου". Από την πρώτη μέρα της παρουσίας του στο φόρουμ αναρτούσε "ντοκουμέντα" που δήθεν αποδείκνυαν πόσο-κακοί-είναι-οι-κομμουνιστές μπλα μπλα μπλα. Η μανία του είναι τέτοια ώστε έφτασε να αθωώνει τους ναζί για τα Καλάβρυτα και να ρίχνει τις ευθύνες στους αριστερούς αντάρτες που δήθεν προκάλεσαν εσκεμμένα τα αντίποινα των Ναζί. Η υποδοχή του είναι από θετική ως αποθεωτική. Πολλοί τον έχουν πάρει στο καλαμπούρι, αλλά παραδέχονται πως "ο Ταυγέτης έχει γνώσεις ιστορίας", λες και οι ίδιοι είναι πρωτοκλασάτοι ιστορίκαροι. Ας είναι. Ο φασίστας αυτός που δήθεν παίζει τον τρελό έχει μόνιμη επωδό "φάτε τα κουμμούνια" κάτι που κάνουν χάζι οι υπόλοιποι. Τον δήθεν αφελή φανατισμό του τον έχει κάνει όπλο για να του χαρίζονται ακόμα και άνθρωποι που δε συμφωνούν με τις φασιστικές του απόψεις. Αυτή η χαζοχαρουμενιά τον έχει σώσει από τα ban με αποτέλεσμα την πουτανίστικη στάση των "δημοκρατών" του phorum.gr: "μην-αγγίζετε-τον-Ταϋγέτη".
Βέβαια ο Ταϋγέτης κάθε άλλο παρά αφελής είναι. Αν και έχω φύγει από το Phorum.gr, το επισκέφτηκα για να δω πώς αντέδρασαν για το φόνο του 15χρονου μαθητή από μπάτσο στα Εξάρχεια. Ο Ταϋγέτης είχε χτυπήσει με νήμα στο οποίο πανηγύριζε για την "σωστή" στάση του μπάτσου, ίσως επειδή έλπιζε πως και αυτή τη φορά με τις μαλακιούλες του θα πέρναγε την άποψή του. Εκεί μάλλον πάγωσαν κάποιοι, επειδή έχει και ο εγκληματικός φασισμός κάποια όρια (χαχαχα) και ξαπόστειλαν το νήμα στα διαγραμμένα. Βέβαια τα κείμενα του Ταϋγέτη που διαγράψαν είναι στην ίδια μενταλιτέ με αυτά που μένουν πάντα εκεί και υποστηρίζουν τα ίδια, αυτά όπου οι κλακαδόροι του τον ακολουθούν και οι δήθεν δημοκράτες χορεύουν σαν αρκούδες σε πανηγύρι, επειδή υπάρχει ελευθερία λόγου.
Κανείς δε νιώθει φρίκη. Κανείς δεν έχει κάνει κάτι για να αποκλειστούν οι φασίζουσες συμπεριφορές. Ποιος τους έχει ναρκώσει; Αυτό θα μπορούσαμε εύκολα να το μάθουμε αν εμφανιζόταν κάποιος μανιακός αντι-Ταϋγέτης, κάποιος που θα το παίζει επίσης αφελής, αλλά θα υποστηρίζει οτιδήποτε είναι αντίθετο στους εθνικούς μας μύθους. Νομίζω πως σε αυτήν την περίπτωση το χαμογελάκι τους θα κοβόταν. Με τον Ταϋγέτη δεν ενοχλούνται γιατί βρίσκουν ένα κομμάτι του εαυτού τους και αυτό τους καθησυχάζει. Αναγνωρίζουν κάτι οικείο και γι' αυτό δεν το θεωρούν φρικαλέο. Στο ανοίκειο, στο ξένο, μπορούν να εντοπίσουν χίλια εγκλήματα, λάθη, φρικαλεότητες. Στην γουρουνίσια σκατόφατσα του Ελληναρά όμως αναγνωρίζουν κάποιον δικό τους και η κριτική τους δεινότητα ξεκαβλώνει. Tο ίδιο συμβαίνει στη σκατοκοινωνία που ζούμε. Κάνουν πασαρέλα στην τηλεόραση οι χειρότεροι φασίστες, γραβατωμένοι και κουστουμαρισμένοι (μερικοί το παίζουν γραφικοί) και κανείς δεν τους πετά με τις κλωτσιές έξω. Καθόμαστε και ακούμε την όποια φασιστική μαλακία κι έπειτα μας ενοχλεί ο μουσουλμάνος μετανάστης: αυτόν τον θεωρούμε εκ προοιμίου βρόμικο, οπισθοδρομικό, καθυστερημένο, εγκληματία, βιαστή, φονταμενταλιστή, εχθρό της Ορθοδοξίας μας, των Αξιών μας, του Πολιτισμού μας, υποψήφιο τρομοκράτη καμικάζι.

Και ο Καρατζαφέρης υπέρ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας!

2009-12-21T10:56:00.003+02:00

Γεώργιος Καρατζαφέρης (IND/DEM). – Κύριε Πρόεδρε, πρέπει να σεβόμαστε τις αρχές της κάθε χώρας. Ανεξαρτήτως, αν αυτή η χώρα είναι φιλική, λιγότερο φιλική ή περισσότερο φιλική, αυτή η χώρα έχει αποφασίσει μια ονομασία. Δεν μπορούμε παρά να σεβαστούμε την ονομασία αυτής της χώρας. Τα άλλα –νομίζω το αντιλαμβάνεται ο καθένας– δεν είναι δημοκρατικά, είναι ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά μιας χώρας. Όπως και εάν επιθυμεί αυτή η χώρα να αποκαλείται, οφείλουμε να το σεβαστούμε.

Καλά τα λέει ο Καρατζαφέρης για το Ιράν. Επειδή ισχυρίζεται πως είναι συνεπής πολιτικός πιστεύω πως θα τα επαναλάβει και στο θέμα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας! Άλλωστε ο ευρωβουλευτής του κ. Γεωργίου έχει ήδη αποκαλέσει τη Δημοκρατίας της Μακεδονίας με το όνομά της.

ΥΓ: Να μην ξεχάσουμε ότι ο μόνος που είχε το θάρρος να πει την αλήθεια ήταν ο βουλευτής της ΝΔ Νίκος Γεωργιάδης:

Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς πώς θα λέγεται η διπλανή χώρα όσο και αν δε μας αρέσει και εμένα με ενοχλεί κατάφορα να λέγεται Μακεδονία, αλλά δεν είναι δυνατόν να έχω την απαίτηση να αποφασίζω εγώ πώς θα λέγεται η διπλανή χώρα. Αντίθετα, χάνουμε τεράστιες δυνατότητες διπλωματικής παρέμβασης και επιρροής λόγω του ότι εμμένουμε σε αυτή, την κατά την άποψή μου, μπούρδα.

ΥΓ2: Γλώττα λανθάνουσα!

Η κρίση

2009-12-20T17:14:00.002+02:00

Δυο χρόνια τώρα λένε "έχουμε κρίση". Για μένα αυτή η φράση παραμένει ανερμήνευτη και -δυστυχώς- είναι η νομιμοποίηση πολλών ανεπιθύμητων καταστάσεων, όπως ανεργία, μείωση δαπανών, μείωση εσόδων, κλείσιμο επιχειρήσεων, απολύσεις. Για 'μας θα ήταν το ίδιο αν 'μας έλεγαν "ο θεός το θέλησε". Το ίδιο παράλογη αιτιολόγηση, το ίδιο αδύναμοι νιώθουμε, το ίδιο αποκλεισμένοι από τη δυνατότητα να αλλάξουμε όσα θέλησε η οικονομική κρίση (ο Θεός!) να γίνουν έτσι.

Ο Άγγελος Ελεφάντης για τη Δημοκρατία της Μακεδονίας

2009-12-19T12:01:00.002+02:00

Ο Μπους αναγνώρισε τα "Σκόπια" ως Δημοκρατία της Μακεδονίας, δηλαδή με το συνταγματικό της όνομα, το όνομα που η ίδια θέλησε να προσλάβει, ως είχε το δικαίωμα. Όνομα το οποίο άλλωστε είχε από το 1945, ως ομόσπονδη σοσιαλιστική δημοκρατία της ομοσπονδιακής σοσιαλιστικής δημοκρατίας της (ενιαίας) Γιουγκοσλαβίας, και το οποίο ουδείς είχε αμφισβητήσει (ούτε η Ελλάδα).
Η αιφνίδια αναγνώριση εκ μέρους των ΗΠΑ προκάλεσε στη χώρα μας ταραχή, αμηχανία και οργή. Αλλά το πρόβλημα, είπε το ΚΚΕ, δεν είναι το όνομα~ είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός. Λάθος: το πρόβλημα είναι ακριβώς η μικροπολιτική του ονόματος. Άλλοι συνέχισαν το εθνικιστικό, ανδρεοπαπανδρεϊκό τροπάρι ότι η "Ελλάς δεν αναγνωρίζει", μαζί με τους βέρους εθνικιστές και τους ιεράρχες. Άλλοι την ευθύνη για τη "σφαλιάρα" (είπε ο Γ. Παπανδρέου) την παίζουν μπαλάκι του πινγκ-πονγκ: οι του ΠΑΣΟΚ το ρίχνουν στη Ν.Δ. και της Ν.Δ. στο ΠΑΣΟΚ, ενώ το φτιάχνουν αυτοί. Κι εμείς;
Εμείς, λοιπόν, της ανανεωτικής Αριστεράς, όπως κι όταν είχε πρωτοδημιουργηθεί το θέμα (αν και ο Συνασπισμός, επί προεδρίας Δαμανάκη, χονδρικά, συντάσσονταν με τις επίσημες κρατικές θέσεις, αλλά άλλαξε), εμείς, λοιπόν, λέμε τα ίδια, τα τοτινά. Δηλαδή:

Η ελληνική Μακεδονία είναι ελληνική. Διότι ελληνική την θέλουν τα δύο εκατομμύρια Έλληνες κάτοικοί της κατ' αρχήν, αλλά και οι υπόλοιποι Έλληνες. Κανείς, πλέον, δεν μπορεί να απειλήσει ή να αμφισβητήσει αυτή τη γραμμή: ούτε οι της "Μεγάλης Αλβανίας", ούτε οι της Μακεδονίας του Αιγαίου, αν υπάρχουν πέρα απ' τα σύνορα, ούτε οι της Μακεδονίας του Πιρίν (αν υπάρχουν). Κανείς.
Το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων της Δημοκρατίας της Μακεδονίας (προσωρινό ψευδώνυμο FYROM) να λέγονται Μακεδόνες και τη χώρα τους να την ονομάζουν Μακεδονία είναι απολύτως σεβαστό. Αν ορισμένοι θεωρούν ότι είναι απόγονοι των Μακεδόνων του Μ. Αλεξάνδρου ας εισπράττουν και τα επίχειρα της ανοησίας τους.
Πρόβλημα, βεβαίως, είναι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και η πλανηταρχία του Μπους. Αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για τη σταθερότητα της γείτονος χώρας, και την εγγύηση των υπαρχόντων συνόρων της. Η αμφισβήτηση περί το όνομα υποθάλπει την αμφισβήτηση της κρατικής υπόστασης, ιδίως απο την κατεύθυνση της "Μεγάλης Αλβανίας". Επιχαίρουμε για την αναγνώριση. Ήταν και είναι η θέση μας. Δεν είχαμε πάρει γραμμή από τους Αμερικανούς, αλλά από τις αντιεθνικιστικές και δημοκρατικές μας πεποιθήσεις. Άλλωστε άλλα 70 κράτη, μεταξύ των οποίων κάτι γίγαντες σαν τη Ρωσία και την Κίνα, έχουν αναγνωρίσει τη γείτονα χώρα ως Μακεδονία.
Ας σταματήσει πια η γελοιότητα ο Σαβέβσκι να ονομάζεται "Σκοπιανός", ενώ τα γκολ που έβγαλε ήταν αεκτζήδικα 100%.
Το πρόβλημα είναι οι εθνικιστικές μικροπολιτικές σκοπιμότητες του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. που διατηρούν, δεκατέσσερα χρόνια τώρα, μια εκκρεμότητα, φοβούμενοι το πολιτικό τους κόστος. Δικό τους το πρόβλημα.
Πρόβλημα επίσης είναι οι μεταξύ Ελλάδος και Μακεδονίας σχέσεις, που έχουν κάπως εξομαλυνθεί (30% του εισαγωγικού εμπορίου προς τη γείτονα προέρχονται από την Ελλάδα), πρέπει να γίνουν φιλικότατες και να ενταχθούν σε ένα πλαίσιο γενικότερης φιλίας και συνεργασίας στα Βαλκάνια. Είναι, κοντά στα άλλα, η καλύτερη απάντηση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Αυτά. Και η πόλη των Σκοπίων είναι, απλώς, η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.
Εφημερίδα Αυγή.
8 Νοεμβρίου 2004

Ο εξωτισμός στη λογοτεχνία

2009-12-18T22:30:00.002+02:00

-Πρόσεξε, ποτέ δεν μπόρεσα να τελειώσω μία νουβέλα ρωσική. Είναι τόσο κουραστικές... Εμφανίζονται χιλιάδες τύποι και στο τέλος όλοι αυτοί δεν είναι παρά τέσσερις ή πέντε. Εννοείται πως όταν αρχίζεις να προσανατολίζεσαι για το ποιος είναι ο κύριος Αλέξανδρος ξέρεις πια πως ονομάζεται Σάσα και μετά Σάσκα και μετά Σασένκα και, ξαφνικά, κάτι το μεγαλοπρεπές όπως Αλέξανδρος Αλεξάντροβιτς Μπούνιν και αργότερα είναι απλά ο Αλέξανδρος Αλεξάντροβιτς. Δεν έχεις καλά καλά προσανατολιστεί και σε μπερδεύουν ξανά από την αρχή. Αυτή η ιστορία δεν τελειώνει: κάθε ήρωας μοιάζει να είναι ολόκληρη οικογένεια. Μη μου πεις πως δεν είναι βαρετό ακόμα και για σένα.
σελ. 118-119, Το τούνελ, Ερνέστο Σάμπατο, μετάφραση: Μάγια-Μαρία Ρούσσου, Αθήνα: Αστάρτη.

Το αποπάνω κείμενο μου έδωσε την ιδέα: μήπως η ξένη λογοτεχνία που διαβάζουμε μας εντυπωσιάζει περισσότερο από ένα ελληνικό λογοτεχνικό μόνο και μόνο λόγω του εξωτισμού της; Αν βάζαμε ελληνικά ονόματα θα ήταν το ίδιο ωραία η ανάγνωση του Μάρκες; Αυτό δοκίμασα στην προηγούμενη ακριβώς ανάρτηση:
Τούλα: η Ούρσουλα
Μπάμπης Κιοπέογλου: ο Χοσέ Αρκάδιο Μπουενδία
Τάσος Παπαγεωργάκης: ο Προυδένσιο Αγκιλάρ.
Το απόσπασμα της προηγούμενης ανάρτησης προέρχεται από τις σελ. 28-29, Εκατό χρόνια μοναξιά, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, μετάφραση: Κλαίτη Σωτηριάδου-Μπαράχας, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 1983.